[Ο δρόμος για την άνοδο,σινική μελάνι και τεχνική gouache,

Ειρήνη Πέννα, το έργο ανήκει σε ιδιωτική συλλογή]

Στο ίδιο καντούνι

έκανε πάντα λάθος,

«κατά λάθος δυο κολασμένοι

στον παράδεισο», ο ψίθυρος

είχε μείνει στον ξεσαρκωμένοτοίχο

με την εγχάρακτη διακόσμηση,

εκεί κάθε φορά

η ίδια λάθος στροφή

η ίδια Ελένη

στην άγνοια των ορίων ακόμη

με τη ρευστή μορφή των φαντασμάτων

σημαδεμένη, ναι,

μα ελεύθερη.

Κάτω από τα ψηλά παράθυρα

έβαζε την πλάτη στην ξεθωριασμένη όμπρα

«ο καιρός δεν μας χρειάζεται όλους»

δεν απέφευγε τη σκέψη

τα χείλη ασάλευτα,

όσο με το βλέμμα έκοβε τον αέρα

καθώς έφτανε φορτωμένος αλμύρα,

φυσώντας στις αναμνήσεις της

ένα νυφικό

απλωμένο στο σκοινί της μπουγάδας

κι ήταν αλήθεια

χόρευε με τους ίδιους λεκέδες

εφιαλτικά άδειο.

Στη γιορτή τους οι νεκροί

αλλάζουν ονόματα,

αλλάζουν ζωή και οικογένεια

βάζουν στοιχήματα με ποιον θα κοιμηθούν

όταν ανεβαίνουν το βράδυ στο κρεβάτι

Οι έφηβοι που έφυγαν νωρίς

σέρνουν το σώμα τους στα ταραγμένα όνειρα

ξαναμμένοι αναζητούν τα σώματα των άλλων

γιατί έζησαν πολύ μέσα στη μάνα

ΠΑΝΤΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Ο δικός μου δρόμος με οδηγεί πάντα εκεί,

στην Πόλη των επιγόνων

(οι πρόγονοι έχουν εκδημήσει σαν τα πουλιά,

άγνωστοι οι τόποι της ταφής

και η μνήμη της ζωής τους,

χώματα και χόρτα ξερά

σε χέρσα γη),

ο δικός σου δρόμος κατάντησε διπλή λεωφόρος

που διακόπτεται ολοένα απ’  την κίνηση

του Οσμάνμπεϊ, του Κουρτουλούς, του Σίσλι,

μέσα στη φασαρία μόλις που πασχίζεις να πάρεις ανάσα

για λογαριασμό αυτών που αντάλλαξαν την Αγάπη με τη Φυγή.

Μια απέραντη προκυμαία με ελλισμένα πλοία η ζωή

με τις μέρες να ξοδεύονται άσκοπα

στα τραμ και στους ίδιους καπνισμένους τόπους,

όπου χιλιάδες ψυχές σπεύδουν τα πρωινά για τον επιούσιον

επιστρέφοντας αργά τα μεσημέρια με άλλο πρόσωπο.

Στις ψυχές της νύχτας είδα και πάλι το φως της σελήνης,

χαμένο ολότελα σ’ εκείνο του ήλιου

και στην υγρασία της αυγής.

Οι εκκλησίες και τα τζαμιά,

μνήμη ανεξίτηλη στα σκιερά τα σοκάκια,

μάρμαρα που λάξευσε το αίμα

και η βροχή αιώνων

του Φατίχ και του Σουλταναχμέτ

και του Σουλεμάνιγιε την υπερηφάνεια.

Σε τόπους όπου περιφέρονται σήμερα τυφλοί τουρίστες,

τα παιδιά κυνηγάνε κι απόψε το ίδιο όνειρο,

σβηστό στα μάτια των γονιών τους.

Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Μη λυπάσαι για τις μάχες που δε κέρδισες.
Μη λυπάσαι για τις μάχες που μονάχος πολεμούσες.
Εσύ, καθόλου δεν εσκέφτηκες, τις μάχες τις χαμένες να μη δώσεις.

Τα τείχη της Ιεριχούς, που γύρω σου ανεπαίσθητα υψώσαν,
τα γκρέμισες με τέχνασμα, στο σάλπισμα της μάχης.

Σοφά ωμίλει ο ποιητής, που έπλεξε στεφάνι,
σ’ αυτούς…που Εφιάλτες δε λογάριασαν,
και ρίχτηκαν στη μάχη, ως λέοντες ωρυόμενοι!

Μη θλίβεσαι για τις μάχες τις χαμένες.
Να λυπάσαι, για τις μάχες που δεν έδωσες.
Σκέψου, πώς θα ’τανε ο κόσμος μας…
δίχως Θερμοπύλες και Σπαρτιάτες;

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΙ ΨΥΧΗ ΔΕ ΦΥΛΑΚΙΖΟΝΤΑΙ

Στα δύσκολα τα χρόνια της οργής,
της φτώχειας, της φρικτής της αρπαγής,
με βία ξεριζώσαν τα όνειρά μας!
Σκορπίσαν τρόμο και αρπάξαν τη χαρά μας!

Με μαύρο χρώμα βάψαν την ελπίδα,
και στο χαμόγελο φορέσαν αλυσίδα!
Τα όνειρά μας σκορπισμένα καταγής.
Μια φυλακή κατάντησε όλη η γης!

Άδειοι οι δρόμοι, άδειες κι ψυχές μας!
Και στα κελιά μας, αντηχούν οι προσευχές μας.
Πλούσιους και φτωχούς μας φυλακίσανε.
Για τη δική μας τη ζωή, άλλοι αποφασίσανε!

Μα, κάπου, σε μιαν άκρη ξεχασμένη,
θολή σκιά, που ακόμα περιμένει.
Είναι η ζωή, που Εμείς ονειρευτήκαμε!
Που με τιμή και περηφάνια αγωνιστήκαμε!

Σε δίσεκτους καιρούς, τα χέρια απλώνουμε.
Την Ανθρωπιά και την Αγάπη μας ορθώνουμε!
Μεμιάς…όλα τα πρόσωπα φωτίζονται!
Το Πνεύμα κι Ψυχή… δε φυλακίζονται!

Σήμερα συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατο τού Μάνου Χατζιδάκι

Κάθε τρελό παιδί

Κείνο το πρωί του είπα καλημέρα
κείνο το πρωί του είπα καλημέρα.

Κάθε τρελό παιδί
έχει στο χέρι
φιλί της Παναγιάς
κι ένα μαχαίρι.

Κι η μάνα του δεν τραγουδά
κι η μάνα του δεν τραγουδά.

Κάθε που σφάζονται
δυο περιστέρια
η νύχτα καίγεται
στα δυο του χέρια.

Και το κορίτσι δε μιλά
και το κορίτσι δε μιλά.