ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Οι Εκδόσεις Γαβριηλίδης και το βιβλιοπωλείο Ιανός, με τη στήριξη της ΑΕΠΙ, διοργανώνουν βραδιά για τον στιχουργό και ποιητή Κώστα Κινδύνη την Δευτέρα 21 Ιανουαρίου στις 8 το βράδυ στο χώρο του βιβλιοπωλείου, Σταδίου 24.
Για τον στιχουργό Κώστα Κινδύνη θα μιλήσει ο Κώστας Τριπολίτης και για τον ποιητή Κώστα Κινδύνη ο Αλέξης Ζήρας.
Τραγούδια του θα τραγουδήσουν ο Στέλιος Βαμβακάρης με την Εβελίν Αγγέλου, η Μαρία Λούκα με τον Απόστολο Ρίζο και ο Σταύρος Ψαρουδάκης. Ποιήματα θα διαβάσει ο Παναγιώτης Κερασίδης.

Η βραδιά θα μεταδοθεί ζωντανά από το Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7.
Μεταδίδουν η Ελενα Διάκου και η Λίντα Ζαφειροπούλου.

Πως να σωπάσω
Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ’άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω…

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;

Μουσούδια μαύρου αγριεύοντας

Από τις ευτυχίες πάντα αρπάζονται
κάτι μουσούδια μαύρου αγριεύοντας
και οπισθοχωρείς προς την οδό των ποιητών
Εκεί όλο λέξεις πατημένα ρόδα κι όσοι φύγαν
σου κάνουν μεσημέρι συντροφιά με το ποδήλατο.

Αργείς, αργείς στις ηλικίες απομνημονεύοντας
κάτι το άφωνο που αφήσαν πίσω οι άλλοι
αρχίζει από πικρό κι έχει την πείνα ακόρεστη
όσο να του διαμορφώσεις τον αέρα του
σε οστά κραυγής που εξημέρωσες και πάλι.

Είναι άλλου είδους η μοναξιά όπου ξοδεύεσαι
γεμάτη από ζωφόρο ημιτελή και υάκινθους
γεμάτη από θηρίο κι ίσως κι από άγγελο
όταν ο χρόνος που άνοιξε σου κατανεύει.

Μα θα μου πεις είναι κι αυτό που ανέρχεται
του αντιστέκομαι σου λέω όσο να γίνει
κάτι βαρύ από το χρόνο που ενσάρκωσε
να πάρει λέξεις ταπεινές με μέλλον άπεφθο.

Τότε οδός ποιητών με ξαναβρίσκει αυτό το αίσθημα
πως στο από πριν χαμένο επιμένοντας είναι ένας τόπος
εύγλωττος από μάτια παιδικά σε θλίψη για να πας
σε μια προσωπικού θανάτου πολυτέλεια.

Αν, επιστρέφοντας στο σπίτι από μιαν αποτυχημένη
Εκδρομή, νιώσουμε κάποιον ανάμεσά μας
Να αιωρείται συνέχεια από τις ανάσες μας
Καθώς θα περπατάμε χέρι χέρι
Θα τον φιλήσουμε κι αυτόν στο στόμα
Ή μήπως θα τον σκοτώσουμε;

Δεν το φαντάζομαι καν
Μα το ξέρω καλά, θα γδέρνεις σε λίγο ουρανίσκο
Θα ματώνεις να συλλαβίζεις χείλη
Μέλη άγουρα και ώριμα
Το όνομα, την ημερομηνία, την πόλη
Που έμαθες εχθρούς κι αγάπη
Πολλούς εχθρούς και μετρημένη αγάπη
Όλα από την αρχή βέβαια σα να ήταν –

ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ «ΠΟΙΕΙΝ»
Στον φίλο Victor Lefevre.

Θα φωτιστούν όλοι μα όχι στην σειρά

Θα φωτιστούν όλοι μα όχι στην σειρά, κάπως άτακτα.
Όπως οι μύγες πάνω στο μπέικον της σελήνης. Σαν ένα μπουλντόγκ δεμένο στο κελάρι. Τι είναι αυτό που έπαψε να λειτουργεί· το κλισέ, ο ήχος των ζαριών στην κόλαση, ο θάνατος ακροβάτης
στο νήμα που έπρεπε να ʽχει κοπεί.
Μες στο χαρμάνι των χαμών που ασπρίζουν τα μαλλιά
της ψυχής μία παλιά κουρελιασμένη κούκλα.
παίζοντας λίγο πιάνο
μας κλέβει
τον βότρυν.

ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

*
Τσακώθηκα με την ανυπαρξία και γεννήθηκα.
*
Ο αέρας αναποδογύρισε έναν κάδο σκουπιδιών.
Έτσι γνωρίστηκα με τη ζωή μου.
*
Τώρα
γεμίζω τις φλέβες μου ουρανό
έτσι που όταν πεθάνω, τα σκουλήκια
που θα σέρνονται μέσα μου
θα νομίζουν ότι πετούν.
*
Λιγάκι απʼ το πράσινο των δυο ματιών σου δωσʼ μου
να ντύσω το φθινόπωρο τα δέντρα όλου του κόσμου.
*
Νύχτες γεμάτες ανεπαίσθητους θορύβους-
άκουγες τα νύχια του θανάτου να μεγαλώνουν.