I.
O μύθος

Τελειώνει, λες, με το δικό της τραύμα
εν μέσω πόνου, θυμού και κοπετού
ή αρχίζει, δες, μόλις το μαύρο τάγμα
σε βρει και σε κυκλώσει εν είδει συρφετού;…

(Φτάνουν μια μια σαν αλλόκοτο θαύμα,
σαν ακολουθία κυκλικού πυρετού,
ένα συνεχές παγωμένο καύμα
– κάτι μεταξύ γυναίκας κι ερπετού;)

Αρχίζει, δες, μ’ ένα ρίγος στο δέρμα
και νοιώθεις σαν να μην υπάρχει τέρμα·
οι θεοί κι οι δίκες: κατ’ ανάγκην ψέμα.

(Φτάνουν μια μια κοντά σου και σφυρίζουν·
είναι που μες στις φλέβες σου μυρίζουν
το μητρικό κι ανήσυχό της αίμα.)

II.
Η εντολή

Είσαι η λευκή γραμμή που πάει στη δύση,
ένας Ορέστης-Ίκαρος εν πτήσει·
κι είναι όλες οι βόμβες που θα τους ρίξεις
απλώς στήλες καπνού να τους τυλίξεις.

Όχι, δεν είσαι αυτός που θα χτυπήσει,
μόνο αυτός που το κουμπί θα πατήσει·
όχι, δεν είναι στόχοι όσα θα πλήξεις,
απλώς διαφόρων χρωμάτων εκρήξεις,

απλώς υπηρεσία διατεταγμένη:
κι η μάνα σου-οικουμένη, σκοτωμένη,
κι αυτός αναστημένος, φωτιά κι αέρας,

ως διάττων αστέρας πέφτει στην κτίση
ένα κάποιο δίκιο να κατακτήσει·
πατήρ πάντων, και δικός σου πατέρας.

Γιός

Τι έχεις να πεις τώρα;
Έφτασε η ώρα.

Εσύ με έστειλες εδώ.

Εγώ απλά περπάτησα τα βήματα που
μου ψιθύριζες.

Όλη μου η ζωή ανήμπορος,
δεμένος πισθάγκωνα σε ολάνθιστο κήπο.

Τίποτα δεν γεύθηκα.
Τίποτα δεν απόλαυσαν οι αι αισθήσεις μου.

Την κατάρα σας ακολούθησα
σαν πιστός γιος.

Ψαράς

Ψαράς θα γίνω μάνα μου
να τραγουδώ μονάχος.
Να με ακούσει η θάλασσα
τον πόνο να μου πάρει.

Γιατί ο νους μου η ψυχή
το σώμα μου πονάνε,
για αμαρτίες που έκανα
στο παρελθόν μεγάλες.

Ψαράς θα γίνω μάνα μου
να τραγουδώ μονάχος.
Να με ακούσουν οι θεοί
του κόσμου τούτου όλοι,

τα κρίματα μου να συγχωρεθούν
και σαν παιδί να γεννηθώ και πάλι.

Έγινα ποιητής για να πεθαίνω όταν το θέλω εγώ και όχι όταν το θέλουν οι άλλοι. Λατρεύω τον δυόσμο, τις φράουλες και την πατατοσαλάτα. Δεν πατάω το κουμπί στα φανάρια. Όταν βρέχει βγάζω ένα πιάτο στο παράθυρο. Κάποτε έπαθα δηλητηρίαση από φιλί κι από τότε φιλάω με το βλέμμα. Έχω αδυναμία στα κορίτσια που έχουν συμμετρικά δάκτυλα και ασύμμετρο χαμόγελο. Αν κατοικούσα μέσα σε ρολόι θα ήμουν ο λεπτολεπτοδείκτης. Αυτός που δείχνει τη στιγμή. Είμαι πάντα στην ώρα μου. Ωραίος δηλαδή. Κι αν κάποιες φορές βρείτε ωμή τη γραφή μου, είναι για δύο λόγους. Για να τη μαγειρέψει ο αναγνώστης ή, αν είναι κανίβαλος, να τη φάει.

[ απόσπασμα από την ταυτοποίηση ]

**********

Δεν είναι κουκούτσια
αυτά που βρίσκετε
μέσα στα μανταρίνια.
Ψυχές είναι, που έχασαν
τον δρόμο τους.

[ στον Κάμπο της Χίου ]

**********

Προσοχή στο κενό

Χάσαμε
το χαμόγελό μας.

Την αξιοπρέπεια,
το κουράγιο,
τα όνειρα,
την ανθρωπιά.

Εντέλει
τον εαυτό μας.
Και η κοπέλα
από τα ηχεία
ήταν ξεκάθαρη.

«Παρακαλείσθε
να προσέχετε
τα προσωπικά σας
αντικείμενα!».

 Των θηλέων τις θηλές ελάτρεψα!

Μα, πατριάρχες μου στέρησαν τα δώρα

Μαρία, Χριστίνα, Νατάσα, Λη,

Μυρτώ, Βασιλική, Γαλάτεια, Θεοδώρα 

************************

Μαρία

Νουφάρων κυανών

ομμάτων σου απηχήσεις,

αφών τερπνών

κορμιού σου περιηγήσεις.

Στα σκέλη σου χάνομαι

σε ορίζοντες που η ρέμβη δεν ορίζει,

μα, και ο ουρανός που δεν αγνοεί,

ανήμπορος στέκοντας δακρύζει.

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος απουσίας του αγαπημένου μας δανδή

Ελεγεία

Περικλειόμενος από έναν ουρανό που το πολύ να είμαι αιώνιος,

ένας ουρανός συνδεδεμένος κι όμως ασύνδετος με τα όρια της ζωή μου.

Μόνο  δακτυλικά αποτυπώματα μπορώ ν’ αφήνω στις πράξεις μου όταν φύγω.

Αν κοιτάξετε στο λεξικό κάτω από τη λέξη  «μοναχικός»,

θα βρείτε το όνομά μου.  Κοιτάζω το φεγγάρι  που λάμπει

με φως αντανακλαστικό  και σκέφτομαι πώς ν’ απαντήσω στο ζήτημα

της ύπαρξης μου.  Δεν υπάρχει κάτι που να ανταμείβει την δοκιμασία μου;

Πρέπει  όλες οι μέρες να είναι δυσοίωνα γεγονότα;

Πλένομαι με νερό νοσταλγίας, πίνω ένα τσάι ή έναν καφέ με φλιτζάνι

νοσταλγίας.   Αυτό δεν είναι πλέον σπίτι, είναι περισσότερο εργαστήριο

για συναισθηματικά πειράματα.  Μόνο τα παιδιά μού χαμογελούν

γιατί νομίζουν ότι περιπλανώμαι νοερά.