Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ…
είναι μη γίνω “ποιητής”
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν’ αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ…
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί…ε;…μίαν άλλη μέρα…
Ακούστε την Κατερίνα Γώγου εδώ:
Καλημέρα Κατερίνα.
Καλημέρα Ηλία [“Ξυπνώντας, πίσω μπρος και πλάι μου τα πλήθη/ Να βγάλουμε τον κόσμο από την τάξη του./ Λύκε, λύκε είσαι εδώ;” (Η έρημη γη).
Καλημέρα ΠΟΙΕΙΝ.
ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΩς ΠΡΟΣΟΧΗ στα γραφόμενα της Κατερίνας:
“Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.”
Με όλη μου την αγάπη,
Γιώργος εκ Κορφών, τα νυν εν Λευκωσία
Ποίηση ντόμπρα, ακέραια, άμεση
Εξαιρετικά σπάνια στις μέρες μας
Μπροστά σε τέτοια ποίηση ντρέπομαι να ξεφυλλίσω τα γραφτά μου.
Έχω κορεστεί απ’ όσους τρώμε τις σάρκες μας και τις ξερνούμε μετά σε στίχους…
Ομφαλοσκόπηση του κερατά, ξιπασμένη αυτάρκεια,στίχοι ανώδυνοι και λαμπεροί με τις σωστές τους παρηχήσεις ή τις τριζάτες ρίμες τους,μα κανένας ίλιγγος στο στομάχι,καμιά γροθιά στ’αχαμνά,κανένας κόμπος στο λαιμό παρ΄ αυτός της γραβάτας…
Πεθύμησα στίχους “αντιποιητικούς”,ποιητές που φοβούνται μη γίνουν “ποιητές”,όπως αυτό το πλάσμα,με τα χέρια ψηλά μπροστά στο φακό και τα μάτια χαμηλά να μη δούμε τη σιχαμάρα που της προκαλούμε…
Η Κατερίνα ήταν αθυρόστομη αλλά ποτέ χυδαία – το μόνο που λησμόνησε πως η ζωή είν’ωραία ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ-ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΥΠΕΙ που η φωνή της ξανά δεν θ’ακουστεί , ΖΩΝΤΑΝΑ !
Κι όμως κάποιοι τραγούδησαν τα ουρλιαχτά της Κατερίνας. Και τώρα αναρωτιέμαι κατά πόσον, αν ζούσε, θα της άρεσε το αποτέλεσμα.
ΠΟΝΑΕΙ ΛΙΓΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ …
ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΟ ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΟ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙΑ ΚΕΦΑΛΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΠΑΛΙ ΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΑΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΚΕΦΑΛΕΣ
Λίγο μετά τον πρωταγωνιστη του, Κοεμτζή…
Σε ηλικία 69 ετών αποδήμησε στους ουρανούς ο σκηνοθέτης, Παύλος Τάσιος. Ο αποθανών ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια και ηθοποιό, Κατερίνα Γώγου και μαζί είχαν μία κόρη, τη Μυρτώ.
Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα, στις 3: 30 το απόγευμα, στο κοιμητήριο Γλυκών Νερών.
Σκηνοθέτησε τις ταινίες: Ναι μεν, αλλά… (1972), Το βαρύ… πεπόνι (1977), Παραγγελιά (1980), Το στίγμα (1982), Άλλος για τον… Κορυδαλλό! «Τα βαποράκια» (1983), Νοκ άουτ (1986)