Γιατί πρέπει να διαβάζουμε ποίηση
Μικρό Μανιφέστο
Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι ο άγνωστος εσύ
ο αληθινός εσύ
Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι το μυστικό σου
Χωρίς μυστικό τίποτα δεν είσαι
Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι λέξη και έξη
είναι μυθική και ηθική
Η ποίηση είναι μύηση
Με την ποίηση φτάνεις εκεί
που δεν φτάνει η γνώση
Η ποίηση είναι χαρά
είναι λύπη
είναι χαρμολύπη
Να διαβάζεις ποίηση
Να τη βλέπεις
Να την ακούς
Να τη φαντάζεσαι
Να περπατάς μαζί
Να κοιμάσαι μαζί
Να ξαγρυπνάς μαζί
Να διαβάζεις ποίηση
Με την ποίηση είσαι ελεύθερος
Γιατί ποίηση είναι ο σκύλος
Δεν είναι το λουρί του.
Η ποίηση δε σταματά πουθενά
Η ποίηση πετά
πετά στον πάνω κόσμο
πετά στον κάτω κόσμο
Η ποίηση δεν στέκεται
Αντιστέκεται
Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση διαβάζεται
δεν βιάζεται
Την ποίηση την οσμίζεσαι
την ορέγεσαι
τη λιμπίζεσαι
Η ποίηση είναι η όμορφη
είναι λογισμός
και παροξυσμός
Η ποίηση είναι ψηλά
και πιο πάνω
και πιο ψηλά
Η ποίηση είναι έρωτας. Μόνο
Να διαβάζεις ποίηση
κάνει καλό.
Αναγνώστηκε στο Βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ, στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, 21 Μαρτίου 2006.
Μετά το υπουγείο, ας πάρω και τη θέση ενός “προγραμματισμένου” για την 8η Σεπτεμβρίου ποιητή.
Και να θυμάσαι: “Να διαβάζεις ποίηση/
κάνει καλό.” Η πολιτική βέβαια περισσότερο. Βολεύει και τις επόμενες γενιές.
Στοιχείωδης -μα εντελώς στοιχειώδης- πλατσουριστή ευαισθησία. Απευθύνεται φυσικά σε 13χρονους, δηλαδή σε λίγο πιο απαιτητικούς και ώριμους ανθρώπους απ’ τους ψηφοφόρους μας, βλ. λογαριασμό για την απόσβεση του δημοσίου χρέους.
http://www.youtube.com/watch?v=eRIU6_oKPps&feature=player_embedded#!
Προς στιγμήν νόμισα πως αναφέρεται στους τραπεζικούς λογαριασμούς του Μαντέλη, ειδικά εκεί που γράφει : “είναι το μυστικό σου”…Μιλάει για την ποίηση με όρους χορηγίας της Ζίμενς: “τη λιμπίζεσαι”, “την ορέγεσαι” κλπ. Ας του αναγνωρίσουμε τουλάχιστον ότι στην περίπτωσή του η ιδιότητα του κακού ποιητή προηγείται από εκείνη του σημαίνοντος στελέχους ενός άθλιου κομματικού μηχανισμού…
Αγαπητέ Γιώργο, στα σοβαρά γράφουμε με το όνομα μας. Υποθέτω πως η διάθεση των συντελεστών του Ποιείν είναι φανερή. Δεν είναι ώρα να τηλε-μαχήσουμε. Σε φιλώ. Πολύ ελαστικός και ευδιάθετος ο λόγος σου σήμερα.
Κύριε Καλλέργη, τι εξυπηρετεί η υστερία σας; Τα ψευδώνυμα αποτελούν μια δικτυακή, και όχι μόνο, δυνατότητα. Συνεπώς αποτελούν επιλογή, κι αν κάποιος είναι διατεθειμένος, και αν είσθε και εσείς καλό παιδί, τη συζητάει μαζί σας. Αν όχι, κρατάει την εξήγηση για τον εαυτό του. Σας ρώτησα εγώ γιατί στην αρχή υπογράφατε ως Βαβού και μετά ως Καλλέργης; Και αν το Καλλέργης είναι ψευδώνυμο; Ως προς τα υπόλοιπα, νομίζω ότι το πρόβλημα βρίσκεται εκεί ακριβώς που το εντοπίζετε: ο Χυτήρης δεν είναι ούτε Νταλί ούτε Πάουντ.
Τελικά έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το πως οι άνθρωποι υποτάσσουν το γούστο τους στην θερμοκρασία της στιγμής καθώς και το πόσο εύκολα μπαίνουν στο πετσί του κοινωνικού ρόλου που καλούνται κάθε φορά να υποδυθούν ένεκα των περιστάσεων.
Έτσι κι εδώ, ο Βαβού ή ο κύριος Καλλέργης ή ο χι ή ο ψι (τώρα ως πολίτης) ψέγει τον επίσης χι ή ψι -σημειωτέον, για την εξουσία είμαστε όλοι η τάδε απόσταση μεταξύ των συντεταγμένων της ανωνυμίας και της αδιαφορίας- επειδή δεν γράφει με ονοματεπώνυμο, πράγμα μάλλον επουσιώδες σχετικά με την άποψη που εκφέρει.
Το ύφος μάλιστα με ωθεί να πιστέψω ότι ειδικά σ’ αυτήν την περίπτωση η ανωνυμία είναι ”περίεργη” ή ”ανορθόδοξη”. Και γιατί ειδικά; Μήπως τελικά δίνουμε εμείς οι ίδιοι με την στάση μας τον πορφυρό χιτώνα σε ”αυτούς” ή σε ”εκείνους”.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ο χιτών αλλά το ρολάκι που πρέπει τη δείνα στιγμή να αναλάβουμε, ως πολίτες με ονοματεπώνυμο, ως ποιητές, ως πρωτομάρτυρες του κοινωνικου κράτους και τελικά ευνουχιζόμεθα.
Άλλο θέλουμε να πετύχουμε και άλλο προκύπτει, αφού εγκλωβιζόμαστε στα παιχνίδια της συνείδησης.
Ένοιωσα τόσο ελλιποβαρής διαβάζοντας το σχόλιο του κυρίου Καλλέργη (ή Βαβού ή χι ή ψι).
Το ποίημα αυστηρά λογοτεχνικά είναι βέβαια κακό.Στα πλαίσια μιας εκδήλωσης στον Ιανό όμως είναι σαφώς χρήσιμο και έγινε για κάποιο λόγο. Και αυτό είναι αρκετό.
http://diskoryxeion.blogspot.com/2010/09/blog-post_03.html
ΠΑΡΑΛΑΓΗ ΜΙΑΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗΣ ΣΧΟΛΙΟΥ ΜΟΥ
(διαβάζεται ταυόχρονα με την ακρόαση της παραλλαγής σ΄ενα θεμα του Paganini , άκου
Rachmaninoff plays Rhapsody on a Theme of Paganini http://www.youtube.com/watch?v=ORP4dlwNsKM&feature=related)
Πολύ κακό ποιηματάκι, πολύ χειρότεριο απ΄ότι φανταζόμουν (η φαντασία μου θα φταίει:Γιώργος & Αννα Νταλάρα) κατάλληλο για το πολιτιστικό επίπεδο των ψηφοφόρων του, που -σημειωτέον- τον θεωρούν ως ….σοβαρό ποιητή.
Αν λοιπόν “ποιητής” είναι ένας πρώην παρακοιμώμενος του Α.Γ.Π. επί πρωθυπουργίας Δήμητρας Λιάνη, αν λοιπόν αυτό είναι το “πολιτιστικό Π.Α.ΣΟΚ.” ευχαριστώ πολύ αλλά δεν θα πάρω καθόλου.
Υ.Γ.1 Ποιήματα έχει εκδόσει και ο υπουργοποιηθείς Κ.Σκανδαλίδης.(δοξάστε τους!!)
Υ.Γ.2 Μήπως είναι επίκαιρο να ανοίξει η συζήτηση με ενδεικτικό θέμα “Επαρχιωτισμός, εσωτερική μετανάστευση, πολύχρονες σπουδές εις την αλλοδαπήν και πολιτιστικό Π.Α.ΣΟΚ. (1974-2010)” , ενδεχομένως με κατάλληλες εισηγήσεις σε ημερίδα υπό την αιγίδα του κ. υπουργού Π. Γερουλάνου, ώστε να γίνουν γνωστά τα πολιτιστικά τους “διαμάντια ” ;
Για να δούμε και το δοκιμιακό του λόγο:
“Η κρίση και ο άλλος λόγος ”
του Τηλέμαχου Χυτήρη
στο “ΔΕΝΤΡΟ” Χειμώνας 2007-2008
“Όταν η πολιτική περνάει κρίση, τότε οι πολιτικοί σχολιάζουν, κυρίως, από τα παράθυρα της τηλεόρασης. Στην περίπτωση αυτή γίνονται ένα με τους δημοσιογράφους. Έτσι ο δημιουργικός διάλογος μετατρέπεται σε… καφενείο.
Η κρίση της πολιτικής στις μέρες μας είναι περισσότερο από εμφανής κι ακουμπάει όλους, κυβέρνηση, κόμματα και πολίτες, στην Ελλάδα και σ’ όλες τις χώρες. Αιτία; Η αλλαγή συνθηκών, η παγκοσμιοποίηση, η επιβολή της οικονομίας και των ΜΜΕ επί της πολιτικής. Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο; Είναι η επανάληψη του ερωτήματος και είναι στα χείλη όλων και σε κάθε χώρα. Η γενικευμένη κρίση της πολιτικής γίνεται εύκολα κρίση της κοινωνίας. Κι αυτό είναι το χειρότερο: πως απαντάμε σήμερα στους νέους; Η ερώτηση ενδεικτική και δυστυχώς ρητορική. Ό,τι σάρωσε η παγκοσμιοποίηση πρέπει να αναστηθεί. Το όραμα, η κοινωνική συνοχή, η πράξη επί των λόγων, η ιδεολογία με σύγχρονους όρους ως περιεχόμενο δέσμευσης και προοπτικής – η διαφορά ως όρος δημοκρατίας. Ο ακατάσχετος λόγος που εκπέμπεται δημιουργεί σύγχυση, οδηγεί στην αδράνεια.
Ο λόγος όμως είναι πολιτισμός. Η διανόηση πρωτοπορία. Η ανεξαρτησία της πνευματικής δημιουργίας δεδομένη. Μακριά από κάθε είδους χειραγωγήσεις ο συμμετοχικός λόγος του πνευματικού ανθρώπου για τα κοινά, τον πολιτισμό, την παιδεία, τη γλώσσα… Πού είναι; Τον απομόνωσαν; Αυτοαπομονώθηκε; Παραδόθηκε; Καιρός να μιλήσει, προϋπόθεση για ν΄ ακουστεί. Αν δεν έχει τι να πει, τότε τα πράγματα είναι περισσότερο άσχημα, όχι για τους διανοούμενους αλλά για όλους. Η παρέμβαση της σκέψης πάνω από τα πράγματα ήταν και είναι ιστορική ανάγκη. Τουλάχιστον αυτό το ξέρουμε όλοι.”
Εν τάχει.
Μετά τον Τρίτση σε κανένα πολιτικό δε βλέπω ποιητή.
Μοναδική εξαίρεση αποτελεί ο σημερινός υπουργός οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου: «όταν χρωστάς δεν είσαι ελεύθερος».
Του το επιστρέφω με τρόπο χαϊκού.
Όποιος χρωστά
Δεν είναι ελεύθερος
Ελλάδα γειά σου.
Απόσπασμα απο το ΠΕΡΙ ΠΟΙΕΙΝ του Φώτη Μότση
………………………………….
Συμβαίνει να στοχάζονται πολλοί: αργόμισθοι, αργόσχολοι και πολυάσχολοι, τεμπέληδες, βαρεμένοι, δοκησίσοφοι, πνευματιστές, γιάπηδες …-ο καθένας για τον δικό του λόγο και με τον δικό του τρόπο. Ο στοχασμός τους είναι, εν πολλοίς, ο σαρκασμός στην ποίηση, ο χλευασμός της, η αποσάρκωση της ποιητικής ουσίας κι ο χαλασμός της: η σκέψη τους δεν ποιεί, αλλά φτιάχνει. Φτιάχνει σχέδια για το σαββατοκύριακο, φτιάχνει όνειρα για τους δύστυχους και παράδες για τους αετονύχηδες, φτιάχνει εκμεταλλευτές, φτιάχνει ‘ψώνια’ και θύματα.Φτιάχνει το λάκκο του αλλουνού κι ετοιμάζει το δικό της κιβούρι.
Ο ποιητής δεν συλλογιέται, γιατί δεν προκάνει: ρίχνεται ευθύς κι ασυλλόγιστα στο άγριο μακελειό των φωνηέντων και με τη θεομηνία του εξευγενίζει τα φαντάσματα του νου, ακρωτηριάζει τις εκφραστικές ευκολίες, ανοίγει χαρακώματα, θάφτει ό,τι άσχημο περισσεύει. Και την όποια ομορφιά, την αποθέτει ξόδι στη θανή αυτής της ίδιας της ασκήμιας. Δημιουργείλόγο κι αφορμή,χαμό, ζωή. Ποιεί.
………………………………….
Τον τελευταίο ποιητή τον άκουσα να απαγγέλει πίσω απο τον πάγκο του στη Σαββατιάτικη λαική αγορά: “Πάρτε ότι θέλετε και δώστε ότι θέλετε!”
Η νέα πολιτική διακήρυξη για τη σημερινή κατάσταση τιτλοφορείται ως εξής:
ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΧΡΗΣΤΟΝ
Εγώ στους δύο τελευταίους στίχους είδα μια λεπτή ειρωνεία. Σαν η ποίηση να παρουσιάζεται στο ποίημα ως το καλύτερο γιατρικό και χάπι. Ένα μήλο την ημέρα, που λέει ο λαός… Ή ένα πηδηματάκι την ημέρα που λέει ένας παρακμιακός τροβαδούρος… 🙂
Είχα ακούσει τον Χυτήρη να διαβάζει και άλλα του ποιήματα σε κάποιες εκπομπές στην τηλεόραση. Δε μου φάνηκαν του πεταματού. Είναι καλή ποίηση, λακωνική, μετρημένη, αφαιρετική. Μπορεί να κάνω και λάθος όμως. Mea culpa. Αν αναρτηθούν εδώ και άλλα ποιήματά του, θα έχουμε καλύτερη οπτική.
Το γεγονός ότι ο τακτικός αναγνώστης του ποιείν τραβάει ζόρια για το ποιόν του υπογράφοντος την ανάρτηση σηματοδοτεί αν μη τι άλλο ό,τι η μονοσήμαντη και μονόπλευρη προσέγγιση στο έργο στην Ελλάδα δεν κερδίζει έδαφος, ανεξαρτήτως του πάθους που κατά καιρούς εκδηλώνουν οι υποστηρικτές. Φαίνεται πως είχε δίκιο ο Ζήκος στην ταινία που έλεγε στον λεβεντομαλάκα γαμπρό πως δεν πρόκειται να τον υποστηρίξει αλλά θα είναι με την πιτσιρικαρία έξω από την εκκλησία και θα πηγαίνει η ντοματιά σύννεφο. Και ο Νταλί να ήταν ή ο Πάουντ πάλι ντοματιά, για να μην θυμίσω το τι σάλτσα είχε παραχθεί για τρία μακαρόνια λέξεις από νομπελίστα, περί καταδίκης ανώμαλων πολιτικών καταστάσεων και λοιπών. Βεβαία αυτοί που τις πέταγαν και δεν κάνανε σαν άλλους και «λίγο κρατεί», έβρισαν, φώναξαν και βράσανε στο ζουμί τους και αν όχι όλοι, μερικοί στάθηκαν ισοϋψείς των έργων του, βγαίνοντας μπροστά πριν καν κληθούν να πουν την άποψη τους.
Δεν αποτελεί πρωτοτυπία του ελληνικού σιναφιού μια τέτοιου είδους συμπεριφορά( βλέπε Νερούδα, Χικμέτ κλπ.). Υποθέτω αν κρίνω από μένα, η υπόγεια σχέση που αναπτύσσει ο αναγνώστης μεταξύ ποιήματος και ποιητή υποδαυλίζεται συχνά και έχει αντίκτυπο στη άποψη που υπερβολικά μια μειοδοτεί μια πλειοδοτεί Έτυχε να διαβάσω ποιήματα του Τ.Χυτήρη παλιότερα. Ήμουν περίεργος(τότε) να δώ τι είδους ευαισθησίες και στοχασμούς έχει ο πασόκος. Τότε σκέφτηκα “δεν μας χέζεις ρε Ντ..” αλλά με τον καιρό -θα έκαψαν μάλλον καμία αντίσταση- είπα “καλή προσπάθεια, αλλά όχι και τίποτα τρομερό”. Τώρα δεν το λέω καν και στην ανάγκη το παίρνω πίσω γιατί δεν έχω κάποιο αγαπημένο υπουργοποιημένο.
Ίσως θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη δειγματοληψία αλλά φρόντισε ο κ. Αραβανής να τα ισορροπήσει.
Αναλόγως που βρίσκεσαι όπως είπε και η Λαμπρινή Αιωροκλέους. Συμφωνώ.
Σε μνημόσυνο σε πιάνει πότε πότε να θες να βγάλεις τον νταλκά.. Υπό αυτή την έννοια μια χαρά είναι.
Διδακτικό, ρυθμικό, συνθηματικό, λίγο μυστήριο (αχ,να πέσει το γκομενάκι που λέμε δοκιμιακώς ερωτικό ανεκπλήρωτο ) ,σπαραξικάρδιο για αυτόν που για ακατανόητους σε μένα πολιτικούς λόγους μπορεί και τον κάνει ακόμη παρέα.
Μπορεί να πέσω και έξω, αλλά από όποια πλευρά που ανέφερα και αν το δω πάλι μέτριο είναι για τα δικά μου γούστα. Είτε γιατί ο υπογράφων με τα λοιπά καμώματα του κάμει μεγαλύτερο αρνητικό άθροισμα από τα ίδια τα γραπτά του, είτε τα γραπτά του αθροίζουν μικρά θετικά νούμερα στην προσωπική μου κλίμακα η ουσία είναι πως αποτελεί μέτρια επίδοση αλλά εξαιρετική και ανακουφιστική (να ρίξω κάνα μπινελίκι να ξεδώσω βρε αδελφέ πίσω από την ανωνυμία μου )επιλογή των διαχειριστών του έστω-τόπου.
Υ.Γ. : Και εγώ με το χαβαλέ είμαι αλλά προτείνω μην το χοντρύνετε αντιπαραθέτοντας ποιήματα έτερου συντρόφου του υπέρμαχου του παρνασσισμού (νομίζω). Θα απαντήσω ευθύς αμέσως σαν Στρατηγός άνεμος και θα απλώσω τη φωτιά εν ριπή οφθαλμού .
Καλήσπέρα σε όλους.
“ Μήπως θέλετε να κάνουμε πολιτική? Να πούμε πως ο Νταλί ήταν άθλιος ζωγράφος γιατί ήταν υποστηρικτής του Φράνκο? Πως ο Πάουντ τα τελευταία ποίηματα που έγραψε δεν ήταν διαμάντια γιατί ήταν υποστηρικτής του Μουσολίνι? Έχω βαρεθεί λέμε τους φανατισμένους μέτριους και τους θρασύδειλους.” _Έχω τη γνώμη ότι είναι διαφορετικό το να υποστηρίζεις κατασκευασμένους μύθους με βάσει την έντονη προπαγάνδα για τους ιερούς σκοπούς τους και την εικόνα που βγάζουν προς τα έξω, και διαφορετικό να ζεις την θλιβερή και αναίσχυντη πραγματικότητα εκ των έσω και να την συνδιαμορφώνεις. Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος υπήρξαν υπουργοί του Φράνκο ή του Μουσολίνη, ούτε πολύ περισσότερο ιπποκόμοι τους. Όσον αφορά την προσωπική βαρεμάρα του σχολιαστή και τον υπερεκχειλίζοντα σνομπισμό του, νομίζω ότι μόνο στη γηραιά Αλβιόνα θα μπορούσε να βρει κάποια απήχηση.
Κάτι ειπώθηκε για Πάουντ, κι αυτό ανακαλεί την τελευταία δημόσια του κουβέντα σε λέσχη της Αγγλίας. Μια μόνο λέξη είπε όταν δυο θαμώνες προσπαθούσαν να θυμηθούν το όνομα του κεντρικού ήρωα στο Έγκλημα και Τιμωρία.
<>
“Ρασκόλνικοφ”
Όπως καταλάβατε συνσχολιαστές τώρα παύσατε γιατί μιλά ο Βαβούουου και πετά δυό λογάκια κριτικής.
Φυσικά η ποιήση θα παραμένει πάντα ένα προιόν για καλύτερη χώνεψη και αντικατάσταση των ψυχιάτρων όσο εμείς το αφηνουμε να προτείνετε ως τέτοιο.
Εγώ και οι χαρακτηρισμοί που όλως αυθαιρέτως με συνοδεύουν ,εξυπναδούλες του κώλου, θα δώσουμε την ώθηση στον Κύριο Βαβού που έπεσε με αυτοθυσία ,πολεμώντας και λυσσώντας, θεωρώντας μάλιστα το ποίημα μέτριο προς το καλό.
Σαφώς το λογίδριο παραπέμπει στον κριτικό Φανφάρα, χωρίς ίχνος επιστημονισμού , αιτιολόγησης και ουσιαστικά ”θέματος”.Λόγος να γίνεται.
Καλό χειμώνα Καλές κριτικές
κουράγιο στους σχολιαστές.
Κύριε Μίχο χάρισμά σας:
Ξεκίνησα τη μέρα μου
Όπως πάντα
Γυάλισα τον ήλιο
Σφουγγάρισα με ένα σύννεφο τον ουρανό
Και τώρα πίνω τον καφέ μου
Όλα καλά
Με τους ανθρώπους τι θα κάνω;
Τ.Χ.
Βαβού, ακόμη οι διαφημήσεις?
“Διάλειμμα για διαφημίσεις κι επανέρχομαι για το δεύτερο και τελευταίο μέρος της σύνοψής μου.”
Περιμένουμε τη συνέχεια.
…Meanwhile in Gotham City… είχε παρεισφρήσει δάχτυλος της πάλαι ποτέ Κλαδικής, παίζοντας σε επανάληψη και στη διαπασών το «Θα τον τρελάνουμε τον ήλιο, σίγουρα ναι… ».
ΜΑΓΓΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ ΠΟΥ ΒΑΤΕΥΕΙ ΜΙΑ ΤΙΓΡΗ
ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΝΟΣ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟΥ “ΠΟΙΗΤΗ” ΜΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ, ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ 55ΡΗΔΕΣ- 65ΡΗΔΕΣ
Υ.Γ. ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΑΝΑΡΤΗΣΩ ΑΛΛΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
… και ξαφνικά σκάει μύτη από το πουθενά, καταργώντας το χρόνο, ο José Marti. Πλησιάζει τον συμπατριώτη του μουσικό Miguelito Valdés και του λέει: «Παίξε σε παρακαλώ το El Limpiabotas/Ο λούστρος, από εκείνον το δίσκο σου που κυκλοφόρησες το 1957 με τίτλο Inolvidables/Αλησμόνητοι. Έτσι να αλεγράρουμε λιγάκι, patriota».
Αφού κύριε Καλλέργη, “πρέπει κανείς να βλέπει το έργο, όχι τη ζωή του δημιουργού του. ” τι μας ενδιαφέρει πόσα και αν έδωσε χρήματα η Λαμπρινή στις εκδόσεις Ενδυμίων;
Διάλογος με το “χέστες” και “αφρατούλα” δεν μπορεί να γίνει. Ή θα σοβαρευτείτε για να σας πάρουμε στα σοβαρά ή θα αντιμετωπίζετε τη λύπη σας για την υπογονιμότητα της συζήτησης.
Θα παρέμβω εδώ, για να μην πάει η κουβέντα πάλι σε προσωπικά δεδομένα, αν και παρασύρομαι κι εγώ ώρες-ώρες…τι να κάνουμε ανθρωπάκια των θεών είμαστε όλοι. Θεωρώ όμως πως το άνοιγμα μιας συζήτησης για το μεταμοντέρνο δεν αφορά τη συγκεκριμένη ανάρτηση εφενός, και αφετέρου, Γιώργο, πιστεύεις πως υπάρχουν πρώτον ικανές σε αριθμό μεταφράσεις τέτοιων έργων, αλλά και αντίστοιχες μελέτες, ώστε να μπορεί υπάρξει ικανή πληροφόρηση για μια τέτοια συζήτηση; Εξάλλου, τι στο καλό κάνουν όλα αυτά τα ξενόγλωσσα πανεπιστημιακά τμήματα; Αν δεν έρχεται από κει, ως οφείλει, φρέσκια πληροφόρηση, τότε από που;
Ποιος μεταμοντερνισμός, λοιπόν, κύριε Καλλέργη και σχολιαστή;
«Μία επανάσταση είναι σε εξέλιξη στο χώρο της ανάγνωσης με την χρήση των έξυπνων κινητών και των ψηφιακών βιβλίων όλων των ειδών” τονίζει ο Γιούργκεν Μποος, διευθυντής της μεγαλύτερης έκθεσης βιβλίου στον κόσμο, της Έκθεσης Βιβλίου της Φρανκφούρτης…
Προσωπικά το θέμα του μεταμοντέρνου δε με απασχολεί ούτε και ασχολούμαι. Προτιμώ τους αρχαίους λυρικούς σε μη ψηφιοποιημένη μορφή.
Συνοπτικά, σκέφτηκα να σας θυμίσω τις διαπιστώσεις του Θανάση Κριτσινιώτη. Στον αντίποδα ζωής, δράσης, δημιουργίας από τον Τ.Χ. Ίσως κάτι προστεθεί στη συζήτηση, πέρα από μικροεγωισμούς και ακκισμούς:
Για μια ενεργή Τέχνη
1. Η οργή του καλλιτέχνη, σαν συμπύκνωση και αισθητική έκφραση της κοινωνικής οργής, μένει πολλές φορές αεπίδοτη, εμποδισμένη από τα ΜΜΕ και τα εξουσιαστικά κυκλώματα.
3. Ο αποκλεισμός κάθε αντισυμβατικής φωνής είναι διπλός, όταν ο καλλιτέχνης έχει την ευτυχία να διαβιώνει στην επαρχία, εκτός των τειχών της καλλιτεχνικής Βαβυλώνας δηλαδή της Athens Plus. […]
Μανδραγόρας ,40, Άνοιξη 2009
Αλλά και την ποιητική του συλλογή
«Άγγελοι από κέβλαρ», εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2010, που αναρτήθηκε 30.7.2008 στο ΠΟΙΕΙΝ
http://www.poiein.gr/archives/2210/index.html
δ΄
Φως της Σελήνης σε σπασμένα τζάμια .
Το βλέμμα κόβεται, αίμα τρέχει απ΄ τις ρωγμές.
Ήχος νυχιού σε σκουριασμένο μέταλλο
κομμάτια νύχτας που καίγονται
στόματα ανοιχτά μάτια.
Το πνεύμα αγωνίζεται να ελευθερωθεί
μέσα σ’ ένα βαρέλι φλεγόμενα σκουπίδια.
ιγ΄
( Ο άλλος τόπος)
Παιδί της γης πως βρέθηκα εδώ
να περπατώ σε μαύρους δρόμους;
Έγχρωμες κραυγές με τυλίγουν
γκρίζες προσόψεις
και πρόσωπα από κερί
εξουσιάζουν, εξουσιάζουν, εξουσιάζουν .
Όταν γερνούν σβήνουν μόνοι τους
χορτασμένοι ανθρώπινο κρέας.
ιθ΄
Κυκλοδίωκτος ή όχι;
αυτή η ερώτηση γεννάει την ελευθερία μου κάποιος νοιώθει την ανάσα του θεού γύρω του,
o altra cosa.
Συμφωνώ απόλυτα κύριε Καλλέργη, άλλο το μέσο και άλλο ο λόγος, μόνο που ως γνωστόν το “μέσο ειναι το μήνυμα” και ειδικά όταν πρόκειται για “έξυπνο” μέσο προς “χαζούς” αναγνώστες. Χιλιοειπωμένα λόγια πια, το ξέρω.
Περιμένουμε προδημοσίευση της μελέτης σας, εφ’ όσον το επιθυμείτε.
Μάλιστα.
Να σχολιάσω δύο παντελώς ανόμοια πράγματα που συγκρίνετε προσπαθώντας να βγάλετε ένα συμπέρασμα (;) για το μοντέρνο.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά .ο όρος μοντέρνο απηχεί τα τέλη του 19ου και σχεδόν ολόκληρο τον 20ο αιώνα ,μέχρι πάνω-κάτω τη δεκαετία του 80′, οπότε και ο όρος μοντέρνο, ως χρονοδείκτης μιας ορισμένης περιόδου της τέχνης που διαπνέεται από συνεχείς επαναστάσεις, με πρώτη και καταλυτική τον συμβολισμό ,γιατί όπως ορθά υποστήριξε ο Thibaudet ο συμβολισμός ενσωμάτωσε την έννοια της διαρκούς επαναστασης, ασχέτως αν γρήγορα παρακάμφθηκε,έπαψε να χρησιμοποιείται. Καλύτερα να λέμε σημερινή.
Ο Μπουκόφσκι μάλλον κλείνει αυτήν την περίοδο.
Άρα, ο πρώτος ενδοιασμός προκύπτει ήδη από τη λέξη που δείχνει το χρόνο στο κείμενο σας.
Έπειτα, ο Ελύτης κάθε άλλο παρά ηθικό στοιχείο ήταν, αν λάβουμε υπόψη μας τις προτιμήσεις του και τις επιλογές ζωής.
το γεγονός ότι έχει λεπτούς τρόπους και ήμερα ήθη, αυτό το ρημάδι το γούστο που λέει και ο Λωτρεαμόν,δεν του προσδίδουν ηθικότητα παρά μόνο στα μάτια των προπαγανδιστών της εκκλησιαστικής τέχνης.
Από την άλλη μεριά ο Μπωντλαίρ, όντας μάλλον πιο ηθικός από τον Ελύτη, σε μία εποχή που η γαλλία είχε αρχίσει να βρίθει αστών νεόπλουτων και λοιπών λερών.
Η ζωή του δείχνει πως αποσχίσθηκε γρήγορα από την τάξη των πρωτευουσιάνων όμως για ποιούς λόγους; Επειδή αρνήθηκε την κοινωνική χειραφέτηση,περίεργη έστω, της μητέρας του;
Επειδή προσπάθησε με το spleen, που το βρίσκουμε και στην ελλάδα πολύ αργότερα, σε ήσσονες έλληνες ποιητές και ειδικά στον Παπανικολάου έχω την αίσθηση,να αποβάλλει τα ρομαντικά κατάλοιπα της ποιητικής του σκέψης; Επειδή το Βέλγιο δεν ήταν Βέλγιο αλλά σοκολάτα;
Τα πράγματα είναι πολύ ρευστά, όπως ρευστή είναι και η κριτική.Σύμφωνοι, με ορισμένες σταθερές. Το κειμενό σας, λέει με δύσκολα λόγια και παραεπιτηδευμένες λεξούλες, το αυτονόητο. Φαίνεται σαν αντιγραφή από βιβλίο κριτικής,κακογραμμένο μάλιστα.
Το αυτονόητο λοιπόν είναι πως η χρονική απόσταση εξασφαλίζει την κριτική νηφαλιότητα, φέρνει τα πράγματα στη θέση τους και ημερώνει υστερίες,
καλή ώρα.
Αυτό πάλι που λέτε για την μορφή είναι κουφό. Φυσικά και δεν έχει σημασία. Να ξεκινήσω από τον Απολλιναίρ που ανάμεσα στα Galigammes και στην υποφαινόμενη βάπτιση του κινήματος του σουρρεαλισμού έγραψε τόσα πολλά ποιήματα με ομοιοκαταληξία κι όμως από τους πιο σπουδαίους σταθμούς της σύγχρονης λογοτεχνίας;; Τον Verlain; ή μήπως να έρθω στα εγχώρια ,στον Παλαμά ας πούμε που εισήγαγε στα ελληνικά τη Νιτσεική φιλοσοφια γράφοντας με ομοιοκαταληξία! Ή ακόμα στον Καμπά που επηρέασε τον προηγούμενο και προετοίμασε την λογοτεχνική σκηνή για ένα βαθύ ρήγμα. Σημειωτέον, οι προσωπικές κρίσεις περί Παλαμά και Καμπά δεν έχουν σχέση με την πραγματική προσφορά τους.
Η συνειδητή προσπάθεια αποχής από την υστερία της κριτικής δεν φανερώνει άγνοια ούτε ανωριμότητα, Κύριε Χριστέ ο Θεός…,παρά άλλο μέταλλο.
Φυσικά, ο χρόνος δίνει στους ανθρώπους που γράφουν το χρίσμα του ποιητή, του γραφιά όπως το έδωσε στον Πάουντ, όπως το έδωσε στν Νταλί και σε δεκάδες άλλους ποιητές και λογοτέχνες και εικαστικούς που εν συνειδήσει ή όχι επιλέγουν να ακολουθήσουν έναν τρόπο ζωής που δεν έλκει τους υπόλοιπους ή τους βρίσκει διαφωνούντες.
Ο Φώτιος για παράδειγμα, τα παλιάα εκείνα χρόνια, έγραψε εξαιρετική εξαιρετικότατη λειτουργική ποίηση. Το γεγονός ότι η σημερινή κριτική δέχεται την σπουδαιότητα των έργων του δεν σημαίνει πως συμφωνεί με την εν χριστώ ζωή του ή πως καταφάσκουν οι υπόλοιποι που τον διαβάζουν. Αυτό είναι αυτονόητο, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί τόση γκρίνια για την απόδοση των ευσήμων.
Φοβηθήκατε μήπως κακοπέσει ο κύριος Χυτήρης και σταθούμε ανώριμοι κριτές;
Τέλος, έχω συνηθίσει και ο καθένας που γράφει πιστεύω οι πιο κακόπιστοι και ενοχλητικοί να είναι όχι εκείνοι που το γραμμενο δεν τους αρέσει αλλά εκείνοι που δεν το έχουν καν διαβάσει!
εγώ το αποδίδω στο ότι δεν δίνουμε στο γραφτό ανεξαρτήτως σχολής, τρόπου, προσωπικών παθών, χρόνο να έρθει κοντά μας.
Ειλικρινά, δεν θέλω να το αποδώσω σε απωθημένα και κακιούλες.
Τέλος φυλάξτε τα δημαρχέικα παραπονάκια σας περί ορθογραφίας για τον Βηλαρά και τον Καβάφη.
Και αν δεν σας αρέσει ο τρόπος που βγαίνουν σήμερον τα βιβλία, αλλάξτε τον κι εγώ και ο Μιχος, με βεβαιότητα το λέω, θα’μαι στο πλάι σας.
Μπορείτε βέβαια να γκαρίζετε . Όλοι μεγαλώνουμε στο ποιείν με βαβούρα και φωνή. Άλλωστε αγαπώ τους ανθρώπους που αγαπούν την ηδυπάθεια.
Φιλιά στη λεβεντομάνα Κρήτη!
Υ.Γ Παρακαλώ μην με ξαναβάλετε να γράφω, είναι το χειρότερό μου.
Ενα μικρό μανιφέστο αγιοποίησης της ποίησης. Ενα μικρό μανιφέστο-τήλιο και τσαγάκι- για να χαλαρώσουν οι εξεγερμένες νευρώσεις, για να ηρεμήσουν τα πνεύματα που λέμε. Αφού η είναι καλό να διαβάζεις ποίηση, μου το είχε πει κάποτε κι ένας καθηγητής μου στο σχολείο, αλλά εγώ δεν τον άκουγα και συνέχιζα να παίζω μπάλα. Αν η ποίηση είναι αυτός ο ομορφος σκύλος, εμείς απλώς το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να κόψουμε τούτο το όμορφο λουρί που μας ενώνει με αυτόν. Με τα καλά αισθήματα είναι που κάνουμε κακή λογοτεχνία, όπως είχε πει και ο A. Gide.
Αχ, αυτό το Ποιείν με τις γραφικές αψιμαχίες των διανοουμένων.
Εκτιμητέο το διθυραμβικό, πλην άνευ αισθητικής αξίας, εγκώμιο της ποίησης από τον συμπαθή κ. Χυτήρη. Είμαι βέβαιος ότι ένεκα της θέσεως του, η απαραίτητη προβολή είναι εξασφαλισμένη και μια αυλή κολάκων έτοιμη να χειροκροτήσει, και φυσικά ο γνωστός εκδοτικός οίκος που απορρίπτει -όπως και άλλοι-σωρηδών όλους τους “άγνωστους” θα προσφερθεί να το εκδώσει (αν δεν είναι ήδη εκδομένο).
Ομως η ποίηση είναι κάτι πολύ περισσότερο από εκδήλωση ευγενών προθέσεων, ή μέσω εξαγνισμού.
Ξέρω έναν μεγαλοεκδότη που τώρα στα υστερινά μεταβαίνει συχνά πυκνά στο Αγιο Ορος. Μπας και υπάρχει κανείς να μας δικάσει μετά…ίσως να σκέφτεται.
Η ποίηση όμως δεν είναι Αγιο Ορος.
Κατά τ’ άλλα, ναι προτιμώ ελαφρώς τον κ. Χυτήρη από κάτι στεγνωμένους πολιτικούς που δεν έχουν ανοίξει λογοτεχνικό βιβλίο
Φυσικά ας μην ξεχνάμε ότι κι ο Στάλιν διάβαζε Πλάτωνα.
Κύριε Καλέργη
Άλλο Ελληνίδα και άλλο Ελλαδίτισσα
Η πρόταση “σε όποιον επιθυμεί να ανακαλύψει τη μητρική του γλώσσα και να την θέσει σε εκείνη τη λαμπερή της λειτουργία” είναι εξαιρετική και ισχύει για κάθε γλώσσα, εφόσον το κυρίαρχο ζητούμενο είναι η λαμπερή λειτουργία. Εύγε Γιώργο.
Πσσσσσστ…Αρχίλοχος:
Εν δορί μεν μοι μάζα μεμαγμένη
εν δορί δ’ οίνος Ισμαρικός
πίνω δ’ εν δορί κεκλιμένος
Και πολύ πρόχειρα:
Ζυμωτό ψωμί με το δόρυ μου
κρασί ισμαρικό με το δόρυ μου
πίνω γέρνοντας πάνω του
Γειά μας
κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα.
ΤΟΙΣ ΤΩΝ (ΦΙΛΟΚΑΛΟΥΝΤΩΝ ΜΥΡΙΩΝ;) ΜΙΜΗΤΑΙΣ ΤΟΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΚΡΥΠΤΟΒΑΡΒΑΡΩΝ (ΔΙΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΚΙΣ ΜΥΡΙΩΝ; ΜΕΤΟΙΚΩΝ ΕΝ ΑΘΗΝΙΣΙ) ΩΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΙΑΝ ΚΑΙ ΑΣΕΒΕΙΑΝ (ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗΝ ΤΕ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΙΝ) ΚΑΙ ΛΟΓΩΙ ΚΑΙ ΕΡΓΩΙ ΑΓΩΝΙΣΑΜΕΝΟΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΟΙΣ ΧΑΙΡΕΙΝ ΚΑΙ ΝΙΚΑΝ
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΥΣ
ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΝ
ΕΙΣ ΑΦΩΤΙΣΤΟΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝ
τα σχόλια, τα σχόλια.
θαυμάσια τα σχόλια.
Τον Χυτήρειο λόγο;
δεν μπόρεσα.
Κάποιες φορές η ποίηση- και «Μόνο»- σου ανεβάζει την πίεση.
Κάποια σχόλια όμως, δίκην κριτικής, μπορεί να σε στείλουν κατευθείαν στο … εγκεφαλικό!
Μήπως και γι’ αυτό- λέω- μειώνεται ο… πληθυσμός της;
Νηφαλιότητα, βρε παιδιά! Σε τι εξυπηρετούν και οι γνώσεις οι θεωρητικές, όταν τις χρησιμοποιείτε σαν ριπές ο ένας εναντίον του άλλου;
Για την πίεση, κα Μωυσιάδου-Δοξαστάκη, υπάρχουν οι Βήτα-αναστολείς, όμως για την ποίηση μόνο βιβλία.
Μάλλον βιαστικό θα έκρινα το συνταγογραφικό σχόλιο, κ. σχολιαστά, αλλά σωστή τη… δοσολογία!
Συγγνώμη αλλά δε μπορώ να βοηθήσω περισσότερο, απαιτούνται εξετάσεις.
Αρκεί η θετική σας διάθεση!Να είστε καλά!
Επίσης…