ΛΑΧΤΑΡΑ

Δεν είναι η ρωγμή στην πανοπλία της μοναξιάς
που χάσκει αγέρωχη ως απορία.
Ούτε τα κυκλάμινα που στα πνευμόνια μου
ριζώσανε χυμοτόπια τριζάτα
μωβίσανε το αίμα.
Δεν είναι η σκανδαλώδης νίκη στην αρχαία βεντέτα
με της ενοχής τα μαυροντυμένα μήλα
που οδηγούν τα βήματά μου παιανίζοντας
σε πηγάδι λευκό και βαθύ
σαν αθωότητα/
να ξεβράσει ο πνιγμός
μπουζάτη σύναξη
νιφάδες /
αγριόχηνες/
και αρκούδες πολικές .

Είναι οι σιωπές και τα λευκά χαρτιά
η τελεσίδικη παραδοχή της ήττας
των λέξεων.
Δεν υπάρχουν λέξεις εκπαιδευμένες
για να σκιάσουν τη λάμψη
της εξαίσιας
ανημπόριας να τιθασεύσω -έστω για λίγο-
τη λαχτάρα
-τσιγγάνα έφηβη στη χαρά μαθητεύει
στης αγωνίας σου τα αναχώματα το ντέφι χτυπά
το ρούχο της γδέρνοντας
στης αβεβαιότητας την τραχειά χαραμάδα
στροβιλίζεται/
πέφτει
στων ματιών σου τη μόνη κοιλότητα
τη λυσιτελή. –

εύδετ’ εμά τέκνεα γλυκερόν και εγέρσιμον ύπνον
Θεόκριτος, Ηρακλίσκος, στ. 7

Σύννεφο δειλό η καρδιά μου
άντεξε την υστερία του κόσμου
μες της πλήξης το κλουβί άντεξε
της λέω ξεγελώντας τα βράδια
με παλιές φωτογραφίες.
Ναι ίδιος είμαι δεν άλλαξα
έγινα απλά μέλλον που αλλοιώθηκε.
Δε γινόταν αλλιώς παραδέχομαι
αγκαλιά παίρνω την κόρη μου τότε
και ξεκινά ο διάλογος:
τα τα τατα κουτα σασα.
Απαντώ σαν πρωτόπλαστος πίθηκος:
τουτα τατα κουτα σασα.
Μ’ ένα χαμόγελο μου δείχνει
τα τέσσερα δόντια της.
Δε με χωράει ο παράδεισος
και χτυπώ τα πλήκτρα
να ζωντανέψει ο Μπαχ
σε μινουέτο παιδικών ενυπνίων.

`

Έρωτας

Στο Nίκο Βουτυρόπουλο

Αθήνα 30/11/08

Είναι μια στάλα, πάνω σε διάφανο κρύσταλλο.

Είναι μια παρατεταμένη σιωπή.

Είναι ένας χώρος όπου δεν έχεις χώρο.

Είναι, να κλαις, όταν έλθει η στιγμή της συνάντησης.

Είναι το όνειρο που έρχεται, ακούοντας ένα τραγούδι.

Αναγέννηση είναι, την ώρα που ξεπουλάς την καρδιά σου.

Είναι , να εκμηδενίζεις τον χρόνο.

Να ψάχνεις μια τοποθεσία όπου θα ακούσεις την ψυχή σου.

Να φτιάξεις έναν ολόκληρο κόσμο , μόνο για δύο

όπου ο ένας θα καταλαβαίνει

και ο άλλος θα συγχωρεί

Είναι γεύση πικραμύγδαλου πασπαλισμένη με μέλι.

Είναι μια βροχή καλοκαιριάτικη

μια λιακάδα στο καταχείμωνο.

Είναι να γράφεις ένα ποίημα,

την ώρα που η καρδιά σου είναι νεκρή.

Έρωτας… είναι!

`

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ Η ΓΗ
«Ποιος πεινάει, τι λέει το πρωτόκολλο,
Πρώτος ο εσμός των υποσιτισμένων
Ή κάποιος νηστικός από βία
Που μαγειρεύει τη μαύρη του όρεξη;
Τον ξέρουν μόνον όλοι αυτοί στο δρόμο
Ή και οι άλλοι μες στα σπίτια τους
Που δοκιμάζουν το κρασί;
Ποιος είναι ο πρώτος που το ψωμί δεν του φτάνει;
Κάποια συμμορία γαβριάδων
Που καταπίνουν βιαστικά, τα παλιόπαιδα;
Ή κάποιος με φύση χωριάτικη
Ρίχνει μπουκιές σε πηγαδίσιο στόμα;
Αν γνωρίζει ο διαχειριστής, να ενημερώσει,
Ο ψίθυρος των σωθικών σημαίνει
Παλαιό ή νεότερο ένοικο;

Εκεί, ανάμεσα στα δρομάκια
Είναι κάτι μαγαζιά αρωμάτων
Και κάτι άλλα, με γυάλινα.
Εκεί πεινάνε μερικοί. Παρακάτω,
Αν μπει κανείς στην αγορά των αλεύρων,
Πολύ κοντά στʼ αριθμημένα τσουβάλια,
Πεινάνε μερικοί ακόμη. Γλείφουν
Τα χείλη τους με αναίδεια
Σαν να μυρίζει κάπου βούτυρο,
Σαν να χτυπούν στα πιάτα τα κουτάλια.
Μακριά από ʽδω, στα βροχερά βιβλία,
Κατά το έθιμο πεινούν οι λύκοι
Και οι δράκοι που θα νικηθούν οσμίζονται
Το ανθρώπινο κρέας στʼ αλήθεια.
Θα σηκώθηκε από την πόλη αέρας
Και καταχώθηκε στα λημέρια τους
Βασανισμένη αποφορά».

Νησιά κουκουλωμένα με φεγγάρι
Κοιμίζει η θάλασσα σιγοκουνώντας τʼ άστρα.
Μουρμουρίζει το βαρύ το αλάτι της
Και κάτω από το βρασμό της πανίδας
Χορτάτες σέρνονται οι τεκτονικές οι πλάκες…

`

Tίποτα δεν είναι ζωντανό, όμως αναπνέει
παρατηρεί τα χιονισμένα βουνά
ψάχνει δέρμα να ξαπλώσει στη ζέστα του
ρουφά χυμούς από φρούτα και σώματα μέλισσας.
Τίποτα δεν αναπνέει, όμως είναι ζωντανό
ανάβει το τζάκι με κλειστή την μπούκα
βάζει ένα βρεγμένο πανί στο μέτωπο
περιποιείται μια φρυγανιά για πρωινό.
Θα ʼθελα η μνήμη μου να έχει μια άλλη αξία
να μην ασθμαίνει μέσα στο κορμί
κάπου να χαράσσεται με ανεξίτηλη μανία.
Όλη μου η φιλοσοφία μία εύθραυστη ζωή
με μια μεγάλη, απατηλή επιθυμία.

`

****

Βογγούν τα σύνορα απόψε, ο ήλιος θα πεθάνει
κι εγώ που έζησα τη δόξα των φυτών που τον ρουφούσαν
δίνοντας ανάσα στους ανθρώπους
κλαίω με τον καημό του.
Με ύδωρ και με φως ξεκίνησε αυτή η ιστορία
και σήμερα τελειώνει.
Στο μεσοδιάστημα τραγούδησαν πουλιά στους ουρανούς
κι εμείς ακούσαμε ψυχές να φτερουγάνε παραδείσους.