Άντ’ από ‘δώ.

Άντ΄από ‘δώ,
άντ’ από ‘κεί,
μου θέλετε και σχέση
ανταποδοτική.

Ούτε τι ώρα είναι δε θα σας πω,
ούτε που ξέρω τι ‘ν’ αυτό που μόλις είπατε,

τούτες τις ώρες τις απλοϊκές της εξομάλυνσης,
τις στρογγυλέμενες, που τις προδίδουν οι δείκτες χωρίς λεπτοδείκτες
χάρη σας κάνω και δεν αφαιρούμαι,
και δεν ανοίγω τα μάτια μου ανάποδα,
να δω τι καιρό κάνει στην ανθρωπότητα.

Κάτοικοι του Αγίου Νεκταρίου

Όλοι είστε ηλίθιοι
έτσι σας χαρακτηρίζω, κι έτσι σας ορίζω
και δίχως να σας ρωτήσω όλους μαζί σας σμίγω
σαν το εφηβικό σμίγμα στο δέρμα μου
σαν τη μύξα στη μύτη μου
σαν το σάλιο στο στόμα μου
με μια σκέψη ούτε μια στιγμή ενορατική
στυγνά κι αναπολόγητα ενοριακή
σε μιαν αντιστοίχιση άδικη, αβάσιμη
τέτοια που σας αξίζει.
Γιατί; Δε σας λέω…

Πάψτε, ξεχάστε το!

Πάψτε σήμερα, κάτι ακούω
μπορείτε απλά να μη μιλάτε;
Καμία γλώσσα.
Δεν καταλαβαίνετε ελληνικά;
Καταλαβαίνω εγώ, και μ’ ενοχλούν.
Σήμερα ακούω κάτι νά ‘ρχεται
ένα τραίνο, έναν οδοστρωτήρα που γελάει
τα χέρια μου γίνονται ράγες, το κεφάλι μου ατμομηχανή
γίνομαι αρχαίος, ιερός.

Θαμπωμένα Ρουθούνια

Άλλοι θαυμάζουν με τα μάτια
και τα μάτια τους θαμπώνονται,
εγώ με τα ρουθούνια
και τα ρουθούνια μου
συμπεριφέρονται εγωιστικά.
Κι έτσι σκαλίζω τη μύτη μου,
για ν’ ανακαλύπτω τον κόσμο
που μου μπαίνει στο ρουθούνι
σαν την ανάμνηση του παράδεισου,
πού ‘ν’ ένα μέρος
 σύμφωνα με τη θεωρία της αποκατάστασης των πάντων -,
όπου το χνώτο του κόσμου δε βρωμάει ανάπτυξη.

Οι Μήνες

Οι μήνες ονόματα σκύλων αξιομνημόνευτων,
τα ονόματα των δημοσίων υπαλλήλων αδιάφορα,
εναλλάξιμα σαν τα χαρτονομίσματα.

Αν έβρισκα ένα θησαυρό, πολύ χρυσάφι,
θα τον έδινα στους σκύλους να τον φάνε.
Αν έσκαβα σ’ αυτήν την κρεμ μπρουλέ ένα τούνελ
θά’ βρισκα ένα θησαυρό και μια εικόνα της Παναγίας
και θα δραπέτευα απ’ αυτόν τον κόσμο
αυτός για μένα δεν έχει πια παρά την αξιοθρήνητη διαδραστικότητα
μιας πολυφιλημένης οθόνης αφής.

Έβγαλα Μαχαίρι

Σήμερα έβγαλα μαχαίρι
μαχαίρι βουτύρου.
Πολεμά κανείς μ’ ότι έχει,
αρκεί να πολεμά.
Μια μπάλα, μια λάμπα, μια τρεχάλα.
Όλα σπάνε και φθείρονται και φωσφορίζουν.
Τα κορίτσια ανθίστανται καθώς ανθίζουν,
και περιμένουν από σένα μεταφορικές χρήσεις της κυριολεξίας.

Το παρελθόν, μια διαρκής κρίση.
Το μέλλον, μια κρίσιμη διάρκεια.

Κι εγώ έχω μάλλον ένα χάρισμα
να φυτρώνω εκεί που δε με σπέρνουν,
σαν τις τρίχες στο πάνω χείλος μου.

Κυβερνώ το στρατό μου από δράκους,
δράκους που τους διατάζω,
απλά να κάτσουν στη θέση τους, να αδρανήσουν δίπλα μου,
να αραχνιάσουν, να χαλάσουν και να χαλαστούν δίπλα μου,
να αυτοακρωτηριαστούν στο τέλος
και για ένα διάστημα πιο μυθικό κι απ’ το μύθο,
να με προστατεύουν καθώς γρονθοκοπώ το πληκτρολόγιο,
κι ο προγναθισμός αναδεικνύει
τους κυνόδοντές μου.

Χαρισματικά Αχάριστος.

Σήμερα, ή μάλλον όταν ήμουν στην τετάρτη δημοτικού,
– αλλά δεν είμαι 100% σίγουρος –
δούλεψα όλη τη μέρα, ή μάλλον πολλές ώρες, μπορεί τρεις.

Στο τέλος αντί να ζητήσω πληρωμή
ζήτησα να πληρώσω,
να ξεπληρώσω το γουρουνόπουλο που θα με κέρναγαν,
αν δεν ήταν ηλίθιοι.
Αυτού του είδους οι συναλλαγές
με μπερδεύουν, κοινωνικά αδέξιος καθώς είμαι.
Και αντί να κάνω φίλους για να μου κάνουν τα χατήρια,
κάνω φίλους όποιους μου κάνουν τα χατήρια.
Γιατί με λέτε πονηρό; Γνωριζόμαστε καλά εμείς τώρα;

Κάλτσες – Εγώ: Άπειρο – 0

Μπορώ να γυρίσω πίσω στο χρόνο,
αν το επιτρέπει η πίστα στην οποία βρίσκομαι,
και να δω όλ’ αυτά που έκανα χωρίς να τα κάνω,
και να ξαναπώ όλ’ αυτά που ποτέ δεν είπα.

Αν δεν είχα κι αυτές τις κάλτσες
ή αυτό το καλό γούστο,
που δε μου επιτρέπει να φορώ πέδιλα,

αν μπορούσα να γυρίσω πίσω στο χρόνο,
δε θα άφηνα πότε κανένα να μου πει πως υπάρχουν κομπιουτεράκια
να μου μιλήσει για το πόσο εύκολη είναι η ζωή γενικά
και για το πόσο την κάνουνε επίτηδες δύσκολη,
για να την πατάνε μερικοί μερικοί
σαν κι εμένα.

Μωβ ποίημα

Μωβ ποίημα μωσαϊκό πληγμάτων,
χαραγμένο στα πλακάκια της κουζίνας,
αντενδείκνυται στην περίπτωση μας,
διαταρακτικό καθώς είναι της ρουτίνας,

στην πίσω αυλή όλες οι δυνατότητες, το πέλαγος των δυνατοτήτων,
το μαύρο, ασφάλτινο έρεβος της ρυμοτομίας του βίου,
το άσπρο, ακλόνητο άλλοθι της διάγνωσης,
το κέρινο ομοίωμα ενός κοτόπουλου,
η πράσινη φωτιά των μικρών βημάτων της ωρίμανσης,
η άγνοια που πληρώνεται με αίμα,
η γνώση που πληρώνεται μ’ αξιοπρέπεια,
η σπατάλη που ρημάζει το χρόνο σαν τις καλαμιές στη ρεματιά,
Ένα φάσμα πλανιέται κάτω από τους δρόμους της απύθμενης πόλης.
Μοιάζει της ελπίδας εκείνης
που λαγοκοιμάται στα φρεάτια.

Γελάω παράξενα

Γελάω παράξενα, τριαδικά
οργή, θλίψη, χαρά
κι ύστερα κατευνάζω τον αέρα,
με καλοσύνη.

Κατάφερα κάτι,
να σκίσω το ριζόχαρτο,
να ζαρώσω το αίνιγμα,

εγώ σαν ήρωας βιβλίου,
σαν βουβή βροντή,
εγώ περνώ όπως γουστάρω.

Να προσέχεις τον εαυτό σου

Να προσέχεις τον εαυτό σου,
και να έρχεσαι τις μέρες που δεν είναι η μαμά μου,
αλλά να μην έρχεσαι στο σχολείο.

Να μου αγοράζεις από το pet shop τα χρειαζούμενα,
τα πιο ακριβά. Όχι ένα, τρία, τρία
τρία ή τέσσερα είναι καλύτερα από ένα.

Δε λέω ποτέ ψέμματα,
δεν κατεβάζω ποτέ τα κάδρα,
κι έχω περάσει τον Ατλαντικό.

έμαθα να αναδύομαι, χρόνια αφότου έμαθα να βουτώ,
γίνομαι καλύτερος, πιο δυνατός,
και όλα γύρω μου φτωχαίνουν.

Η μέρα των συναντήσεων

Αν κανείς ποτέ βγάλει τα λουριά από τα σκυλιά,
αυτά θα με ξεχάσουν, και θα πάψουν σκυλιά νά’ ναι.
Θα χαθούμε.
Αν κανείς σκαρφαλώνει με άνεση τα συρματοπλέγματα,
δε χρειάζεται δημοσιογράφους.
Αν κανείς δει έναν ουρανό δίχως αστέρια,
δε χρειάζεται τον Υπουργό Παιδείας.
Πολλές φορές έχω βρεθεί μέσα στο πλυντήριο
παρέα με χαρτονομίσματα,
και καραδοκούν πολλές πεζές περιπολίες για μένα.
Η πολικότητα της γης μένει ίδια,
καθώς η βελόνα έλκει τον πλανήτη.

Χαλάνδρι

Έχω καλή σχέση με την τάδε,
αλλά στην αρχή τη χτυπούσα.
Μετά τη διευθέτησα
πεντάμορφο έπιπλο-τέρας.

Φτύνω κυριολεκτικά κάθε μορφής χωροταξία,
αλλά καθώς το σπίτι μου απέχει από το δικό της
έναν ωκεανό τετριμμένων μεταφορών,

δε θα φτάσω ποτέ στο σπίτι της,
ποτέ, εκτός κι αν πουλήσω την ψυχή μου στους ταξιτζήδες,
ποτέ, εκτός κι αν πάρω στα σοβαρά τον ρόλο του παιχνιδιού,
ποτέ, εκτός κι αν μυρηκάσω τον όλο συλλογισμό μου.

Μωραίνει κύριος…

Οι παράδρομοι αποσκοπούσαν στο ρέμα,
στο εγκαταλελειμμένο, στο δημόσιο,
και ξαφνικά γεννήθηκα εγώ,
και συστράφηκαν προς την πόλη, προς το τίποτα.

Καθώς μεγάλωνα, αναρωτιόμουν
και καθώς αναρωτιόμουν, αποκοιμιόμουν.
Ακουμπώ την ελευθερία,
η Συνωμοσία των Γυρίνων της Αναπτυξιακής Τροχιάς
ευτελίστηκε με τη δική μου έκρηξη υπερηφάνιας.

Της μάνας μου η χαρά δεν είναι δική μου,
ούτε η γειτόνισσα εμένα μάλωσε,
ούτε έσβησα εγώ τα χνάρια μου στην τούρτα.
Μην προσπαθήσετε ποτέ να με πείσετε για το όποιο αντίθετο.

Κόναν ο άνθρωπος

Προτιμώ τη δροσιά,
τσιμπολογώ τις μελαχρινές.

– Να καθαρίσουμε την αυλή;
– Αυτό δεν κάνω;
– Σπαταλάς νερό.
 Δημιουργώ λίμνες.

– Επικουρικά, μπορείτε να παίρνετε και αυτό.
 Επικουρικά παίρνω τα πάντα.

Ο Θεός έφτιαξε τα ταξί
Ο Θεός έφτιαξε τα πόδια
Ο Θεός έφτιαξε τα πόδια
για να μπαίνουμε στα ταξί.

Τέκμο νάιτ.
Ντράγκον φανγκ.

Σκέφτομαι.
Κρυώνω.

Time-line

– Άκουσες να λέω κάτι;
– Πότε; Πριν; Πριν που νικούσες;
– Όχι, μόλις τώρα…τώρα, που έχασα.
 Όχι, τίποτα. Εσύ, άκουσες να λες κάτι;
 …

Ρυθμίζεις το χρόνο σύμφωνα με τις πεντάλεπτες απουσίες μου,
κι εγώ σπαταλώ ένα μέρος της αμοιβής μου σε τσίχλες και σε τσιγάρα,
σαν το φίδι, λοιπόν, δαγκώνω την ουρά μου.

Στιγμές στιγμές μένεις μόνος,
προοικονομείς πυρηνικούς χειμώνες,
εξοικονομείς γεωλογικούς αιώνες,

και μετά αναρωτιέσαι αν οι φθόγγοι σου που έγιναν γκριμάτσες,
αν ακόμα αντιλαλούσαν την ώρα που το κλειδί μου παραβίαζε την πόρτα.

Ποια πίστα σας αρέσει;

Κάθε πίστα τελειώνει με έναν αρχηγό,
πλήρη ζωής.
Προσποιούμαι ότι δε μ’ ενδιαφέρει η μάχη αυτή,
η συγκεκριμένη.
Γίνομαι κάποιος που κάνει να τον θέλουν,
αλλά είναι πολύ μαλάκας.

Έτσι συνομιλούμε, μέσω ενός χαλασμένου τηλεφώνου
εγώ που ξέρω κι εσύ που δεν αγνοείς την ισχύ των γειτόνων.

Συνομιλιακή ευχέρεια δι’ ενός χαλασμένου φανταστικού τηλεφώνου,
με τη σειρά του που συνδέεται με τον υπολογιστή,
με τη σειρά του που συνδέεται με τις δεκαετίες που δεν έζησες,
και με όσες έζησες και θα ζήσεις,
με τη σειρά τους που συνδέονται με τις στρατηγικές που εφαρμόζουμε
στην ανάπλαση των ειδικών παίδων.

από Σωτήρης Παστάκας
6 Comments