Κιό -κιό -κιό –τίξ, κίο –τίξ κιό -τίξ
Στο Γιάννη

Εφιάλτης

ʽΈχετε φωτιά;ʼ
-Φωτιά; Όχι, δεν έχω φωτιά. Έχω μάτια. Βγαλμένα, στο χέρι τα κρατώ και σου ζητώ να τα κοιτάξεις.
Θα τα πετάξω στα κεραμίδια του παιδικού σπιτιού, να γίνουν σιδερένια δόντια, σιδερένια σύννεφα, προσθήκες αίματος και οργάνων.
Θα κλείσω αμέσως το σκεπτικό σʼ ένα ʽως εδώʼ, χωρίς ρηματική επικόλληση ή άλλο κάτι, χω-ρίς, χω-ρίς.
Ρύσις αίματος
σύρω
εντροπία γυναικός, από το φουστάνι στο πέπλο, από την οργή στην επικάλυψη, από το σύννεφο στη βροχή των γεγονότων κάτω απʼ τις καταθέσεις.
Κατέθεσα χτες, σε κοινό λογαριασμό.
Πατέρα, πάντα μαζί, θα καταθέτω τώρα;
Νεκρός που είσαι, μαζί σου θα μοιράζομαι;
Και τι;

‏2008‏‏-‏01‏‏-‏03‏ (658)

Ι)

Χωρισμός

Ακροπατώ, ακροβατώ, ελπίζω στην ανάσταση
Δίχως ταφή και θρήνο
Χωρίς νεκροστολίσματα.
Τον έδωσες τον τελευταίο ασπασμό…

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που με σκέπασες.

ΙΙ)

Θες
Αίμα
Πηχτό
Κατακόκκινο
Μέσα στις φλέβες
Και τις αρτηρίες σου
Για να περάσει η αγάπη
Απʼ την καρδιά και το μυαλό
Και να διυλιστεί, να καθαρίσει
Να ζήσει, πριν ταξιδέψει στην αοριστία…

Κάποιοι ισχυρίζονται πως είναι στον αιθέρα
αρχεία που τα λεν “Ακασικά”.
Εκεί είναι γραμμένη όλη η γνώση
που αποκτήθηκε ποτέ –κι από το χρόνο πέρα.
Κι εινʼ όλα τα βιβλία: τα τωρινά
κι όσα χαθήκαν, δίχως να τα σώσει

κανείς, στης Αλεξάνδρειας τη μεγάλη
ή σʼ άλλες πυρκαγιές, που ʽχαν ανάψει
κάποιοι, για να εξοντώσουν τα βιβλία.
Μα, όπως ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι
περʼ απʼ τα τωρινά κι όσα έχουν γράψει,
είνʼ τα μελλούμενα στʼ Ακασικά αρχεία.

Πολλάκις το ʽχω νιώσει: οι εγκέφαλοί μας
είναι φορές που με το Σύμπαν θα ενωθούν
– ρέει ανεμπόδιστα η όποια πληροφορία.
Είναι σαν Δίκτυο, που μιλάμε μεταξύ μας
δίχως εκείνα που συνήθως διασπούν
όπως η γλώσσα, οι παραδόσεις, η ιστορία.

Κι αν είνʼ το διάμεσο μονάχα οι συγγραφείς,
η οθόνη προβολής για όλα τʼ αρχεία,
άκυρη βρίσκω τότε τη λογοκλοπή,
σαν έννοια, αφού όλοι πλέον αντιγραφείς
είμαστε και η έμπνευση είναι Θεία.
Μου φαίνεται ωστόσο περιττή

σπατάλη: στο μελάνι, στο χαρτί,
στο χρόνο μας και στην υπομονή.

9/1/2008

ΘΗΤΕΙΑ ΣΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ

Οι στίχοι σου πληγή
στη μεγάλη πρόφαση του χρόνου,
ρολόγι που γυρνά
τους δείχτες ανάποδα,
θάμνος στολίδι των ερειπίων.
Άκουσες το λύκο της μνήμης
να ουρλιάζει την έσχατη αγωνία σου
καλώντας τις εφεδρείες
των κεκοιμημένων.
Είδες ψηλά στα κάστρα
να κυματίζουν μεσίστιες
μαύρες σημαίες της άρνησης
λάβαρα της αμφιβολίας.
Τα θλιμμένα δέντρα
πήραν τη φωνή σου.
Κι ακόμα να πιστέψεις
στο εφήμερο;

O best worst
O unhappiest happiness
O drunken sobriety
O cleanest addiction
O furriest bark of roughhouse
sensuanimality
O mirror name of God
O roughest ruff
There goes year ʽ07
with its tail between its
anos jahre anno gezuar ane god
It began, a star, and grew to be
sameold
with hopeless hope
war peace, and peace war
most victoriously losing

O broken mend, O last year
kissed and good riddanced

O here, here comes, here comes
Baby Eight

BE
the second letter, which means, first of all,
EXIST