Είναι τα χέρια σου
που αγγίζουν
και αποκτάει
αποτύπωμα η επιθυμία

Κι αν κρύβεσαι
στις ρωγμές των ημερών
η οσμή της πράξης
πάντα θα σε προδίδει

Και θα λυσσάνε
τα κυνηγόσκυλα
των λέξεων
να σε κατασπαράξουν

Κι ούτε πυρά
να εξιλεώσει
ούτε άνεμος
να κρύψει τα σημάδια σου

Μόνο στη θάλασσα
θα επιτρέψω
τα ίχνη σου
να σβήσει

Την πάνσεπτη
της λήθης

Με την αρμύρα των δακρύων της.

Όταν προ ετών απηύθυνα νερά απαρηγόρητα
σε οίκο εκδοτικό
ειλικρινώς μας ενδιαφέρει η γραφή σας
είπε η υπεύθυνη
αλλά ξέρετε δεν κινείται η ποίηση.
Μήπως έχετε κάποιο πεζό, νουβέλα
ή μυθιστόρημα; Διηγήματα έστω.
Η ποίηση δεν κινείται.

Και όμως κινείται αντέτεινα ασυναίσθητα
και στην πυρά το ίδιο θα απαντούσα.
Δεν είχα υπόψη μου στατιστικά κι ευπώλητα
μονάχα αποστολές των ποιητών με τα ταχυδρομεία
κι ακόμη τις αμέτρητες μποτίλιες
που αφήνουν κάθε βράδυ ναυαγοί
στου διαδικτύου τους ιστότοπους,
αυτούς τους έστω τόπους
το ίδιο για μένα ακατανόητους
με αυτούς που όριζε ο μαθηματικός στον πίνακα
σε ένα μαύρο πουθενά
στη στερεομετρία.

Και όμως κινείται.
Υπερασπίστηκα ασυναίσθητα την ταπεινή μου τέχνη,
ασυναίσθητα της αφιέρωσα τις ιστορίες μου όλες.
Διηγήματα λοιπόν. Διηγήματα έστω.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΟΙΕΙΝ: η Γιώτα Αργυροπούλου μας χάρισε τον υπότιτλο του ιστο-τόπου μας: αυτό το “έστω-τόπος” δημιουργήθηκε από προσωπική αλληλογραφία της ποιήτριας με τον ΣΠ, ο οποίος το έκανε λόγκο.
Ως αντιδάνειο μας επιστρέφει αυτό το ποίημα που δημοσιεύουμε σήμερα, από τη νέα της ποιητική συλλογή.

1
Μπράβο, Έλληνες, χαλάλι!
Για το κάθε σας κανόνι:
Όταν βάλετε σημάδι
Τους φασίστες ποιός τους σώνει!

Οι οβίδες, άκου, πέσαν
Όλες μες στα μακαρόνια
Και άδειάσαν τα καζάνια
Στα χορτάρια, στα κοτρόνια!

Τι θα φάνε οι Ιταλιάνοι
Που πεινάνε σαν τ’αγρίμια;
Στο βουνό ας ανεβούνε
να χορτάσουν βελανίδια!

ΨΑΛΜΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΦΩΝΕΣ

Σίγουρο τ’ ακροπάτημα μουλαριού

Στο φρύδι γκρεμού

Σε βραχίονα ορίζοντα

Την ανοιχτή παλάμη

Φώτα συσκότισης

Μυστική των φορτηγών μεταφορά

Όπως σφαίρα κρυστάλλινη

Παλινδρομούσα επικίνδυνα

Άντρες οκτώ ίπποι δεκάξι

Χωρίς ύπνο νηστευτές

Ή κερί αναμμένο

Απροστάτευτο σ’ ανέμους

Μοράβια και μηχανόλαδο

Του μετάλλου υγρή ανάσα

Μικρό φυντάνι

Αειθαλές μ’ ένα βόλο χώμα ρίζα

Η μέρα ψιλά – των άλλων

Και το κρύο μάτι στην τρύπα

Έψαχναν δεν βρήκαν

γη καρπερή

Αυτοί ήταν

Στους άλλους τ’ αλίμονο

(από τη συλλογή Σκόρπια κι Αταίριαστα)

OMAGGIO AD
ALFONSO GATTO
(1909 – 2009)

ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ

Ένας άνδρας σαν κι εσένα, κουρασμένος,
με την ίδια λαχτάρα να είναι ακόμη
πιο μόνος απʼ ότι είναι με τις σκέψεις του,
να τακτοποιεί προσεκτικά με τα χέρια του
το φλιτζάνι, το ποτήρι, το τεφτέρι με τα ποιήματα,
να λαμποκοπά στα γυαλιά του η γενναία τρυφερότητα
με την οποία εξεμέτρησε το βίο του:
ιδού, μέσα στο ψύχος του ντροπαλού
Οκτώβρη το λουλούδι που σου κομίζω.
Το γλυκό εμπόριο της πλήξης
είναι το κουφέτο της σκέψης που αναμασάς
με τη στυφή βραδύτητα του βλέμματος
να παρατηρείς, να σημειώνεις και να μην ολοκληρώνεις
όπως έλεγες, τη νωχελική σοφία του έρωτα.