Ω μη μιλάτε
θάψαμε πια
δεν καταλάβατε
για πάντα την Αγάπη

κι απλώνει απλώνει ολοένα και πιότερο
το σπάραγμα του ανθρώπου απ΄ τον άνθρωπο
και γιόμισαν κάμποι βουνά από κουφάρια νεκρά

και πρεπει τώρα εμείς να ζούμε με τους πεθαμένους

όσοι αξίζαν πέθαναν
κι όσοι απομείναν είν’ μακριά

δέντρα καρβουνιασμένα εμείς ασάλευτα
στις σταχτιές ετούτες εφιαλτικές εχτάσεις

ω     ε ρ η μ ι ά

IN MEMORIAM

Στον Paul Celan

Που πήγαν τα ίχνη που φορτώθηκαν το σήμερα
το πρωί την ημέρα τη νύχτα;
Τα παιδιά πεθαίνουν μακριά οι πόλεμοι γίνονται μακριά
οι άντρες πέθαναν σε χρόνο που πρέπει να ξεχνιέται
το ποτάμι της μνήμης κυλάει στη κοίτη της λήθης
στο φεγγάρι δεν γράφονται ίχνη κι ο ήλιος τυφλώνει
Γιατί να φορτωθούμε εμείς το αύριο;
Οι καμινάδες καπνίζουν ακόμα χωρίς σάρκα
οι πόλεμοι γίνονται μακριά τα παιδιά πεθαίνουν μακριά
βλέμματα στρογγυλά σα τη γη σε κρανία
γιατί να φορτωθούμε εμείς του αύριο
το πρωί την ημέρα τη νύχτα;
Έρωτα κάνουμε ποίηση γράφουμε
δικτυώνουμε της ερημιές
ξεχασμένο σναπς προσφέρεται σʼ εύθραυστα κρύσταλλα
δεν έσπασαν ακόμα
γιατί να φορτωθούμε εμείς το αύριο;
ένα σκωτς ένα τσιγάρο ένα τραγούδι μια γυναίκα
το πρωί την ημέρα τη νύχτα
μη και σβήσει τα ίχνη το ποτάμι στη κοίτη της λήθης
Παραιτούμαστε σε συμβολαιογράφο απʼ την κληρονομιά τους
Υποσχόμαστε την ησυχία σας με την ησυχία μας
Μακριά πεθαίνουν τα παιδιά μακριά γίνονται οι πόλεμοι
Ωραία μου κυρία σήκωσε τα σκέλια σου σε σχήμα νίκης

Που πήγαν τα ίχνη που φορτώθηκαν το σήμερα;

1.Η.Ρ

H σάρκα αποχωρίζεται από το σώμα της,
Το σούρουπο, σαν σπόρος εκσφενδονίζεται,
στα ρημαγμένα χωράφια, που αδιάντροπα
χάσκουν αποκαμωμένα.
Τι να θρέψης; Τι να μαζέψεις;
Χρόνια Πολλά..! φώναξε ο αγροφύλακας…
Από το θεωρείο οι νεκροί μειδιούν.
Ε, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
Οι νεκροi…Νεκροί..
Οι ζωντανοί ….ηλίθιοι.

2. W.B.Y

Φορούσε ανάποδα τα μάτια, το βραδύ εκείνο
Που ξημέρωσε χωρίς τον ήλιο.
Διάβαζε ακατανόητες λέξεις από παιδικά
Παραμύθια
Κάτω από τις γριές λεύκες, χάραξε με μαχαιριές
το σώμα τ όνομα του
Θελτωρ….θελτωρ….
Η μνήμη των ματιών κορεστηκε.
Οι εικόνες μοιραία εξοστρακίζονται,
Τα πληρωμένα πάθη του, ενα ένα γεμίζουν
ατελεύτητα το κιβώτιο προσφορών.
Θελτωρ….θελτωρ….
Πειρασμός, ουκ εστιν..

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΦΕΓΓΙΤΗ

Μα σʼ εσέ σταματώ γιατί έχει χάρη
κάλλιο παρʼ άλλη γης η Κέρκυρά μου
μα μεσʼ στην Κέρκυρά μου, εσύ Κυρά μου.
Λορέντζος Μαβίλης

*

Κι όπως πλησίαζε το πλοίο
στα μουράγια του νησιού σου
μου ερχόταν ο αέρας
απʼ την πόλη σου.
Κι εισέπνεα βαθειά γνωρίζοντας
πως εκεί μέσα βρίσκεται
κι ο αέρας που αναπνέεις..

*

Απόψε μʼ άφησες να κοιτάζω
το φεγγάρι μόνος μου,
γνωρίζοντας εκ των προτέρων
ότι αύριο η δικαιολογία σου
θα με καθησυχάσει.

ADAGIO

Ο κόσμος όλος χωράει σε μια λέξη.
Σ΄ένα ρήμα που δεν έχει ακόμα ειπωθεί
Σαν μια γυναίκα που δεν λέει να γδυθεί
κι έχει φέξει

Όμως φυσάει ξαφνικά και σφυρίζει
ένας άνεμος που επιβάλλει τη σιωπή.
Ό,τι κανείς και να σου πει
Γυρίζει

με ορμή στο στόμα του και το ματώνει.
Κι είμαστε ακόμα σε άλλη εποχή.
Σε λίγο τίποτα δεν θα ηχεί
κάτω απ΄το χιόνι.