ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Ποιο τριζόνι έχει ανοιχτή ακρόαση με τους γαλαξίες
για να προσγειωθεί εντός μου το άπειρο
σαν τέλειο δώρο από το πουθενά;
Συμμετρικά, δίχως ανασφάλειες, ορθοτομώ, την επάνοδο
του γαλάζιου στο γαλάζιο. Να μην υπολογίζω
τις ατραπούς, δένοντας τις πληγές και περιμένοντας
την Πανσέληνο να διατάξει τα νυχτολούλουδα
να παραταχθούν στο ξύλινο τραπέζι, εκεί
όπου έγειρα και με πήρε ο ύπνος.

***
ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ

Θα περάσω νύχτα και το μισό φεγγάρι
θα φανερωθεί ως τρωτή λεπτή λωρίδα φωτιάς
που χάνεται στο δάσος, αγρίμι που σκαρφαλώνει
στο λόφο και με την σκιά του πλησιάζει
τους ουράνιους καρπούς και τους κόβει.
Με δοκιμάζει αν θ΄ αντέξω χωρίς έναν συνομιλητή
στις αίθουσες που οι νόμοι ως αποδιοπομπαίοι
τράγοι συνθηκολογούν με την εκμετάλλευση.
Στην κοιλάδα των ειδώλων. Πριν λοιδορηθεί
η καρδιά μου και πουληθεί για λίγα νομίσματα.

Οι καλύτεροι της ράτσας μας
Οι καλύτεροι της ράτσας μας γίνονται φονιάδες
Ακολουθούν σε απόσταση ασφαλείας
                                             οι ποιητές
                                             οι παραμυθάδες
                                             οι τερατολόγοι γενικώς
Μερικές χιλιάδες έτη φωτός πιο πέρα
Πλατσουρίζουν αγέλαστοι κι ανόρεχτοι
Στα στάσιμα νερά της μετριότητας
Οι όμηροι του φόβου

VI

Πασπαλισμένη από ζάχαρη είσαι
μέλι στα βαθουλά σου
και τραγανή στ’αυτιά, στις ρόγες και στα γόνατα.
Γλυκιά ωστόσο να σε πω δε γίνεται
με τόσες πίκρες της αγάπης σου.

Καλύτερα απόψε μακριά να μείνω
το καθημερινό το τέλος να μη βλέπω –
ο έρωτάς σου με πατά στο στήθος
και ροζ αρχάγγελος μου παίρνει την ψυχή
φεύγεις και χύνεται το σώμα μου στους δρόμους
σα λαϊκό τραγούδι γλυκερό
που δεν αφήνει πίσω του
ίχνος πολιτισμού.

 
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου, Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη, Εξώφυλλο: Γιάννης Τσαρούχης

Οι Έλληνες έναν καιρό

Οι Έλληνες κάποιους καιρούς
τα βάζανε με τους θεούς
και χτίζανε τα κάστρα
γιά να πατήσουν τ΄άστρα.
Φέρνουν λιθάρια ριζιμιά
και ξεχερσώνουν τα βουνά
μέτρα και πάλι μέτρα
τους τέλειωσεν η πέτρα.

Βάζουν βουνό σ΄άλλο βουνό
σκαλίτσες γιά τον ουρανό
μα κι οι θεοί θυμώνουν
τα χέρια τους απλώνουν

Να μην τους φτάνουν τα ψωμιά
και ναν΄όπως το γράφω
όπου καθένας θα πεινά
εκεί να βρίσκει τάφο
όπου καθένας θα πεινά
εκεί να βρίσκει τάφο.

Οι Έλληνες έναν καιρό
ψωμί δεν είχαν και νερό
γι΄αυτό σε κάθε βήμα
σκάβανε κι ένα μνήμα.

Βάζαν κανάτι πήλινο
και σταυρουδάκι ξύλινο
λαδάκι και λυχνάρι
να φέγγει το Γενάρη.

Μπαίνανε μέσα νηστικοί
και περιμέναν μοναχοί
την ώρα του θανάτου
να κατεβούνε κάτου.

Μα είχανε καλού-κακού
μαζί τους το κανάτι
μήπως ιδρώσουν και διψούν
ο χάροντας και τ΄άτι.
Μήπως ιδρώσουν και διψούν
ο χάροντας και τ΄άτι.

Φωτογραφία: Γλαύκος Κουμίδης, Παλίνδρομον

περιμένω την προδοσία απʼ τις γυναίκες με τα λάγνα μάτια απʼ τους ανθρώπους που διαβάζουν αφοδεύοντας απʼ τους ιντριγκαδόρους της κορυφής από τις μάγισσες του κώλου μπαίνοντας στην ηλικία της ανθρωποφαγίας παραμένω κενός συναισθημάτων μʼ ένα τεράστιο σαυροειδές στριμωγμένο στην επικράτεια του εγκεφάλου μου λυσσασμένοι άνθρωποι ζυγώνουν την απαράδεκτη παρουσία μου το όνειρο του γαϊδουριού άνοιξε την πόρτα του μπορντέλου στον περιστρεφόμενο δερβίση η παρθενορραφή ετοίμασε τον ανίερο γάμο στεγνός ο δρόμος όπως το λαρύγγι του οδοιπόρου που σφάξαμε μία κλοτσιά περιμένει το δήμιο κίτρινες φωτοβολίδες παραμονεύουν την εκσπερμάτωση του μιναρέ φαντασματικός ο κόσμος αναδύεται τραυλός το ποντίκι ακίνητο στον τοίχο παρακολουθούσε τα μάταια λόγια το τραβεστί ήταν εκεί μπλεγμένο στην αλλαγή φύλου και την απορία των πελατών του οι μορφές πρωτοπόρων αεροπόρων έδιναν το φωτοστέφανο βορά στα βάρβαρα βλέμματα των περαστικών νευραλγικός περίπατος στον κύκλο τετράγωνη η σύγχρονη απάτη κράτος υπό κατασκευή κακέκτυπο νοσηρής κακοτεχνίας καφκικό λογιστήριο λαβυρινθώδες έκτρωμα απογειώσεις προσγειώσεις φροντιστής εδάφους το κουνέλι στιφάδο ισλαμικό μπαρόκ σερβιρισμένο σε μισοψημένη βαβελική γλώσσα γουρουνιού εκπορνευμένες διαλεκτικές συχνάζουν στο ιδίωμα μιας έκφρασης αμήχανα γραΐδια κρατούν σημαίες σημαιοστολισμένες το σημαιοστολισμό το τσίρκο στην πόλη έχει τριζόνια το αίμα αρτηρίες που οδηγούν το βρασμό στη λειτουργία της γκριμάτσας απεικόνιση ανθρώπου συνεπαγωγή γεωμετρημένου λαχανόκηπου το νερό κατεβάζει και πέτρες έτσι φορές αναγραμματίζει το ρυάκι η μνήμη επιστρέφει μακελεύοντας ψυχές βάρβαρες τακτικές οδυνηρές του βρομόστομου μην πλησιάζεις είναι σπασμένο και κόβει