22
Η καύλα το χυδαίο εξευγενίζει
υψώνει το μουνί ως το αιδοίο
κι η πούτσα μου ένα κάνει το δύο
κάθε υποδοχή σου όταν ξεσκίζει.

Από το θα σε χύσω ως το χύνω
μεσολαβεί διάστημα με μέλι
κι ας έρθει να το γλείψει όποιος θέλει
εγώ μ’ όλους τους τρόπους θα στο δίνω.

Είσαι γαμιόλα κι είμαι ο γαμιάς σου
και να το λες σε όποια γλώσσα θέλεις
μα όταν μες στην καύλα σου ανατέλλεις
ή πίσω σου θα μ’ έχεις ή μπροστά σου…

Και να μη σ’ είχα γκόμενα και μούσα
έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμούσα.

Η ΜΝΗΣΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ
Παιγνιώδη Ερωτικά Σονέτα
(Διορθωμένη και Επηυξημένη)

Εκατό Αριθμημένα Αντίτυπα
(και πολλά είναι)

Εκτός Εμπορίου, κοστίζουν ένα μέιλ…με ταχυδρομική διεύθυνση.
Σπεύσατε… που έλεγαν και οι παλαιοί…

Ο Γιάννης Βούλτος ανθολογεί και διαβάζει ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη.

ΟΜΟΡΦΙΑ

Ράντισε τήν ἀσκήμια μ’ ὀμορφιά
πῆρε μιά κιθάρα
πῆρε ἕνα ποτάμι πλάι-πλάι
Τραγουδώντας

Ἔχασε τή φωνή του
τοῦ τήν ἔκλεψε ἡ ἔξαλλη γυναίκα
πού ‘κοψε τό κεφάλι της στά κόκκινα νερά
κι ὁ φτωχός δέν ἔχει πιά φωνή νά τραγουδήσει
καί τό ποτάμι τό ἤρεμο κεφάλι
κυλάει μέ βλέφαρα κλειστά

Τραγουδώντας

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ (1945)

Τέκμωρ

Γκιλοτίνα που αστράφτει κάτω από έναν τρούλο.

Σχήμα χεριού όταν αρπάζει ένα αυγό.

Κυρίως

Αποκλήρωνε. Τελείωνε.

Είμαι μέσα σʼ αυτό.

Ό,τι και να ξέρεις δεν είναι φως.

Δουλεύω το ήμισυ του παντός.

Τέκμωρ.

Αλλά όχι γνωστό.

Πισώπλατο.

Τρούλος το σχήμα χεριού για τον τρούλο.

Το αυγό αχόρταγο.

Άψε σβήσε εαυτό.

Οι διαμάχες έχουν νεκρούς.

Αναγκάζονται το μέλλον.

Ο Z.Δ.Αϊναλής διαβάζει Mateja Matevski: Επιστροφή απʼ την Τροία.

Матеја Матевски (Mateja Matevski)
(b. 1929)

Μετάφραση από τα Σλαβομακεδονικά
Angelina Ajanovska – Ζ. Δ. Αϊναλής

Враќање од Троја
I

Така ја оставивме Троја невоинствена и тиха
сета предадена на нежноста на ветерот
со отворени порти и дрочни овошки
Троја заплискувана од сончевите пеани
ја оставивме вишна врз цветните камењари
по кои виното се цеди и лебецот се рони
Ја оставивме тажни нежни придружници на времето
што иʼ дојдовме оддалеку по благи патишта
во ширното гостопримство на зрелите маслинки

Но кога се најдовме сами на отворено море
очи во очи со непречекливиот бран
и карпите што ги сечеа слабините на корабите
и кога виното се испи и мрсот се истроши
тогаш се потпревме на песната од грло што ни иде
постилајќи се благо врз темната глад и умората
зашто патот ни беше долг по знајните и незнајни води
во кои се мешаа кошмарни патиштата на ѕвездите
додека не се измешаа во длабоките вирови морски
гладот и несоницата талкањето и нашата песна

И долго не разбиравме од забниот ѕид како плиска
предавничкиот збор шумната пена на времето
спомнувајќи ни нешта за кои споменот не знае
измислени од ветерот од безделницата на морето

0.9 ΤΡΟΠΟΙ ΜΕ ΕΓΝΟΙΑ
ΙΙΙ. Εμπυρείον

Σεβαστιανή αδερφή μου σωπασμένο μου γράμμα
Πώς να ταιριάξουν τα δυο μισά της γης;
-Τρία μαύρα πουλιά με χάλκωμα ράμφος
που σπάνε τον ορίζοντα-
Το ένα μισό της γης το νεκρό της
Γυρνάει σε σημασία το άλλο της:
Δινούμενη και τρώει τους καρπούς της
Ώριμους καρπούς και άγουρο καρπό
Έτσι με ένα τέτοιο τρόπο γέρνει σε μιαν ιδέα
-το νοιώθει αυτό το μοναχό-
που σα σε κόσμο φέρνει
χτυπημένη από φως υπεροχικό κόσμημα
και σε ώρες αναλάμπει μέσα στο διάφωτο
Σεβαστιανή αδερφή μου εραλδικό μου γράμμα
Σε σημασία κρυφή σε σημασία διάφανη
Καλή μου το ρήμα Πετραίας αραβίας
Κόσμος κρυμμένος μέσα στο νόημα του’
Σου παραδίνω το λεπτό βάζο της γης να το προφυλάξεις