Σκίτσο: Χρήστος Παπανίκος

Συλλείτουργο Αϋπνίας

[Αυτοέκδοση]

Α΄ Δημοσίευση

Αθήνα 2004

Τρείς νύχτες κράτησε το αλλόκοτο πλησίασμα.

Τρείς νύχτες και χείλη σφαλισμένα δεν μπόρεσαν να πουν το «σ’ αγαπώ».

Τα δάκρυα του Θεού κυλούσαν στο γιορτάσι του Έρωτα και τώρα,

ένα χρόνο μετά, ο πόνος κλειδώνεται μέσα σου. Σημαντικότερος όλων

ο πρώτος χρόνος της απώλειας.

Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Γιόρτασες ξανά και ξανά όλες τις γιορτές,

μα σε συμβίωση με την απώλεια. Το ημερόλόγιο έσκισε όλες τις σελίδες.

Η πίσω πλευρά τους είναι πλέον κενή.

Συναξάρι απουσίας. Αστροφώτιστα ενύπνια μοναξιάς.

Ημέρες καθοδηγητικής απορίας. Τι έφταιξε στον ανυπόφορο Έρωτα;

Η μονάδα, έτσι κι αλλιώς, είναι το ήμισυ μιας δυάδας.

Η μαρτυρική αναμονή κι η πολύχρονη σιωπή συν-έγραψαν

το συναξάρι του Έρωτα καθοδηγούμενες από την ρυθμιστική δύναμη

του πεπρωμένου.

Πώς να ξεφύγω δίχως λέξεις;

Μαρία Δημάση, «Terra incognita: στίχοι (από)δόμησης», εκδ. Παρατηρητής της Θράκης 2024 (Προδημοσίευση)

Πάντα θαύμαζα

τους τεχνίτες

που λαξεύουν

την πέτρα και το ξύλο.

Εικόνες, στιγμές, συμβολισμοί

κι αλληγορίες

σαν παίρνουν μορφή

ακόμα με γοητεύουν.

Και είπα να τολμήσω

να σμιλέψω

την τωρινή της ψυχής μου προσμονή

στο μετείκασμα

συμβιβαστικών εναγκαλισμών

με τον υετό

του αγνώστου

μετά τα επίγεια…

Σε ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα

στο πέλαγο το Θρακικό…

Το λείανα, το στίλβωσα

κι άρχισα να σχεδιάζω

ολόκληρα μερόνυχτα

φιγούρες ποθητές

μα άγνωστες.

Όλες –γλυκύθυμες και χθόνιες–

εκδοχές μου!

Το πρωί είχαν

απομείνει

οι ρωγμές που χάραξαν

η αρμύρα, το κύμα, ο βράχος

και η αιολόμορφη μνημοσύνη…

Πάλι από την αρχή… (;) (!)

Ολοφυρόμενη…

υετός ο [ietós] Ο17 : (μετεωρ.) το νερό που πέφτει συνολικά ως βροχή, χαλάζι ή χιόνι.

[λόγ. < αρχ. ὑετός `βροχή΄]

μετείκασμα το [metíkazma] Ο49 : (φυσ.) το οπτικό αίσθημα που εξακολουθεί να υπάρχει επί ένα δέκατο περίπου του δευτερολέπτου μετά την παύση του ερεθίσματος: Στο ~ στηρίζεται η τεχνική του κινηματογράφου.

Κατά Μάρκου, κατά Ματθαίου, κατά Λουκά, κατά Ιωάννου

Και είπεν αυτοίς!

Ω δύναμις ιερά εξαντλήσεως ζωογόνου!

Ω αβάσταγη του πνεύματος ροή θεία!

Όταν εβδομηντάχρονη εις γραφείον επάνω

εχάνετο, δοσμένη σε αυτό που η άποψις αποκαλεί

αύθαδες, χυδαίον, ηθικής κατακραυγή,

σε αυτό, που, την φαντασία της ζωης εγείροντας,

άδοντας της ψυχής την καλλιέπεια,

στην απόλαυση άγει.

—-

Τ’ αγέρωχα μαλλιά σου,

τα μαύρα μάτια,

εκδίδονται με θράσος στη βροχή.

Θυγατέρες τα χείλη σου ρουφούν,

τις άτεγκτες παρειές σου εμπιστεύονται,

ποθώντας τους φιλόπονους μηρούς σου.

Τα δάκρυά σου ψηλαφώ,

τα αγορίστικα Μαρία θέλγητρά σου.

Οστομάχιον

Για να παιχτεί το αρχαίο παιχνίδι, λέει, χρησιμοποιούσαν 14 γεωμετρικά σχήματα,
που – κινούμενα πάντα μέσα στο ίδιο τετράγωνο – έπρεπε να
σχηματίσουν διάφορες φιγούρες, όπως:

μια χήνα που πετάει, ένα σκυλί που γαβγίζει,
έναν κυνηγό που παραμονεύει, έναν αρματωμένο πολεμιστή.

Παρ’ όλο που έχω υπάρξει όλα αυτά, κατά σειρά, καθώς και άλλα ακόμα, δεν
έχω καταφέρει να λύσω το πρόβλημα, που μου ‘χεις βάλει.
Όσες φορές κι αν μετακίνησα τα κομμάτια μου.