Κάποιοι ισχυρίζονται πως είναι στον αιθέρα
αρχεία που τα λεν “Ακασικά”.
Εκεί είναι γραμμένη όλη η γνώση
που αποκτήθηκε ποτέ –κι από το χρόνο πέρα.
Κι εινʼ όλα τα βιβλία: τα τωρινά
κι όσα χαθήκαν, δίχως να τα σώσει
κανείς, στης Αλεξάνδρειας τη μεγάλη
ή σʼ άλλες πυρκαγιές, που ʽχαν ανάψει
κάποιοι, για να εξοντώσουν τα βιβλία.
Μα, όπως ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι
περʼ απʼ τα τωρινά κι όσα έχουν γράψει,
είνʼ τα μελλούμενα στʼ Ακασικά αρχεία.
Πολλάκις το ʽχω νιώσει: οι εγκέφαλοί μας
είναι φορές που με το Σύμπαν θα ενωθούν
– ρέει ανεμπόδιστα η όποια πληροφορία.
Είναι σαν Δίκτυο, που μιλάμε μεταξύ μας
δίχως εκείνα που συνήθως διασπούν
όπως η γλώσσα, οι παραδόσεις, η ιστορία.
Κι αν είνʼ το διάμεσο μονάχα οι συγγραφείς,
η οθόνη προβολής για όλα τʼ αρχεία,
άκυρη βρίσκω τότε τη λογοκλοπή,
σαν έννοια, αφού όλοι πλέον αντιγραφείς
είμαστε και η έμπνευση είναι Θεία.
Μου φαίνεται ωστόσο περιττή
σπατάλη: στο μελάνι, στο χαρτί,
στο χρόνο μας και στην υπομονή.
9/1/2008
Αν και άκρως ιδεαλιστική-κατά τη φιλοσοφική έννοια-θεωρία,μ’ αρέσει η ποιητική της ανάπτυξη….
Ο Πλάτωνας θα συμφωνούσε απολύτως-άλλωστε μοιάζει αυτή η….”ιδέα” να έλκει την καταγωγή της από εκεί.
Όμως μ’ ενθουσίασε το τέλος:
“Μου φαίνεται ωστόσο περιττή
σπατάλη: στο μελάνι, στο χαρτί,
στο χρόνο μας και στην υπομονή.”
Να ‘σαι καλά Σοφία!
Η Σοφία εξελίσσεται σε μέγα ποιητικό χρονογράφο μας, κι αυτός δεν είναι υποβιβάσμός αλλά τίτλος τιμής λόγω της δυσκολίας του είδους και της ικανότητας της να “διαβάζεται” αν-επίκαιρα….
Ανακαλύπτω σιγά σιγά την τέχνη σου Σοφία.
Ένα από τα πολλά πράγματα που μου έκανε μεγάλη εντύπωση στα “Αν – Επίκαιρα Ποιήματά” σου, είναι οι τόσο ζωντανές και πολύβουες εικόνες της πόλης, δοσμένες κάπως ιμπρεσιονιστικά. Χαίρομαι που με αυτό το ποίημα ανοίγεσαι σε άλλους χώρους, ακροβατώντας μεταξύ ενός πλανήτη και του σύμπαντος κόσμου.
Μου αρέσει πολύ αυτό το στοιχείο, πώς να το πω: ας πούμε αυτή “η γειωμένη μεταφυσική”. Επιφυλλάσσομαι…
POETA LAUREATUS (MEDIUM)
Είμαι το “μέσον”. Με αυτόματην γραφή
φέρνω στη γή των στίχων τη μαγεία.
Των λέξεων συντρίψτε τα εκμαγεία.
Το πνεύμα μου “το Θείον” ψηλαφεί.
Το δάφνινο στεφάνι να μού δώσεις…
Ποιός άθλιος μιλεί για “αντιγραφή” ;
Δεν είναι των κλεμμένων συρραφή
Δεν έχουν λάθη των θεών οι σημειώσεις…
Γενναιόδωρη προσέγγιση του θέματος.
Με μια πολύ ωραία τοποθέτηση στο τέλος 🙂
Να προσθέσω ακόμη το εξής.
Αν στο ποίημα της Σοφίας (παρακαλώ η λέξη να εννοηθεί όχι μόνον ως κύριο όνομα, αλλά και με την ευρύτερη σημασία της) ακούγονται μπορχεσιανές απηχήσεις (σε σχέση με αυτό που επισήμανε ο kyriaz – την ποιητική ανάπτυξη του θέματος, ενός θέματος που γλιστρά τεχνηέντως),
το POETA LAURETOUS του κυρίου Ανυφαντή απηχεί τον Καβάφη – ιδίως η β΄στροφή. Ευθέως συναρτάται με το πρόσφατο LARVATUS PRODEO, με όχημα το ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΜΟΝΑΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ…
Καλή σας μέρα!
Τα ποιήματα της Σοφίας μ’ αρέσουν πολύ. Ειδικά αυτό που μοιάζει να διαλέγεται με τον Μπόρχες και να απηχεί αγαπημένα ακούσματα από τον Αλεξανδρινό.
Γνωρίζεις πόσο διψάει η όραση
στο τέλος της ημέρας
Αν όλα υπήρχαν στον αέρα
άκοπα κι αναίμακτα
εάν χαρίζονταν
Τότε γιατί η δύση
δε συνέχισε μέσα μου;