Όταν προ ετών απηύθυνα νερά απαρηγόρητα
σε οίκο εκδοτικό
ειλικρινώς μας ενδιαφέρει η γραφή σας
είπε η υπεύθυνη
αλλά ξέρετε δεν κινείται η ποίηση.
Μήπως έχετε κάποιο πεζό, νουβέλα
ή μυθιστόρημα; Διηγήματα έστω.
Η ποίηση δεν κινείται.
Και όμως κινείται αντέτεινα ασυναίσθητα
και στην πυρά το ίδιο θα απαντούσα.
Δεν είχα υπόψη μου στατιστικά κι ευπώλητα
μονάχα αποστολές των ποιητών με τα ταχυδρομεία
κι ακόμη τις αμέτρητες μποτίλιες
που αφήνουν κάθε βράδυ ναυαγοί
στου διαδικτύου τους ιστότοπους,
αυτούς τους έστω τόπους
το ίδιο για μένα ακατανόητους
με αυτούς που όριζε ο μαθηματικός στον πίνακα
σε ένα μαύρο πουθενά
στη στερεομετρία.
Και όμως κινείται.
Υπερασπίστηκα ασυναίσθητα την ταπεινή μου τέχνη,
ασυναίσθητα της αφιέρωσα τις ιστορίες μου όλες.
Διηγήματα λοιπόν. Διηγήματα έστω.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΟΙΕΙΝ: η Γιώτα Αργυροπούλου μας χάρισε τον υπότιτλο του ιστο-τόπου μας: αυτό το “έστω-τόπος” δημιουργήθηκε από προσωπική αλληλογραφία της ποιήτριας με τον ΣΠ, ο οποίος το έκανε λόγκο.
Ως αντιδάνειο μας επιστρέφει αυτό το ποίημα που δημοσιεύουμε σήμερα, από τη νέα της ποιητική συλλογή.
Δεν μου αρέσει το ποίημα ,μου φαίνεται πρόχειρο.Γιατί:
1) Οι οσιομάρτυρες δεν είναι αυτόκλητοι.
2) Η ποίηση και διαβάζεται και παραδιαβάζεται, μη σας πω .Ωστόσο, η διαφήμιση και κατ’επέκτασην η αναγνώριση είναι προνόμιo των ποιητών με υψηλό budget (καπιταλισμός γαρ).
3)Βαρέθηκα όλοι να κλαίμε σα στρουθοκάμηλοι, να εναντιωνόμαστε στο κατεστημένο, να εκθέτουμε με περηφάνεια και διθυραμβικές κλανιές τα κατορθώματα μας αλλά στην ουσία να εφησυχαζόμαστε και να παραμένουμε αδρανείς.
4) Και τέλος πάντων αν όντως σας ενοχλεί και σας συνθλίβει αυτή η κατάσταση γράψτε διήγημα!
Της λέτε να γράψει διηγήματα ενώ φωνάζει
ότι αγαπά την ποίηση;
Πιθανως να της λεω να κανει δυνατοτερη τη φωνη της κυριε Θαναση. Δεν κρινω το πλαισιο του ποιηματος ουτε τις συναισθηματικες διαρροες της κυριας. Η γνωμη μου,αρεστη ή οχι, ειναι οτι το ποιημα μου ειναι αδιαφορο και τελος παντων δεν με προκαλει.
θα τσιμπίσω εγώ…
(αφιερωμένο στο σύλλογο φιλολόγων καλαμάτας)
Πάτησα στα ψαχτήρια του διαδικτύου την ερώτηση:
που να εκδώσω το ποίημα;
Αυτό μου απάντησε ανάμεσα στο ξένο και σε όλες τις βρισιές,
ένα πολλα υποσχόμενο εκδοτικό μαγαζί!
Με χαρά φακέλωσα το ποιήμα σαν δώρο σε εορτάζουσα
περιμένοντας πότε θα ξανοιχτώ στο κόσμο.
Είχα τόσα να πώ.
Απάντηση ακόμα καμιά.
Στην αρχή φαντάστηκα σοφούς,
με γένια και την πίπα στο στόμα τους,
κάτω από ομίχλες να μιλάνε εκστασιασμένοι.
Μετά ένας ένας έφευγε νευριασμένος
σαν να του φάγανε τον λιγοστό του χρόνο
και μια γυναίκα που είχε κάτι ερωτικό
με άγριο γέλιο πέταξε το φάκελο στο κάδο
σκότωνοντας τη φαντασίωση που ήταν να γεννηθεί.
Πριν το τέλος είπα εγωισμοί
και έσπρωξα λίγο πιο μπροστά τον δείκτη απ’ το ρολόι
για να αργήσω.
Μετά το τέλος λυπημένος
πάλεψα να νικήσω κάποιες λέξεις
μα η επανάσταση των σημείων στίξεως με κατατρόπωσε.
Πιάσαν τις άκρες του ποιήματος,
περιφρουρώντας το από κάθε εισβολέα.
Και εγώ μέσα κλεισμένος στα ποτάμια τόσων λέξεων
δεν μπόρεσα να πείσω καμιά να ακολουθήσει.
Μονάχα η μειοψηφία του “φεύγα, παράτησε τα” με πλησίασε δειλά
ψάχνωντας συμμαχίες για αντεπαναστάσεις.
Βγήκα στην άκρη του ποιήματος,
πλήρωσα το θαυμαστικό με ένα επιφώνημα,
χάρισα στο κόμμα τη νιότη μου,
ζωγράφισα ένα μεγαλύτερο στον τοίχο που ακόυμπαγε η τελεία με την παύλα,
έτσι που φαίνονταν σαν πινακίδα εξόδου για τους φυλακισμένους
και βγήκα τρέχοντας χωρίς να κοιτάξω πίσω,
φοβούμενος την αδυναμία του αναποφάσιστου
με ότι μπορούσα να κρατήσω μες στις φόυχτες μου.
Κύριε Μίχο,
γιατι μιλατε σα να ειστε η μεταμορφωση της ακαδημαικου δημουλας? Μηπως εχετε εσεις το συνδρομο του φιλολογου?Μιληστε απλουστερα δωστε κινηση στην κουβεντα,ροη.Δε θα σας παρεξηγησουν οι ομοτεχνοι. Απο την κουβεντουλα παντως εγω προσωπικα δεν καταλαβα τιποτα.Μαλλον θα εχετε τα μυστικα σας!Εξυπναδες…
Η προσέγγισή, στο Σχόλιο 1, στο ποίημα είναι χωρίς φαντασία, άρα όχι ενδεδειγμένη για ποίηση (τουλάχιστο)
Τι θέλω να πω;
– κατ’ αρχή η δημιουργός, με ωραία γραφή και ας μην το παραβλέπουμε αυτό, αναφέρεται στο τέλος της παρουσίασης σε νέα προς έκδοση ποιητική συλλογή, άρα μεταξύ του διαλόγου στο ποίημα και της έκδοσης υπάρχει μια σειρά γεγονότων που δε γνωρίζουμε – και για να μην εκτίθενται κρίθηκε ότι δε μας αφορούν – και
– κατά δεύτερο, και σημαντικότερο, αγνοήθηκε τελείως η πιθανότητα (ίσως μικρής αλλά υπαρκτής. Πιθανότητα που η πειστικότητα της γραφής κατέστησε το ποίημα ιστορία) ο διάλογος να μην είναι παρά το (από)τύπωμα μιας εσωτερικής πάλης ανάμεσα στην επιθυμία ελευθερίας του τρόπου έκφρασης και την επιθυμία εύρεσης τρόπου προσέγγισης του αναγνώστη.
ΜΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ
…(ίσως μικρής αλλά υπαρκτής. Πιθανότητα που μηδενίστηκε καθόσον η πειστικότητα της γραφής κατέστησε το ποίημα ιστορία)…
Η προσεγγιση μου κυριε Πριμπα ηταν σαφης.Δεν επιδιωκω να βγαλω απο τη μυγα ξυγκι. Στη συγχρονη τεχνη οπου η σκεψη μεταφερεται στον πληθυντικο και ο συμφυρμος τοσο των αισθησεων οσο και των παραστασεων και ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ειναι αναποφευκτος ,ενα ποιημα δεν το κρινουμε με βαση το ΤΙ λεει αλλα με βαση το αν μας διεγειρει ,αν μας προκαλει. Το ποιημα ειναι σαν τη πετρουλα. Οταν ριξουμε μια πετρουλα στα αταραχα νερα ΤΗΣ λιμνης προκαλει αντιδρασεις .Αντιστοιχα, οταν οι λεξεις διεισδυουν στο κεντρικο νευρικο συστημα ειτε θα προκαλεσουν διαταση των τενοντων ειτε θα αποβληθουν (θα σας μιλησω αλλη φορα για τον τροπο αποβολης). Ετσι λοιπον η εικονα που αποτυπωνεται εκστασιαζει και αποθεωνεται. Ειδαλλως ,την αποβαλουμε.Αν καθομουν να σκεφτω τι λεει ο ποιητης ,τι εννοει λεγοντας ΣΚΑΤΟ και ποια η σημασια του ΚΩΛΟΧΑΡΤΟΥ τοτε αγαπητε …..(θα σας μιλησω αλλη φορα για το τι θα εκανα). Υ.Γ Δεν αμφιβαλλω για τις δυνατοτητες της κυριας ,ισα-ισα. Μιλαω για το ποιημα το οποιο αποκομμενο απο τη δημιουργω του αυτενεργει και αυτοδιατιθεται.
Έχει πλάκα το διαδίκτυο τελικά…
ΥΓ
‘Ακης Πάνου υπήρξε μόνο ένας. Όχι μόνο στη μουσική του αλλά ΚΑΙ στην ποίησή του.
“ενα ποιημα δεν το κρινουμε με βαση το ΤΙ λεει αλλα με βαση το αν μας διεγειρει ,αν μας προκαλει”
“Και τέλος πάντων αν όντως σας ενοχλεί και σας συνθλίβει αυτή η κατάσταση γράψτε διήγημα!”
Διαλέξτε ποιο από τα δυο θέλετε. Η ελευθερία επιλογής ΔΙΚΗ ΣΑΣ.
Και για να γινω πιο συγκεκριμενη: η ποιητρια δημοσιευει ενα ποιημα εκθετοντας μεσω αυτου μια ταδε αποψη,διαπιστωση κλπ κλπ. Απομονωνω λοιπον τη διαπιστωση και λεω πως ”αν δεν αρεσουν τα πραγματα οπως εχουν τοτε μπορουμε να στραφουμε στο ”ευκολοτερο”. Δεν εκρινα το ποιημα στο συγκεκριμενο σκελος του σχολιου μου αλλα την αποψη που εκτιθεται μεσω αυτου. Υπαρχουν ποιηματα που αναφερονται στο ιδιο θεμα ή σε ακομα πιο κοινοτοπα θεματα για παραδειγμα
Ο ασεβής τσαρλατάνος σπάζει το τριφύλλι
Και αντιγράφει κόλλυβα- όπως ευχηθεί
Στην υστεροφημία μου.
Δεν μπορω να ισχυριστω οτι το θεμα ειναι καινοτομο.Το θεμα ως θεμα δεν με αγγιζει καν. Ωστοσο το ποιημα η δυναμικη των λεξεων και της ροης ειναι σπουδαια!
πχ Φτυνω φτυνω φτυνω
Και δεν αδειαζω
κλπ κλπ
Το ποίημα μου φάνηκε πολύ ρομαντικό, και κατά Goethe, ο ρομαντισμός είναι στον αντίποδα του κλασσικού. Που σημαίνει πως η “ποιητική ατμόσφαιρα” ίσως ευνοεί μία κατάσταση, από μόνη της όμως δε λέει πολλά.
Θυμίζω τον Ελύτη. Δεν αρκεί να τρέχει το αίμα μέσα στο ποίημα, πρέπει και το μαχαίρι να υπάρχει μέσα εκεί.
Με αφορή το σχόλιο του Βαγγέλη:
Από όσα γράφονται δεν αγαπώ παρά μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του- Νίτσε.
Μπειτε στο μειλ σας ταχυτατα διοτι σας εχει σταλει μια επιστολη απο το πανεπιστημιο της Οξφορδης για την εκτροφη των πτηνων.
Όσο υπάρχουν λογοτεχνικές συμμορίες δεν θα
διαβάζουμε ποίηση . Αυτά .
..και όσο θα υπάρχει κοινό που θα ξέρει οτι υπάρχουν λογοτεχνικες συμμορίες -δηλ. ασχολείται με το θέμα- δεν θα διαβάζεται η ποίηση.