Ο Σπύρος Αραβανής (πατήστε στο όνομα) διαβάζει ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη

Άνεμος του Νοεμβρίου

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’
αγαπήσουν.

Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

out of the arms…
από τη συλλογή Burning In Water Drowning In Flame, p.166

από την αγκαλιά της μιας αγάπης
στην αγκαλιά μιας άλλης

έχω σωθεί από το να πεθάνω στο σταυρό
από μια γυναίκα που καπνίζει χόρτο
γράφει ποιήματα και ιστορίες
και είναι πολύ πιο ευγενική από την προηγούμενη
πολύ πολύ πιο ευγενική
και το σεξ είναι το ίδιο καλό, αν όχι καλύτερο.

δεν είναι ευχάριστο να σε βάλουν στο σταυρό και να σε παρατήσουν εκεί,
είναι πολύ πιο ευχάριστο να ξεχάσεις μιαν αγάπη που δεν
είχε μέλλον
μια και καμιά αγάπη
τελικά δεν
έχει μέλλον…

είναι πολύ πιο ευχάριστο να κάνεις έρωτα
στην παραλία της Del Mar
στο δωμάτιο 42, και να κάθεσαι
αργότερα στο κρεβάτι
να πίνεις καλό κρασί, να μιλάς και να αγγίζεις
να καπνίζεις

να ακούς τα κύματα…

έχω πεθάνει τόσες πολλές φορές
πιστεύοντας και περιμένοντας, περιμένοντας
σʼ ένα δωμάτιο
κοιτώντας ένα ραγισμένο ταβάνι
περιμένοντας ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, ένα χτύπημα στην πόρτα, έναν ήχο…
να τρελαίνομαι
καθώς εκείνη χόρευε με ξένους στα κλαμπ…

από την αγκαλιά της μιας αγάπης
στην αγκαλιά μιας άλλης

δεν είναι ευχάριστο να πεθαίνεις στον σταυρό,
είναι πολύ πιο ευχάριστο να ακούς να ψιθυρίζουν το όνομά σου
στο σκοτάδι

Οι ψαράδες

Είναι οι ποιητές σαν τους ψαράδες
της θάλασσας καρπούς που ξέρουν να τρυγούνε
που βγάζουν απ\’ ανήλιαγους βυθούς τις λέξεις
ασημένιες σκέψεις στον αέρα κι αισθήματα.

Άλλοι ψαρεύουν με καλάμι σε μόλους
σε λιμάνια ερασιτέχνες στίχων κυνηγοί μα κάπου
κάπου βγάζουν ψάρι ακριβό λαυράκι
το σύνηθες μ\’ αδειανό γυρνούν καλάθι
στο σπίτι και είναι γι αυτούς η ποίηση αποκούμπι
τις πίκρες της ζωής να λησμονούνε.

Υπάρχουνε κι αυτοί με πεζοβόλο
που τόβαλαν τα ψάρια να ξαφνιάσουν
τις λέξεις που ανέμελες στην όχθη
λιάζονται κοιλιοτρίβονται στις πέτρες
και δεν ακούν το χέρι στροφαλίζει
να ρίξει τη θηλιά. Μα ξέρουν
τι γρήγορα οι πόρτες που σφαλίζουν
του νου τι γρήγορα το σμάρι ξεμακραίνει
στο σκοτεινό βυθό.

ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Μνήμη Ηλία Λάγιου

• The Last Sentinel download

Σʼ είδα και πάλι απόψε, στα χαρτιά σου,
στην “Κούτα”, που άφησες για πάντα ημιτελή
και στʼ άλλα, τα κρυφά σχεδιάσματά σου
– προβάλλεις, μες του χρόνου την αχλή.

Η μνήμη γράφει τα περάσματά σου
και μυστικό κάποιο σεντούκι διατηρεί.

Έρχεσʼ από την ίδια τη γωνία
-της Βεϊκου πάντα- κι όλο τραγουδάς.
Μα σʼ έχασα, σαν να ʽσουν οπτασία
που απʼ τις σελίδες το ʽσκασες και πας.

Η αίσθηση κρατάει τα φάσματά σου
κι όσα είπες, πιο συχνά τʼ ανακαλεί.

Και ρώτησα τους άλλους: “Τον Ηλία
τον είδατε, που βρίσκεται, τι κάνει;”
Και μου ʽπανε: “Για σύνελθε, Σοφία
το ξέρεις – τρία χρόνια έχει πεθάνει”.

Τρία χρόνια – αναμοχλεύω τα γραπτά σου
και τʼ απαγγέλω, όπως θα ʽκανες κι εσύ.

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ…

είναι μη γίνω “ποιητής”
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν’ αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ…
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί…ε;…μίαν άλλη μέρα…

Ακούστε την Κατερίνα Γώγου εδώ:

Από το cd \”Στο δρόμο\”, μουσική: Κυριάκος Σφέτσας