ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΟΝΙΣΜΟΥ

Τι σημασία έχουν πια οι τόνοι; Και τι να πεις για την περισπωμένη;

αφού στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί η άκαμπτη συχνότητα

επίμονων θορύβων. Σ’ εποχή γενικευμένης ατονίας

οι οξείες τι πειράζουν, αν απουσιάζουν;

ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ

Καταπίνουμε τις ειδήσεις αμάσητα.
Νεκροί σε σεισμούς
πλημμύρες
φωτιές
πολέμους
νεκροί σε γλέντια
ατυχήματα
οπαδοί, γυναίκες, gay, πρόσφυγες
δολοφονίες εν ψυχρώ, εκ προθέσεως, εν βρασμώ.
Από όλους τους έχει φύγει ο άνθρωπος από μέσα τους
ένα σώμα απέμεινε να φωνάζει να βρει το δίκιο του.
Μας τρώνε οι ειδήσεις βουλιμικά και μας ξερνάνε ανήλεα,
στο όνομα της αίσθησης του καθήκοντος
σε ζωντανά ρεπορτάζ και βραδινά δελτία δημοσιογράφων
κάθε μέρα, κάποιοι
παντού και διαρκώς
δεν θα είναι πια άνθρωποι,
θα είναι μόνο φωνές που θα διεκδικήσουν τη ζωή τους
σε μια άλλη ζωή ως κάτι άλλο
και οι ειδήσεις θα το σερβίρουν έτοιμο προς βρώση
και πια δεν θα παγώνουμε στο άκουσμα τους,
θα συνεχίσουμε το δείπνο
τον ύπνο
την οδήγηση
εξοικειωμένοι στο άκουσμα θανάτων.

Cavalocalamus Poeta

ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ τα σκατὰ των παιδιών
με την πράσινη μύγα.

Οδυσσέας Ελύτης

Έξω απ’ την πόρτα βρέθηκα του Ελύτη κάποια μέρα!
Ένα στεφάνι λουλουδιών είχε αποξηραμένο
που κρέμονταν. Το χάζευα, κοιτώντας σαν χαμένο,
κι απ’ το μυαλό μου πέρναγαν σκέψεις χιλιάδες σφαίρα

και στίχοι απ’ το Άξιον Εστί. Εδώ το ’γραψε, τάχα,
πίσω απ’ την πόρτα την κλειστή σαν χάνος που στέκομουν;
Εδώ και το Μονόγραμμα; Ω, το κουράγιο να ’χα
να χτύπαγα, να μ’ άνοιγε, μπροστά του να βρισκόμουν!

Όμως μπορεί και να ’γραφε την ώρα αυτή, διότι
είχε ησυχία φοβερή, λες κι η έμπνευση ερχόταν
από ψηλά κι από μακριά, μα θα ’θελα, γαμώτη,
να χτύπαγα, να μ’ άνοιγε, μπροστά μου να στεκόταν.

ΟΛΑ ΑΝΑΠΟΔΑ

Τη μέρα που ξεκίνησαν όλα ανάποδα

προσγειώθηκα με το πιγούνι στο πάτωμα,

έφαγα τα χαλιά για πρωινό

έριξα πάνω μου το παλτό

γυναίκα με παλτό

ούτε κοιτάχτηκα στον καθρέφτη

κυλούσαν όλα σε άλλο ρυθμό

λες και άλλοι μου ζούσαν τη μέρα.

Μόλις όμως εγκαταστάθηκε η νύχτα

μπήκαν όλα στη θέση τους.

Το φεγγάρι κολλημένο στον ουρανό

το σκοτάδι αραιό γύρω γύρω

τα φώτα των πολυκατοικιών αναμμένα.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

Αφού το Πάσχα τέλειωσε

ύστερα από μια τέτοιαν εβδομάδα

κάθισαν όλοι οι μαθητές

γύρω απ’ τον Κύριο

να ξεκουραστούν και να ξαναδειπνήσουν.

Κανείς δεν είχε διάθεση

για φαγητό και για κουβέντες

τα σκέπαζε όλα μια σεπτή κατήφεια

ανάμεσα σε απορία και τύψη.

Και είπεν ο Κύριος:

«Παιδιά μου

το ξέρω πια πως όλοι σας

απόστολοι κι απλοί πιστοί

μ’ έχετε κάποτε προδώσει.

Εκτός απ’ όσους

μετέτρεψαν σε ομηρία την πίστη

διεκδίκησαν εκ του ασφαλούς τη βασιλεία

φοβήθηκαν και δεν εμπιστευθήκαν το έλεος

και βίαια ταπείνωσαν εαυτούς για να υψωθούνε.

Ενάρετοι κι αμαρτωλοί λοιπόν, παιδιά μου

όλοι μια μέρα θα συγχωρεθούν

εκτός απ’ τους δειλούς εκείνους

που δεν τολμήσανε να με προδώσουν».