*

Αυτό το φόρεμα
Ήταν
Νεκρής – από χρόνια
Αγαπημένης γυναίκας
Ένας αέρας
Τώρα το φοράω εγώ
Κάθε χειμώνα
Περιμένω τον Αύγουστο
Κάθε Αύγουστο
Μετρώ τα καλοκαίρια της
Και τα δικά μου

Αμαρτία

Η κλίση σου
Τράβηξε άλλους δρόμους
Μα κάτι ελάχιστο
Και σκοτεινό
Στους ίσκιους των ματιών σου
Που μόνο εσύ εγνώριζες
Κάτι σαν βαθύ νερό
Κάτι που έμοιαζε
Σαν να πεθαίνει κάποιος
Και να μην έχει
Συγχωρέσει

Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου. Απόφοιτος της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης του Κουν, έχει διακριθεί για τις ερμηνείες της. Εμφανίστηκε στα γράμματα με την ποιητική συλλογή “Μια Γυναίκα” (1978). Ακολούθησαν: “Ωδίνες” (1982), “Αργά το απόγευμα (1990), “Από τότε” (1996), “Θα καπνίζω” (2004) και το παιδικό βιβλίο “Όταν μιλώ με τα παιχνίδια μου”. Είναι αδελφή του ποιητή και στιχουργού Μάνου Ελευθερίου. Στίχους της μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης στο δίσκο: “Φαίδρα”, Σύνθεση: 1984. Αθήνα. Ηχογράφηση: 1985, Αλίκη Καγιαλογλου, Πέτρος Πανδής, ΣΕΙΡΙΟΣ.

Τραγούδια:

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΥΟ

ΔΑΚΡΥΣΑΝ ΤΑ ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΜΟΥ

ΕΠΑΙΞΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

ΟΤΑΝ ΣΕ ΒΡΗΚΑ

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

ΟΝΕΙΡΟ ΑΓΑΠΗΣ

ΣΑΝ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ

ΜΕ ΒΡΗΚΕ ΠΑΛΙ Η ΕΡΗΜΙΑ

ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΑΓΩΣΕ

ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

ΝΥΧΤΩΝΕΙ

Άντ’ από ‘δώ.

Άντ΄από ‘δώ,
άντ’ από ‘κεί,
μου θέλετε και σχέση
ανταποδοτική.

Ούτε τι ώρα είναι δε θα σας πω,
ούτε που ξέρω τι ‘ν’ αυτό που μόλις είπατε,

τούτες τις ώρες τις απλοϊκές της εξομάλυνσης,
τις στρογγυλέμενες, που τις προδίδουν οι δείκτες χωρίς λεπτοδείκτες
χάρη σας κάνω και δεν αφαιρούμαι,
και δεν ανοίγω τα μάτια μου ανάποδα,
να δω τι καιρό κάνει στην ανθρωπότητα.

Κάτοικοι του Αγίου Νεκταρίου

Όλοι είστε ηλίθιοι
έτσι σας χαρακτηρίζω, κι έτσι σας ορίζω
και δίχως να σας ρωτήσω όλους μαζί σας σμίγω
σαν το εφηβικό σμίγμα στο δέρμα μου
σαν τη μύξα στη μύτη μου
σαν το σάλιο στο στόμα μου
με μια σκέψη ούτε μια στιγμή ενορατική
στυγνά κι αναπολόγητα ενοριακή
σε μιαν αντιστοίχιση άδικη, αβάσιμη
τέτοια που σας αξίζει.
Γιατί; Δε σας λέω…

Ὁ Δοῦλος

Ὁ Δοῦλος ποὺ δραπέτευσε
ἔλεγε προσευχὲς στοὺς φιλήσυχους πολίτες
γονατίζοντας σὲ λιγδωμένα προσκέφαλα.
Ἐγὼ δὲν ἤλπιζα πὼς μπορεῖ νὰ σωθεῖ.
Οἱ χωροφύλακες ἔχουν γερὴ ὅραση –
δὲ διαλύονται μὲ αὐταπάτες καὶ ψυχοσάββατα.
Τώρα αὐτὸς ποὺ ἐπέμενε νὰ ρωτάει
φαίνεται θἆταν ἀποφασισμένος γιὰ θάνατο
ἢ θἆταν κατάσκοπος ποὺ δὲ φοβᾶται.
Ἐγὼ πάντως
ἐξακολουθῶ νὰ βλέπω τὸν ἐπερχόμενο
μεσαίωνα
μὲ φάλαγγες πιστῶν
μὲ ἀργυρᾶ δισκοπότηρα ἀφρίζοντα αἷμα
μὲ σημαιοστολισμοὺς καὶ παρελάσεις
μὲ ραβδούχους καλοθρεμμένους καλόγερους
εἰκόνες ἀπὸ παλιὲς ἐκστρατεῖες
καὶ τυφεκισμοὺς
ἥρωες μὲ αὐστηρὰ βλέμματα
Ἁμὲς δὲ γ᾿ ἐσόμεθα
πληρωμένη ἐκπαίδευση
θεὸς ἀγέρας τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως
κλειδωμένα στὴν ἐποχὴ σὲ χάλκινα θησαυροφυλάκια.
Ἂν ἄξαφνα σᾶς γεννηθεῖ τὸ ἐρώτημα
πὼς τὰ κατάφερε αὐτὸς ὁ θνητὸς
μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βαρύγδουπο διαπασῶν τῶν ὕμνων
νὰ δραπετεύσει μὲ ἀληθινὸ λαμπερὸν ἥλιο
μὲ ἀληθινὲς ἐξαρτήσεις τοῦ βίου –
ἂν δὲ μπορεῖτε νὰ καταλάβετε
τί τὸν ὁδήγησε σ᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο διάβημα
ποὺ βρῆκε τὴν ἔξοδο ἀφοῦ γύρω ἦταν μπετὸν
ἀφοῦ γύρω τραγουδοῦσε ἡ φοιτήτρια
ἕνα τραγούδι ἱστορικὸ παλιῶν ἡρώων
τότε
δὲ θά ῾χετε δεῖ κάτι κρυφὲς μικρὲς πόρτες
ὅμως ὁλοφάνερες στὰ μάτια τῶν εἰδικῶν
δὲν θἄχετε δεῖ τὸ ραγισμένο τοῖχο
ὅπου βλασταίνουν κάτι φυτὰ
πάνω σ᾿ ἀσβέστη κίτρινο ἀπ᾿ τὴν πολυκαιρία.
Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε
ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο
ἀπέναντί τους.

Ο άνθρωπος, με τη φραντζόλα υπομάλης, είναι ο ίδιος που πριν δύο χρόνια περίπου κρατούσε καρπούζι. Τότε ήταν Ιούλιος! και φυσικά υπήρχαν καρπούζια, ενώ τώρα Απρίλης και πήρε φρατζόλα. Βέβαια και καρπούζια να υπήρχανε, πράγμα αφύσικο για μήνα Απρίλη, αυτός πάλι για φρατζόλα στο φούρνο θα πήγαινε, όπως άλλωστε όλος ο κόσμος.

Μέσα στο γενικό πανικό, πέσαν όλοι στα τρόφιμα. Περίμενε κι αυτός κάπου μισή ώρα σειρά και στο τέλος βρέθηκε με μια ζεματιστή φρατζόλα στο χέρι. Άλλοι παίρνανε τρεις και τέσσερες, αυτός μόνο μία. Για τη δουλειά που την ήθελε και μία αρκούσε. Την έβαλε κάτω από τη μασχάλη και πήρε τους δρόμους.

Το σωστό είναι όταν κάποιος κρατάει μία φρατζόλα, να πηγαίνει στο σπίτι του. Όμως ο δικός μας δεν μπορούσε να πάει. Στη συνοικία που έμενε, από τα χαράματα είχαν αρχίσει συλλήψεις και μόλις πρόλαβε να ντυθεί βιαστικά, πετάχτηκε έξω και ξεμάκρυνε γρήγορα, αναζητώντας τοπίο κατάλληλο αντικείμενο για καμουφλάζ στις κινήσεις του.

Σ’ όλους τους ανθρώπους, ακόμα και στους πρωτόγονου ς, είναι γνωστή η αξία χρήσης των αντικειμένων. Στις προηγμένες εμπορευματικές κοινωνίες τα πράγματα φυσικά έχουν και μια άλλη αξία, την ανταλλακτική, όπως συνήθως τη λένε. Στην Ελλάδα εκτός απ’ αυτές τις δύο γνωστές και πολυσυζητημένες αξίες έχει ανακαλυφθεί και μια τρίτη: Η παραλλακτική, που παίζει σημαντικό ρόλο στις έκτακτες περιστάσεις που ζει τόσο συχνά αυτός ο τόπος. Είναι δε η παραλλακτική αξία ενός πράγματος απευθείας ανάλογη της εφευρετικότητας του παραλλάκτη και της αντίληψης του αστυνομικού οργάνου που επιχειρεί να παραπλανήσει. Δηλαδή, όσο πιο ατσίδας είναι ο αστυνομικός, τόσο πιο πειστικό πρέπει να είναι το αντικείμενο που κρατάει ο παραλλάκτης στα χέρια του, για να λειτουργήσει ο νόμος της παραλλαγής.

Στα Ιουλιανά, πηγαίνοντας ο άνθρωπός μας στις συγκεντρώσεις είναι αλήθεια, πάντα στα άκρα, κρατούσε κι ένα καρπούζι. (Αξία παραλλαγής). Αν γινόταν καμιά φασαρία, γλιστρούσε, δείχνοντας στους αστυνομικούς το καρπούζι: «Είμαι ένας φιλήσυχος άνθρωπος και πάω στο σπίτι μου».

 
Γιατί πρέπει να διαβάζουμε ποίηση

Μικρό Μανιφέστο

Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι ο άγνωστος εσύ
ο αληθινός εσύ

Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι το μυστικό σου
Χωρίς μυστικό τίποτα δεν είσαι

Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι λέξη και έξη
είναι μυθική και ηθική
Η ποίηση είναι μύηση
Με την ποίηση φτάνεις εκεί
που δεν φτάνει η γνώση
Η ποίηση είναι χαρά
είναι λύπη
είναι χαρμολύπη

Να διαβάζεις ποίηση
Να τη βλέπεις
Να την ακούς
Να τη φαντάζεσαι
Να περπατάς μαζί
Να κοιμάσαι μαζί
Να ξαγρυπνάς μαζί

Να διαβάζεις ποίηση
Με την ποίηση είσαι ελεύθερος
Γιατί ποίηση είναι ο σκύλος
Δεν είναι το λουρί του.
Η ποίηση δε σταματά πουθενά
Η ποίηση πετά
πετά στον πάνω κόσμο
πετά στον κάτω κόσμο
Η ποίηση δεν στέκεται
Αντιστέκεται

Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση διαβάζεται
δεν βιάζεται

Την ποίηση την οσμίζεσαι
την ορέγεσαι
τη λιμπίζεσαι

Η ποίηση είναι η όμορφη
είναι λογισμός
και παροξυσμός

Η ποίηση είναι ψηλά
και πιο πάνω
και πιο ψηλά
Η ποίηση είναι έρωτας. Μόνο
Να διαβάζεις ποίηση
κάνει καλό.

Αναγνώστηκε στο Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, 21 Μαρτίου 2006.