Ξεθύμανε το νυχτικό σου στην ντουλάπα μου.
Στην αρχή ρουφούσα με τη μύτη
ύστερα με τους πόρους
του δέρματός μου
κι όταν πια το άρωμά σου
είχε γίνει ανεπαίσθητο
τύλιξα γύρω απ’ το ύφασμα
τα μεγάλα μου αγγεία
να τροφοδοτεί το αίμα μου
την απουσία σου.
Δε θ’ αντέξω να ξεχάσω
πόσο μπορώ να αγαπήσω
πόσο αγάπησα.

Πόσο ασήμαντος θα ‘μαι
αν δεν πονάω που λείπεις.

***

Όταν ισιώνεις τα μαλλιά σου
σφίγγεις μες στο χέρι μου μια πυξίδα.
Στο βορρά είναι το μέτωπό σου
στο προσκέφαλο του ήλιου
το αριστερό σου μάγουλο
στο ηλιολίμανο
το δεξί
στον πυθμένα ενός δροσάτου πηγαδιού
το πηγουνάκι σου
και στο κέντρο της ύπαρξης
τα χειλάκια σου φυσούν στα πανιά μου
το στόμα σου μοναδικό προορισμό.
Φίλα μου, μίλα με, γέννησέ με
πνίξε με με γάλα μητρικό.

Μαλλιά κουβάρια

Τώρα που ο Σαμψών εχάθη
ποιος θα ανακηρύξει
νικήτρια τη Δαλιδά;
Ποιος είναι ο νέος Βαπτιστής
και ποια η Σαλώμη;
Τώρα
ο δίσκος άδειος και θαμπός
η χαίτη των μαλλιών μας
αραιή
η κραταιά σαγήνη
ευτελής
ύστερα από τις τόσες μυθικές παραλλαγές.
Στο καθαρό ποτάμι
αλλουνού κεφάλι
θα καθρεφτιστεί.
Η τεκμηρίωση θα είναι ημιτελής.
Τυρρανικά
νέες ιστορίες θα διατυπωθούν
με νάρκισσους
σε ρόλους πρωταγωνιστικούς.
Έτσι χαρμόσυνα
κυλάει ο ρυθμός
ώσπου ξανά
άλλα κεφάλια
να σερβιριστούν
στο πιάτο.
Είναι η ιστορία
αιμοβόρικη
όσο κι αν της χτενίσεις τα μαλλιά
νέες κομμώσεις κατακόκκινες θα στάζουν.

Ο καφενές, λάθη και πάθη σε κτίσμα παμπάλαιο,

εδώ, πλάι στο λαϊκό κουρείο,

εδώ, που όταν φεύγουν τα πλοία

και ξεφεύγουν τα λόγια,

κλαίνε μαντολίνα και λαούτα.

Δίχτυα μισοφαγωμένα από την Όστρια,

αρχαιοπρεπείς γλάστρες, γεράνια

κατακόκκινα, πριν αρχίσει η λιτανεία

εξαπτέρυγου ανέμου,

εδώ, τα κρίματα του Μεγάλου Κάστρου,

η άλικη φάρσα της ζωής,

εδώ κι εσύ, μάτια φινιστρίνια

ικέτες βαθιάς προσμονής,

ένα περιστέρι μπροστά στην είσοδο.

Σιδερένια και μαρμάρινα τραπεζάκια,

ψάθινες καρέκλες τιμωρίαςή εξιλέωσης,

μωσαϊκό πάτωμα,

βγαλμένες ψηφίδες, να σκοντάφτει το βλέμμα λοξά,

αναμνήσεις

θηλιές στα πλεχτά κουρτινάκια,

όλα μολογούν τη φύση μιας εύθραυστης δόξας,

«Οδός Πλάνης», ο καφενές,

αμήχανοι δισταγμοί,

να υψώνεται ο νόστος,

να βρίσκουν οι λέξεις τα τοπία της ψυχής

ν’ ανθίζουν,

όσο ο Βολανάκης απαλή θωπεία στησκέψη

σφραγίζει τη συνάντηση,

ο Βολανάκης, αθάνατος και ωραίος,

σπαραχτική η νιότη στην κορνίζα,

θα δακρύσεις, ναι.

ΚΥΠΑΡΙΣΣΟΔΑΣΟΣ

Χιλιάδες δούρειοι
καὶ σκουροπράσινοι φαλλοί
ἐρωτικῶς ἐγγίζουν
τὸ οὐράνιον αἰδοῖον

ΠΑΠΑΡΟΥΝΑΙ

Τί εὐγενεῖς
συνεσταλμέναι
κ’ ἐντροπαλαὶ αἱ παπαροῦναι
Μόλις τὸ βλέμμα μου αἰσθανθοῦν
ἀμέσως κοκκινίζουν