Νανούρισμα

νάνι νάνι το βρεφούδιʼμ νάνι
κι όπου του πονεί να γιάνει

κι αν τα ματούδια του πονούν
να βρεις χελδόνα να τακούσει
άνοιξη να τους κρούσει

κι αν τα χερούδια του πονούν
ταξιδευτή θαλασσινού να πεις
ανάσα να τους πέμψει

κι αν κείνοι οι ώμοι του πονούν
ήλιο κουβαλητή να στείλεις του
μʼαχτίδες το φορτιό να του ζεστάνει

κι αν αδακά καημός δονεί του
το στηθάκι
μανούλα να πλεχτείς του
στεφανάκι
μυριόφορο του ύπνου καραβάκι

νάνι νάνι το βρεφούδιʼμ νάνι
κι όπου του πονεί να γιάνει

ΦΑΝΕΛΑΚΙ

Έγειρα στην αγκαλιά σου
και το φανελάκι σου μοσχοβολούσε,
καθαρό, φρεσκοπλυμένο ρούχο.
Η μυρωδιά του μου άναψε τις αισθήσεις.
Και η αγάπη μας ανθηρή, πεντακάθαρη είναι
χωρίς σκιές και ραγίσματα.
Δοσμένοι ο ένας στον άλλο,
τη λαμπρότητα της αγάπης μας απολαμβάνουμε.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΟΥ

Σʼ ερωτεύτηκα,
και το λάγγεμα απύθμενο,
ίμερος ολοκληρωτικός.

Πέρα από τις δυνάμεις μου
να λύσω τα δεσμά
που με φέρνουν σε σένα.
Μαγικά δεσμά, ισόβια.

ΤΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΥΝΟΥΠΙΟΥ
Να
Αίμα διψώ
Στερήθηκα
Στη φρικτή
Εποχή
Του
Κέρδους
Πτώσεις επί πτώσεων
Ενοχλητικά αυτιά
Άτσαλα χέρια
Έχτισαν
ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ
Γκρεμοτσακίστηκα
Το
Έρεβος
Της
Διαλυμένης
Ομιλίας
ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ
Το πορτοκάλι των ανθρώπων
ΕΣΤΥΨΑ

(πηγή φωτογραφίας: www.diapolitismos.gr)

Χελιδόνια της βροχής

Όλες οι λέξεις μου σε όνειρα τελειώνουν
Νύχτες βροχής ανθίζουν στο κορμί σου

Κι όλες οι θάλασσες μπροστά σου χαμηλώνουν
Όρκους και ευχές που έκανες θυμήσου
Μέσα στα χέρια σου τα θαύματα
παγώνουν

Χελιδόνια της βροχής…

Όλες οι σκέψεις μου αρχίζουν χελιδόνια

Κάθε φτερό και φόβος της φωτιάς σου
Κάθε μου πέταγμα παιχνίδι στη ματιά σου
Όρκους κι ευχές που έκανες θυμήσου
Μέσα στα χέρια μου τα θαύματα παγώνουν

Χελιδόνια της βροχής…

Στη μνήμη
του Τάσου

I
 
Με το μέτωπο της νύχτας να πλένεται
σε μιας σελήνης το φως που έτρεμε
την αντοχή της θάλασσας
ήρθε χθες ένας φίλος έγνεψε
ενώ τα χείλη του αρχαίες
καλούσαν καταιγίδες
το σκοτάδι αντιστρέφαν
καιρό τώρα χαμένος στην αλμύρα της γης
ώσπου την παλιά του ξέβρασε φωνή
για ν’ απομείνουν σκιές
λέξεις κρεμασμένες
στην άκρη της μνήμης

…τις φωνές των άλλων κρατάμε
άλλο τίποτα ίσως
ακόμη ένα δυο βλέμματα είναι
ό, τι διαιρούμε απ’ τον κόσμο
όμως δες πως κοιμάται το πράσινο των λόφων
γύρω απ’ αυτή τη τρυφερή μουσική
των μάταιων ορισμών των πραγμάτων
καθώς πασχίζω να θυμηθώ
τα βότσαλα που διάλεγα μικρός
είναι ο αιώνας μου σκυμμένος
πάνω απ’ ένα λαμπρό αντίο…
αν έγινα βάρκα του χρόνου χαμόγελο
των άστρων που λιώνουν
ασύλληπτος παραμένει ο κόπος
να λογαριάζεις τη νεκρότητα
…δες τώρα αυτό το λευκό των λέξεων
την ανταύγεια της σιωπής
όσο το αλφάβητο θρηνεί
και στα χέρια σβήνουν οι στίχοι
όνειρα μιας ανεκπλήρωτης εποχής
αγκαλιές από βάσανα
…ο θρήνος των δέντρων
δε μ’ αφήνει πια να κοιμηθώ
και κουβαλώ τούτα δω τα βράχια
μέχρι να χασμουρηθεί ο ήλιος
με βρει να μετρώ κύματα
ως ν’ ανέβει η θάλασσα ψηλά
στα σύννεφα και γίνει ουρανός
φωνή μικρού παιδιού και άρνηση
στους μάταιους ορισμούς των πραγμάτων
γιατί κανένα αλφάβητο
δεν χωρά τα φωνήεντα της γης…
είναι ο αιώνας μου σκυμμένος
πάνω απ’ ένα λαμπρό αντίο
οι φίλοι μου πέτρινοι
ψίθυροι μου χαϊδεύουν
το πρόσωπο ριγμένο
σ’ ένα δοχείο από στιγμές
που κατάπιε ο χρόνος