Ευριπίδης Κλεόπας, το Φεγγάρι στο Φεγγίτη

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΦΕΓΓΙΤΗ

Μα σʼ εσέ σταματώ γιατί έχει χάρη
κάλλιο παρʼ άλλη γης η Κέρκυρά μου
μα μεσʼ στην Κέρκυρά μου, εσύ Κυρά μου.
Λορέντζος Μαβίλης

*

Κι όπως πλησίαζε το πλοίο
στα μουράγια του νησιού σου
μου ερχόταν ο αέρας
απʼ την πόλη σου.
Κι εισέπνεα βαθειά γνωρίζοντας
πως εκεί μέσα βρίσκεται
κι ο αέρας που αναπνέεις..

*

Απόψε μʼ άφησες να κοιτάζω
το φεγγάρι μόνος μου,
γνωρίζοντας εκ των προτέρων
ότι αύριο η δικαιολογία σου
θα με καθησυχάσει.

*

Κι εγώ που ήμουν πάντα
ένα μαντήλι στο ψηλότερο κατάρτι
συνήθιζα να λέω με τους στίχους
του παλιού συντρόφου ποιητή,
αυτή που ζητούσα, δεν τη συνάντησα
ούτε στα πιο μεθυσμένα μου όνειρα.

Κι εσύ, κορίτσι μου
πώς ανατρέπεις έτσι
το απόφθεγμα μιας ζωής;

*

Χειμωνιάζει..
κι εγώ φοβάμαι
πως θα πεθάνω κάποια νύχτα
μʼ ένα γυναικείο όνομα στο στόμα.
Το δικό σου.

Δε φοβάμαι το θάνατο
μη σε χάσω φοβάμαι…

Το φεγγάρι στο φεγγίτη

Έκλεψες πάλι την πανσέληνο
απόψε
άνοιξες το φεγγίτη σου
κι αφαίμαξες όλο το λευκό
της νύχτας
έκλεψες την πανσέληνο
και έγινες ποτάμι
έγινες βροχή και φεύγεις
ανάμεσα από τα δάχτυλά μου.

εαρινόν μαρτύριον

Ήρθε η σειρά σας
Ανοιξιάτικα κορίτσια
Να με τιμωρήσετε
Με τα ανοιχτά σας στήθη
Τις παιχνιδίζουσες ρόγες
Τα ερωτευμένα μάτια
Το αδιαφιλονίκητο κάλλος.
Ήρθε η σειρά σας
Ανοιξιάτικα κορίτσια
Να υποκριθείτε
Να ονειρευτείτε
Να με αγνοήσετε.