– Τα ίδια ρωτάς, καιρό τώρα… Ναι, τα κατάφερα. Πώς; Νομίζεις πως έχει
σημασία για σένα; Καθένας βρίσκει τον τρόπο του, αν τον βρει. Αλλιώς, δε
θα μπορούσα να τα τακτοποιώ με τους άλλους; Εδώ, για να ξέρεις, δεν
υπάρχουν άλλοι.
– Πόσα;
– Πάλι τα ίδια… Εκεί νομίζετε πως υπάρχει όντως χρήμα ιερό, χάπι της χαράς,
κι άλλα τέτοια…
– Και τι υπάρχει;
– Μόνο η φαντασία που δεν υπάρχει εδώ. Αλλά τώρα ετοιμάζεσαι γι’ αλλού.
Πού σ’ έχουν τώρα;
– Στη μονάδα τελικού σταδίου.
– Καινούριες λέξεις, ή μάλλον… παλιές, θυμίζουν τελικές λύσεις και τ’
ανάλογα… Πρόλαβες ρύθμισες;
– Όχι όλα.
– Και θα χρειαστείς υπερβατική τεχνολογία; Κοίτα, δεν είναι για όλους. Έχεις
χρόνο να σκεφτείς; Μπορείς με τόσα φάρμακα; Τι περιθώριο δίνουν;

ΤΣΙΡΚΟ

Στη Νένα

Τσίρκο η ζωή

Κι εμείς παλιάτσοι κλόουν ηθοποιοί

Τσίρκο η ζωή

Κι εμείς ακροβάτες ισορροπιστές

Τσίρκο η ζωή

ελέφαντες μαϊμούδες

λιοντάρια ερπετά

μέσα ή έξω από τα κλουβιά

Κι εμείς ζώων εκτροφείς θηριοδαμαστές ή δαμαζόμενοι

Τσίρκο η ζωή

Κι εμείς κωμικοί και τραγικοί

Θεάμενοι και θεατές

`

(Από την συγκεντρωτική συλλογή “του νου και της καρδιάς”: κύκλος Α’ – “Στοχασμοί”,

εκδόσεις image, Κέρκυρα, 2022).

Διαβάστε περισσότερα

Συναισθηματική νοημοσύνη

Πόση πτώση άραγε μας μένει ως την κορφή;
—Κώστας Μόντης

Σα μάντης, ένας σκηνοθέτης θεάτρου καθώς κουβεντιάζαμε,
στην επιστροφή απ’ τους Δελφούς, στη στάση του μετρό στον κεντρικό σταθμό της πλατείας Συντάγματος, λέει:

οι ηθοποιοί πρέπει να ξέρουν
πώς να μπουν και πώς να βγουν
απ’ το συναίσθημα
αυτών που υποδύονται.

Aπομακρύνομαι στις σκέψεις
βυθίζομαι στην τζαζ
επικύπτω
επισκέπτομαι μνήμες και συναισθήματα
δικά μου και αλλονών.

Κατεβαίνοντας απ’ τα στενά του Βοσπόρου και του Σικουάνα
παίρνω το δρόμο της επιστροφής.

Ανεβαίνω προς τα νερά της θάλασσας του Μυρτώου πελάγους
βρίσκω
τους νοητούς εαυτούς—
αυτούς που υποδύθηκαν τους ρόλους
της επιβίωσης.

Χρυσοπράσινο φύλλο ρηγμένο στο πέλαγος

Είχα δει τη ζωή να περνάει σαν τρένο, ξένη,
σε μακρινές γωνίες
δυσβάστακτες,
σιωπηρές
κρύες.

Κάπως έτσι
παραδόθηκα
στα κύματα της θλίψης που
πέρασε απ’ το κατώφλι
καθώς μ’ αποχαιρετούσες
με μια αγκαλιά γρήγορη–σχεδόν επιφυλακτική.

Ξέραμε πως
δεν ήταν αλήθεια
αυτά που ζούσαμε.

Ποθούσα
την αγάπη μας—
πατρίδα
ένα νησί
πληγή
που συσσωρεύει.

Ομίχλη

Η μπλε ομίχλη απλώνεται με βαριά πέπλα
Αργή θεότητα που βάζει τον κόσμο σε γάζες
Φαινομενικά, η ζωή συνεχίζεται κανονικά
Ο χώρος όμως χάνει τις γνωστές του αξίες
Συγκεντρώνει τα πλάτη σε πυκνό αιώρημα
Με μελαγχολικά φάσματα που φαίνονται
και χάνονται ήσυχα.

Περπατώ μόνος, μέσα στη θαμπή άρνηση
Κλείνει μ’ αγκαλιά πίσω από κάθε μου βήμα
Ανοίγει μπροστά σε αναιμική παρουσία.

Όπως οι μέρες που εναλλάσσονται άσκοπα.
Σουρουπώνουν σιγά με μια μικρή δίνη
Χαράζουν με μια άλλη, το ίδιο σεμνά
Κάτω απ’ τις κεραίες του κόσμου.

Σπουργίτι που κοιτά τρομαγμένα, πάνω σε μοναχικά καλώδια.

Βλέπω τις σκιές που πλέουν απαλά, μέδουσες
Επιτρέπουν στο φως να παίξει μαζί τους
Αναδύονται απ’ τα βάθη της ζωής κάποιου άλλου
Μου κρατούν συντροφιά, προβάλλουν στη λευκή οθόνη
Σκηνές τραβηγμένες σε παλιό φιλμ
Με κόκκους, ραγίσματα, και ξαφνικά άλματα χρόνου.

Εκείνο το τρυφερό φιλί που ήρθε απρόσμενα.
Μια φορά μόνο, ποτέ ξανά.

Κι έπειτα οι δίνες σταματούν. Η επιφάνεια ηρεμεί.

[René Magritte, Memory , Painting, 1948]

Διώκεται η μνήμη 

Την κατηγόρησαν πως ήταν βασανιστική

Τους γέμιζε με τύψεις

Της πρόσαψαν πώς ήταν αδυσώπητη

Τους θύμιζε ευθύνες

Την κατηγόρησαν πως ήταν πατρική

Τους ήθελε αλύγιστους

Στο τέλος παραδέχθηκαν πως ήταν έτοιμη να τους καταδικάσει η ίδια

Κι αυτοί απλώς την πρόλαβαν

Η μνήμη διώκει όταν διώκεται

Ακούστηκε στην άκρη της αιθούσης