out of the arms…
από τη συλλογή Burning In Water Drowning In Flame, p.166

από την αγκαλιά της μιας αγάπης
στην αγκαλιά μιας άλλης

έχω σωθεί από το να πεθάνω στο σταυρό
από μια γυναίκα που καπνίζει χόρτο
γράφει ποιήματα και ιστορίες
και είναι πολύ πιο ευγενική από την προηγούμενη
πολύ πολύ πιο ευγενική
και το σεξ είναι το ίδιο καλό, αν όχι καλύτερο.

δεν είναι ευχάριστο να σε βάλουν στο σταυρό και να σε παρατήσουν εκεί,
είναι πολύ πιο ευχάριστο να ξεχάσεις μιαν αγάπη που δεν
είχε μέλλον
μια και καμιά αγάπη
τελικά δεν
έχει μέλλον…

είναι πολύ πιο ευχάριστο να κάνεις έρωτα
στην παραλία της Del Mar
στο δωμάτιο 42, και να κάθεσαι
αργότερα στο κρεβάτι
να πίνεις καλό κρασί, να μιλάς και να αγγίζεις
να καπνίζεις

να ακούς τα κύματα…

έχω πεθάνει τόσες πολλές φορές
πιστεύοντας και περιμένοντας, περιμένοντας
σʼ ένα δωμάτιο
κοιτώντας ένα ραγισμένο ταβάνι
περιμένοντας ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα, ένα χτύπημα στην πόρτα, έναν ήχο…
να τρελαίνομαι
καθώς εκείνη χόρευε με ξένους στα κλαμπ…

από την αγκαλιά της μιας αγάπης
στην αγκαλιά μιας άλλης

δεν είναι ευχάριστο να πεθαίνεις στον σταυρό,
είναι πολύ πιο ευχάριστο να ακούς να ψιθυρίζουν το όνομά σου
στο σκοτάδι

The genious of the crowd
από τη συλλογή The Roominghouse Madrigals, p.31

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος
βία
Παραλογισμός στον μέσο άνθρωπο
Για να τροφοδοτήσει οποιονδήποτε στρατό μια
Οποιαδήποτε μέρα.
ΚΑΙ Οι Καλύτεροι Στο Φόνο Είναι Αυτοί
Που Κηρύσσουν Το Αντίθετο.
ΚΑΙ Οι Καλύτεροι Στο Μίσος Είναι Αυτοί
Που Κηρύσσουν Την Αγάπη.
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
ΕΙΝΑΙ – ΤΕΛΙΚΑ – ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ
ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΗΝ
ΕΙΡΗΝΗ

Αυτοί Που Κηρύσσουν Τον Θεό
Χρειάζονται Τον Θεό
Αυτοί Που Κηρύσσουν Την Ειρήνη
Δεν Έχουν Ειρήνη.
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΓΑΠΗ
ΦΥΛΑΞΟΥ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΚΗΡΥΣΣΟΥΝ
Φυλάξου Από Αυτούς Που Ξέρουν.

Φυλάξου
Από Αυτούς
Που Συνεχώς
ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ
ΒΙΒΛΙΑ

Φυλάξου Από Αυτούς Που Είτε Απεχθάνονται
Την Φτώχεια ή Που Είναι Περήφανοι Γι΄Αυτήν

ΦΥΛΑΞΟΥ Από Αυτούς Που Βιάζονται Να Επαινέσουν
Γιατί Χρειάζονται Επαίνους Για Ανταμοιβή

ΦΥΛΑΞΟΥ Από Αυτούς Που Βιάζονται Να Επικρίνουν
Φοβούνται Αυτό Που Δεν
Ξέρουν

Φυλάξου Από Αυτούς Που Αναζητούν Συνεχώς
Το Πλήθος. Δεν Είναι Τίποτα
Μόνοι Τους

Φυλάξου
Από Τον Μέσο Άνδρα
Την Μέση Γυναίκα
ΦΥΛΑΞΟΥ Απʼ Την Αγάπη Τους

Η Αγάπη Τους Είναι Μέτρια, Ψάχνει Να Βρει
Το Μέτριο
Αλλά Υπάρχει Ιδιοφυία Στο Μίσος Τους
Υπάρχει Αρκετή Ιδιοφυία Στο
Μίσος Τους Για Να Σε Σκοτώσει, Να Σκοτώσει
Οποιονδήποτε.

Καθώς Δεν Θέλουν Τη Μοναξιά
Καθώς Δεν Καταλαβαίνουν Τη Μοναξιά
Θα Προσπαθήσουν Να Καταστρέψουν
Οτιδήποτε
Διαφέρει
Από Την Δική τους

Καθώς Δεν Μπορούν
Να Δημιουργήσουν Τέχνη
Δεν Θα
Καταλάβουν Την Τέχνη

Θα Θεωρήσουν Την Αποτυχία Τους
Ως Δημιουργοί
Μόνο Ως Αποτυχία
Του Υπόλοιπου Κόσμου

Καθώς Δεν Μπορούν Να Αγαπήσουν Ολοκληρωτικά
Θα Πιστέψουν Την Αγάπη Σου
Ως Ατελή
ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΘΑ ΣΕ
ΜΙΣΗΣΟΥΝ

Και Το Μίσος Τους Θα Είναι Τέλειο
Σαν Λαμπερό Διαμάντι
Σαν Μαχαίρι
Σαν Βουνό
ΣΑΝ ΤΗΝ ΤΙΓΡΗ
ΣΑΝ το Κώνειο

Η Τελειότερή Τους
ΤΕΧΝΗ

something for the touts, the nuns, the grocery clerks and you…
από τη συλλογή Burning In Water Drowning In Flame, p.67–70

τα έχουμε όλα και δεν έχουμε τίποτα
και κάποιοι το κάνουν στις εκκλησίες
και κάποιοι το κάνουν σκίζοντας πεταλούδες
στα δύο
και άλλοι το κάνουν στο Palm Springs
γλιστρώντας το σε γυναίκες ξανθιές σα βούτυρο
με καρδιές φτιαγμένες από Κάντιλακ
Κάντιλακ και πεταλούδες
τίποτα και όλα,
το πρόσωπο να λιώνει με την τελευταία ρουφηξιά
σε κάποιο κελάρι στο Corpus Christi
υπάρχει κάτι για τους πλασιέ, τις καλόγριες,
τους λογιστές μπακάλικων κι εσένα…
κάτι στις 8 πμ, κάτι στη βιβλιοθήκη
κάτι στο ποτάμι,
όλα και τίποτα.
στα σφαγεία έρχεται τσουλώντας
στην οροφή κρεμασμένο σε αγκίστρι, και το λικνίζεις –
ένα
δύο
τρία
και νάτο, 200 $ νεκρό
κρέας, τα κόκκαλά του επάνω στα δικά σου
κάτι και τίποτα.
είναι πάντοτε πολύ νωρίς για να πεθάνεις
και είναι πάντοτε πολύ αργά,
και το αυλάκι του αίματος στη γούρνα
δε σου λέει τίποτα
και οι νεκροθάφτες να παίζουν πόκερ την ώρα
του καφέ στις 5 πμ, περιμένοντας το χορτάρι να
διώξει τον παγετό…
δε σου λένε τίποτα απολύτως.

τα έχουμε όλα και δεν έχουμε τίποτα –
μέρες με γωνίες από γυαλί και η απαίσια μυρωδιά
των βρύων στο ποτάμι – χειρότερη κι από σκατά.
μέρες με κινήσεις σε σκακιέρα και αντίπαλες κινήσεις
το ενδιαφέρον εξαντλημένο, με τόση σημασία στην ήττα
όσο και στη νίκη. μέρες αργές σα γαιδουράκια
φορτωμένα κι εξευτελισμένα κι αποκαμωμένα
να ανηφορίζουν το δρόμο εκεί που κάθεται ένας τρελός ανάμεσα σε
κάσσες και τρωγλοδύτες μες τη φωλιά του.
και καλές μέρες όμως, μέρες με κρασί και φωνές, μαλώματα
σε σοκάκια, χοντρά γυναικεία πόδια να τριγυρίζουν
ανάμεσα στα έντερά σου θαμμένα μες σε βογγητά,
οι πινακίδες στην αρένα των ταύρων σαν διαμάντια να κραυγάζουν στον ουρανό,
βιολέτες να ξεπροβάλλουν από τη γη
να σου λένε να ξεχάσεις τους νεκρούς φαντάρους και τις αγάπες που σε
λήστεψαν.
μέρες όπου παιδιά λένε αστεία και υπέροχα πράγματα
όπως οι πρωτόγονοι να προσπαθούν να σου στείλουν ένα μήνυμα
με το σώμα τους ενώ το σώμα τους παραμένει ακίνητο
αρκετά ζωντανοί για να μεταδώσουνε να νιώσουνε και να τρέξουνε
πάνω-κάτω χωρίς κλειδαριές και επιταγές
και ιδανικά και ιδιοκτησίες και γνώμες ασήμαντες
σα σκαθάρια.
μέρες όπου μπορείς να κλαις όλη μέρα σε
ένα δωμάτιο μελλοθανάτων με τη πόρτα κλειδωμένη, μέρες
που μπορείς να γελάς με τον φούρναρη
γιατί τα πόδια του είναι πολύ μακριά, μέρες
που κοιτάς τους φράκτες.

και τίποτα, και τίποτα, οι μέρες των
αφεντικών, άνθρωποι δειλοί
με βρόμικη αναπνοή και χοντροκομμένα πόδια, άνθρωποι
που μοιάζουν με βατράχια, ύαινες, άνθρωποι που περπατούν
λες και η μελωδία δεν ανακαλύφθηκε ποτέ, άνθρωποι που νομίζουν
ότι είναι έξυπνο να προσλαμβάνουν και να απολύουν και να
βγάζουν λεφτά, άνδρες με πανάκριβες γυναίκες που έχουν
180 στρέμματα γης να σκαφθούν ή
να επιδειχθούν ή να περιτοιχιστούν
μακριά απʼ τους ανίκανους,
άνδρες που μπορούν να σε σκοτώσουν
επειδή είναι τρελοί και ύστερα να το δικαιολογήσουν επικαλούμενοι
το νόμο, άνθρωποι που στέκονται μπροστά σε
παράθυρα 10 μέτρα φαρδιά και δεν βλέπουν τίποτα,
άνθρωποι με πολυτελή γιωτ που μπορούν να ταξιδέψουν σε όλο
τον κόσμο και ποτέ να μη βγάλουν τα
γιλέκα τους, άνθρωποι σαν σαλιγκάρια, σα χέλια, άνθρωποι σαν
γυμνοσάλιαγκες, και ακόμα χειρότεροι…

και τίποτα. να παίρνεις το τελευταίο σου μεροκάματο
στο λιμάνι, στο εργοστάσιο, στο νοσοκομείο, στο
ναυπηγείο, σε φτηνά εμπορικά κέντρα, στο
κουρείο, σε μια δουλειά που έτσι κι αλλιώς
δεν ήθελες.
φόρος εισοδήματος, αρρώστιες, δουλοπρέπειες,
σπασμένα χέρια, σπασμένα κεφάλια – κι ό,τι υπάρχει μέσα
να σκορπάει έξω σαν παλιό μαξιλάρι.

τα έχουμε όλα και δεν έχουμε τίποτα.
άλλοι τα καταφέρνουν καλά για λίγο και ύστερα
τα παρατούν. τους χτυπάει η δόξα ή η αηδία,
η ηλικία ή η έλλειψη σωστής δίαιτας ή μαύροι κύκλοι
κάτω απʼ τα μάτια ή παιδιά στο κολέγιο ή τα
καινούργια αυτοκίνητα ή μέσες σπασμένες ενώ έκαναν σκι
στην Ελβετία ή καινούργιες κυβερνήσεις ή καινούργιες σύζυγοι
ή απλώς η φυσική αλλαγή και φθορά –
ο άνθρωπος που ήξερες μέχρι χθες να αντέχει δέκα γύρους
στο ρινγκ ή να μεθάει επί τρεις μέρες και
τρεις νύχτες πάνω στα βουνά του Sawtooth δεν
είναι τώρα παρά ένα τίποτα κάτω από ένα σεντόνι ή
ένα σταυρό
ή μια πέτρα ή κάτω από μια αυταπάτη,
ή να πακετάρει τη βίβλο ή την τσάντα του γκολφ, ή ένα
χαρτοφύλακα: πώς φεύγουν έτσι, πώς φεύγουν έτσι! –
όλοι αυτοί που ποτέ δεν πίστευες ότι θα φύγουν.

μέρες σαν κι αυτές. μέρες σαν και τη δική σου μέρα σήμερα.
ίσως η βροχή στο παράθυρο να προσπαθεί να σε
διαπεράσει. τι βλέπεις σήμερα;
τι είναι; πού βρίσκεσαι; οι
καλύτερες μέρες είναι μερικές φορές οι πρώτες, μερικές
φορές οι μεσαίες, και μερικές φορές ακόμα και οι τελευταίες.
ο σωρός με τις άδειες δεν είναι άσχημος, οι εκκλησίες
της Ευρώπης πάνω σε ποστκάρτ δεν άσχημες. άνθρωποι
σε μουσεία κέρινων αγαλμάτων παγωμένοι στην καλύτερη φάση της αποστείρωσής τους
δεν είναι άσχημοι, φριχτοί αλλά όχι άσχημοι. το κανόνι,
σκέψου το κανόνι. και μια φρυγανιά για
πρωινό ο καφές αρκετά καυτός να
καταλαβαίνεις ότι η γλώσσα βρίσκεται στη θέση της. τρία
γεράνια στο παράθυρο, προσπαθούν να δείχνουν κόκκινα
και προσπαθούν να δείχνουν ροζ και προσπαθούν να είναι
γεράνια. δεν είναι παράξενο που μερικές φορές οι γυναίκες
κλαίνε, δεν είναι παράξενο που μερικές φορές τα γαϊδούρια δεν θέλουν
να ανεβούν το λόφο. είσαι σε κάποιο δωμάτιο στο Ντιτρόιτ και
ψάχνεις για τσιγάρο; μια ακόμα
καλή μέρα. έστω και όχι ολόκληρη. και καθώς
οι νοσοκόμες βγαίνουν απʼ το κτίριο
μετά τη βάρδια, έχοντας υποστεί αρκετά, οκτώ νοσοκόμες
με οκτώ διαφορετικά ονόματα και διαφορετικούς
προορισμούς – να περπατούν πάνω στο γκαζόν, κάποιες
από αυτές θέλουν λίγη ζεστή σοκολάτα και μια εφημερίδα, κάποιες θέλουν ένα ζεστό μπάνιο, κάποιες θέλουν έναν άνδρα, άλλες
δεν σκέπτονται σχεδόν τίποτα. αρκετά και
όχι αρκετά. αψίδες και προσκυνητές, λούκια σε
χρώμα πορτοκαλί, φτέρες, αντισώματα, κουτιά
με χαρτοπετσέτες.

στην πιο ηλιόλουστη μέρα
υπάρχει η αίσθηση του ατμού απʼ τη τσαγιέρα
και ο ηχογραφημένος ήχος από παλιά πολεμικά αεροπλάνα
και αν πας μέσα και σκουπίσεις με το δάχτυλό σου
το περβάζι του παραθύρου θα βρεις
βρωμιά, ακόμα και χώμα.
και αν κοιτάξεις έξω απʼ το παράθυρο
θα υπάρχει η μέρα, και καθώς
περνούν τα χρόνια θα συνεχίσεις να κοιτάς
και να κοιτάς
ρουφώντας λίγο τη γλώσσα σου
να έτσι όχι ίσως

άλλοι το κάνουν με τρόπο φυσικό
άλλοι με τρόπο αισχρό
παντού.

από Σωτήρης Παστάκας
5 Comments