Ένα εικόνισμα

Ένα εικόνισμα με γρίλιες ο πατέρας μου
μέσα στο βράδυ
που έχει λάμψει με ζεστό φως,
μα όχι καλοκαιριού.
Μια μορφή που γνέφει στον άγνωστο γιο του
-δε γνωριζόμαστε ακόμα, θα πάρει μια αιωνιότητα αυτό-
μια σκοτεινή παρουσία δευτέρου ορόφου.
Δεν ξέρω αν πρέπει να μεσουρανούν οι σκέψεις μου,
όταν πρόκειται για ένα τόσο μέτριο ύψος.
Σίγουρα όμως οι ποιητικές
δεν θα συνωθούνταν να υμνήσουν έναν τέτοιο πατέρα,
μη νεφεληγερέτη.
Γι αυτό και χαμηλά ρίχνω τη ματιά,
έστω κι αν τη σηκώνω ως βάρος,
για να δω τον πατέρα μου του β’ ορόφου
που μου γνέφει
για όλα τα πριν μας.

Μονόπρακτο

Άραγε σαλεύει η λίμνη
την ώρα που μας πληγώνουν;
Υπάρχουν χέρια κάτω από το χώμα
να οδηγούν τα βήματά μας με την αφή;
Είναι μια ταφή ένας μονόλογος κεκαλυμμένος;
Οι ερωτήσεις μου
λερώνουν τον στίχο με αόρατη μπογιά,
σε αυτό το θεατρικό που έχει αληθινά υλικά:
χυμό αίματος,
ομπρέλα τρύπια για τις βροχές,
μεταχειρισμένα αισθήματα
ταιριαστά μέσα σε δυαράκια
κάτω από κίτρινες λάμπες.
Όσα μου στερείς,
τα κερδίζω πολλαπλάσια ως
δάκρυα,μάτια,σιωπές.
Καραγκιόζης, αιώνιος στοχαστής,
παράγκα απέναντι από σαράι.

ΕΛΑΦΡΟΠΕΤΡΑ

Γεννήθηκα ελαφρόπετρα, το δέρμα να λειαίνω
Αγιογδύτης των ψυχών και σώμα διψασμένο.
Ο Γιαγκούλας μού χάρισε πλυμένη την Παρδάλα
Και ο Πανουριάς με έταξε στην Παναγιά Κανάλα.

Ο γέρο Λύγκος μού φέρε σκισμένη αμνηστία
Κι ο μοναχός το στρώμα του, θαμμένη αμαρτία.
Με τη σιωπή μου τρύπωσα στα πιο τρανά λαρύγγια
Τους έστριψα απ’ το λαιμό, κτύπησα στα μηνίγγια.

Όσοι με καταράστηκαν, στον ύπνο είδαν ψάρια
Κι αυτοί που με αγάπησαν, τους κέρδισαν στα ζάρια
Έμεινα άθραυστο γυαλί τη «Νύχτα των Κρυστάλλων»
Ένα λουλούδι άκοπο στο στον κήπο των Σινιάλων.

Ξενοπατώντας έστρωσα το χώμα με άδεια χνάρια
Γέμισα με αινίγματα του χρόνου τα λιθάρια
Πήρα μια τούφα απ’ τα μαλλιά της Σίβυλλας του Ρήνου
Και έδεσα ολόσφιχτα τη γλώσσα μανδαρίνου.

Ψίθυρος

Είναι ένας μικρός ψίθυρος η λησμονιά
σου λέει
δεν αντιμίλησες τ΄ανθρώπου
σαν να μην ήξερες πως υπήρξες
ένα φιλί στο μέτωπο του χρόνου
ανασαλεύοντας σαν σπόρι
για τον καρπό της αιωνιότητας.

Τα σπόρια που δεν κάρπισαν ξεχνάνε.

Ανεξίτηλο

Κι άλλος που μετρούσε όνειρα
χωρίς αντίπαλο
εκείνο που πέρασε
κι εκείνο που πολλαπλασιάζει το σχήμα της ειμαρμένης του
κι μαέσως απορεί
τί βάθος ο λήθαργος ετούτος
γεμάτος διαμερίσματα σιωπών
εικονίσματα ψιθύρων στ΄ανοικτά πλευρά του
ζητώντας κάποτε να περάσει τα προγραμμένα τοιχογραφία στον κρόταφο.

Ξυπόλητος χώρος η νύχτα του ανεξίτηλου εντός μας.

Υπήρξα επιεικής με τους άλλους
με τον εαυτό μου σκληρός.
Αν το έκαναν όλοι αυτό
σκεφτόμουν
θα γινόταν ο κόσμος μας καλύτερος.

Όμως δεν το έκαναν

κι αντί να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος
χειροτέρευε ο δικός μου.

***

Το φεγγαρόχορδο μες απ’ τη χαραμάδα
χαϊδεύει τον δεξιό μου κρόταφο
ασημένιο απολίθωμα.
Ό,τι αγάπησα ανήκει στο παρελθόν
ό,τι αγάπησα δεν αλλάζει.
Ξεφυλλίζω βιβλία, ακούω τραγούδια
πίνω τσάγια από τους κρεμαστούς
κήπους της Βαβυλώνας.
Άνοστα όλα, θλιβερά
σα λουριά στα λαιμά του σκύλου
και τα στήθια των γυναικών.
Αν μπορούσα να ξαναγεννηθώ
για να θηλάσω
ίσως υπήρχε Θεός κάτι να μου
τάξει.

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΚΛΕΙΣΤΑ
Αφιερωμένο στον εικαστικό Τάκη Γιαλελή
Εξαρχής του είπαν ότι επρόκειτο για πίνακα που απεικόνιζε χαλασμένα, κλειστά παραθυρόφυλλα. Αυτός όμως την είχε ξαναδεί αλλού την εικόνα. Σε ακτινογραφίες με σμπαραλιασμένους θώρακες. Σε ανθρώπινα βλέμματα του φόραγαν παρωπίδες και παλιότερα στον πόλεμο του Σεράγεβο. Πόσες ώρες οι στρατιώτες σημάδευαν τα σφαλιστά παράθυρα κι ας ήξεραν ότι όλοι μέσα κείτονταν νεκροί. Έτσι, είπε ότι κανένα παραθυρόφυλλο δε μπορεί να εμποδίσει τον ήλιο να εισέλθει. Και απέμεινε να παρατηρεί τους στρατιώτες να επιβάλλουν στρατιωτικό νόμο στα σπίτια σημαδεύοντάς τα στα μάτια και θώρακα μιας πόρτας με δυο παραθυρόφυλλα.

ΑΒΥΘΟΣ
Αφιερωμένο στον εικαστικό Τάκη Γιαλελή
Τα φύκια στον βυθό σχημάτιζαν εβένινα πιρούνια. Ελαστικά και ευέλικτα σαν υπόγεια ρεύματα. Εκείνος τόσες βδομάδες καραντίνα είχε φτιάξει μια δεξαμενή με ψεύτικο τεχνητό βυθό κι όποτε ένοιωθε ότι πνίγεται βούταγε μέσα για να σφυγμομετρήσει την αντοχή του. Μετρούσε μέσα του μέρες 41η πρώτη, 42η δεύτερη. Συνέχιζαν οι αριθμοί σε τακτικές αλληλουχίες κι αυτός απλά παρατηρούσε τα φύκια να τον δελεάζουν σαν σειρήνες. Του έλεγαν εισέπνευσε θαλασσόνερο αν είσαι τόσο θαρραλέος στην αποκοτιά, όσο να ζήσεις βαθιά μαζί μας στο απύθμενο βένθος. Στον άβυθο, κοίτα, τίποτα δε μπορείς να προσάψεις για έλλειψη φαντασίας και επαναληψιμότητας. Έτσι, εκείνος επιμελήθηκε να φτιάξει αστέρια για κάθε ανθρώπινη απώλεια, σταυρώνοντας μονωτικές ταινίες στο γυαλί, όπως ντυμένο σταυρωτά με γιαλελί γιλέκο.