(πηγή φωτογραφίας: www.diapolitismos.gr)

Χελιδόνια της βροχής

Όλες οι λέξεις μου σε όνειρα τελειώνουν
Νύχτες βροχής ανθίζουν στο κορμί σου

Κι όλες οι θάλασσες μπροστά σου χαμηλώνουν
Όρκους και ευχές που έκανες θυμήσου
Μέσα στα χέρια σου τα θαύματα
παγώνουν

Χελιδόνια της βροχής…

Όλες οι σκέψεις μου αρχίζουν χελιδόνια

Κάθε φτερό και φόβος της φωτιάς σου
Κάθε μου πέταγμα παιχνίδι στη ματιά σου
Όρκους κι ευχές που έκανες θυμήσου
Μέσα στα χέρια μου τα θαύματα παγώνουν

Χελιδόνια της βροχής…

Δέντρα νερού

Θα μαραθούν πολλά φεγγάρια
για να γυρίσ’ η θάλασσα σε λόγο,
να λάμψει ο βράχος στο χάσμα της καρδιάς,
το κύμα να ντυθείς σαν ζώνη στο κορμί σου
και να κεράσεις απ’ το μέλι των ματιών σου
ναυαγούς κι απαρνημένους.

Θα μαραθούν πολλά φεγγάρια
για να μου μαθ’ η νύχτα το τραγούδι,
να γίνει ο μύθος κουβέντα τρυφερή,
τον όρκο ν’ αρνηθείς που έκανες στην τύχη
και να φωτίσεις απ’ την άκρη της ψυχής σου
ναυαγούς κι απαρνημένους.

Βεατρίκη είναι η νύχτα

Τελευταία η νύχτα έγινε πιο τρυφερή
γνώριμη των νερών και παίζει
και βγάζει φωνούλες μουσικές
κατεβαίνει πιο βαθιά και δε φοβάμαι
τ’ άνθη μου μετρώ τα μόνα
και λογαριάζω τον καιρό
που θέλω να σου δείξω

Ανεβαίνεις στις λέξεις κάποτε και ξεκινάς
μικρή και πεινασμένη νύχτα
φεγγάρι πικρό και μυστικό
με πληγώνεις πιο βαθιά και σ’ αγαπάω
μόνο περιμένω τ’ άστρα
που ανασαίνεις σαν πουλιά
και πάντα σε δροσίζουν
Βεατρίκη

Άγιος ο έρωτας

Έφεδρος Αύγουστος αυτοκτόνησε
απόβραδο αγάπης, θάλασσα ορχηστρική
κατευοδώνει την ψυχή του
στον κάτω ουρανό των χαμένων φεγγαριών
κι οι νεοσύλλεκτοι μήνες του Φθινοπώρου
ορκίζονται στο σύνταγμα της νύχτας
σε στάση προσευχής.

Άγιος ο έρωτας,άγιος ο καημός
άγιος ο θάνατος ελέησον, ελέησον ημάς

Κόκκινα τα συναισθήματα ομοβροντούν
η αγάπη μου εχάθηκε στ’ αστέρια
η αγάπη μου εχάθηκε στ’ αστέρια( χ2 )

Έφεδρος Αύγουστος αυτοκτόνησε
απόβραδο αγάπης, θάλασσα ορχηστρική
κατευοδώνει την ψυχή του
στον κάτω ουρανό των χαμένων φεγγαριών
κι οι νεοσύλλεκτοι μήνες του Φθινοπώρου
ορκίζονται στο σύνταγμα της νύχτας
σε στάση προσευχής.

Άγιος ο έρωτας,άγιος ο καημός
άγιος ο θάνατος ελέησον, ελέησον ημάς

Ξάστερος πόνος

Πώς αντέχεις και περνάς απ’ τ’ όνειρο
καπνίζοντας άχρηστους ανέμους;
Δε φοβάσαι φαίνεται τη νύχτα των αγγέλων
ούτε γνωρίζεις βέβαια τη γλώσσα της βροχής.
Αλλιώς θ’ άναβες στο φεγγαράκι προσευχή
και θ’ άκουγες το μυστικό τραγούδι της καρδιάς μου.

Πώς αντέχεις και περνάς απ’ τ’ όνειρο
πιστεύοντας σε άδικα φεγγάρια;
Δε θυμάσαι π’ άστραψες στη δίνη του καιρού μου
ούτε ξεχνάς τη θάλασσα την ώρα του βοριά.
Ξανά σέρνεις το σιωπηλό σου χορό
και χύνεσαι σαν κεραυνός που παίρνει και το φως μου.

Άγιος ο Έρωτας

Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.
Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ’ άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.
λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.

Παίζοντας μουσική        
 

Παίζοντας μουσική
ανεβαίνεις λυγμός
κι’ όποτε μιλάω ερημώνομαι

Φως βαθιά στα ματιά σου
που στέγνωσαν
και να ναυαγούν σε σκέψεις

Παίζοντας μουσική ανεβαίνεις λυγμός
και δεν μιλάω πια έτσι, που γίνονται μαχαίρια
τα μαγικά κασετόφωνα της γειτονιάς
και δεν μιλάω που έτσι, που γίνονται μαχαίρια
τα μαγικά κασετόφωνα της γειτονιάς

Παίζοντας μουσική
ανεβαίνεις λυγμός
κι’ όποτε μπαίνω στο φθινόπωρο

Σε μετρώ στο άγνωστο
που φτάνουνε
και με κρατούν στους δρόμους

Παίζοντας μουσική ανεβαίνεις λυγμός
και δεν μιλάω πια έτσι, που γίνονται μαχαίρια
τα μαγικά κασετόφωνα της γειτονιάς
και δεν μιλάω που έτσι, που γίνονται μαχαίρια
τα μαγικά κασετόφωνα της γειτονιάς

από Σπύρος Αραβανής
4 Comments