1.

Δεν είναι που οι άνθρωποι συχνά αλλάζουν όψη,
δεν είναι που ο χρόνος όλα τα σκορπά,
είναι που οι αξίες μας βρεθήκανε στην κόψη,
αυτή που διαχωρίζει γέρους και παιδία.

“Λοιπόν, ε και τι έγινε; Το ανέβαλε κι απέτυχε!”,
θα πούνε όλοι οι άσχετοι, στα καφενεία, στα μπαρ.
Αυτοί που απλά φουμάρουνε, τσιγάρου όνειρα κάνουνε,
θα πιουν καφέ με ενάμιση, μισή θα’ ναι η τύψη τους κι η λήθη άλλη μια.

Και δε με λυπεί η αναίρεση, η ματαίωση, η εκλογίκευση,
μηχανισμοί που ο πόνος του εγώ μας τους γεννά,
είναι που τους σταυρούς μας τους βγάζουμε στη γεύση
της πρώτης απογοήτευσης που βιώνουμε απλά.

Και λέμε “και τι έγινε, που το όνειρο δεν πέτυχε;”
και παραμύθια πλάθουμε, με λόγια πιο φτηνά.
Γι’ αυτούς που τα γουστάρουνε, γλυκό καφέ σαν πάρουνε,
μη νιώσουνε ενόχληση, αφού χάσανʼ την πίστη τους κι αυτοί είναι σαν κι εμάς.

`

ΡΕΚΒΙΕΜ

Η ίδια σκηνή
βασανιστικά επαναλαμβάνεται
με ενοχλητική συνέπεια
Επιστρέφω αργά το μεσημέρι
στο σπίτι που μέναμε παλιά
Στην εξώπορτα ο Πατέρας
φυλάει πάλι σκοπιά
ντυμένος στα ελασίτικα
τα φισεκλίκια χιαστί
παραπόδα την μπρέντα
φουντωτά τσαρούχια
το δίκοχο με το λαμπυρίζον έμβλημα
του Λαϊκού Στρατού
Με την ποδιά πάντα η Μητέρα
έχει ήδη έτοιμο το φαγητό
μας σερβίρει φακές
Στο τραπέζι κανείς δεν μιλά
τρώμε βιαστικά
σα να μας περιμένουν οι έγνοιες
Όπως πάντα, πρώτος τελειώνει
ο Πατέρας
φοράει το δίκοχο
παίρνει υπό μάλης την μπρέντα
και βιαστικά επιστρέφει στην πόρτα
Τον λόγο, αδυνατώ να κατανοήσω
και δεν μιλώ
Μελαγχολικά η Μητέρα
μαζεύει τʼ άδεια πιάτα
κάποτε σπάει την σιωπή της
και μου λέει
-Πότε θάρθουν νʼ αντικαταστήσουν
τον Πατέρα σου; Κουράστηκε πια…
Πάει καιρός που τους έχασα
έφυγα κι εγώ απʼ το παλιό σπίτι
έρχονται όμως, τακτικά
στα όνειρα ή σαν αγαπημένη ανάμνηση
Θυμάμαι,
με θλίψη είναι η αλήθεια,
όσα δεν έκανα στην Ζωή μου
όσα δεν κατόρθωσα να φτάσω
κι ενοχλούμαι,
από την ασυνέπειά μου,
που δεν έγινα κάτι χρήσιμο,
ένας Ελασίτης…

`

Το έλεγαν ζευγάρωμα και γινόταν στο σκοτάδι.
-πως το ξέρεις;
αρχαία γνώση που ιππεύει τα κύτταρα
εκσφενδονίζεται στο αίμα
Το λέγαν συνουσία,
σώμα με σώμα
Πνιχτές κραυγές, πονούσε
Σε παλιά εργοστάσια σε ρημαγμένα σπίτια
Μέσα στα ερείπια
Ο ένας πάνω στον άλλο
Πεινούσαν και χόρταιναν σάρκα
-ήταν τότε το τέλος;
Αυτού που αποκαλούμε τώρα.
Και κανείς ποτέ δεν αισθανόταν.
-Τι θα πει η λέξη;
Θα πει γνωρίζω το όνομα σου
Εκείνο το παλιό
αναγνωρίζω σε σένα το δελφίνι
τον λύκο τον σκαντζόχοιρο
τα ημερεύω και τρίβονται επάνω μου
Θα πει σου χαρίζω τα μάτια μου
Θα πει δώσε μου τα χέρια σου να αγγίξω.
-Και κανείς ποτέ δεν αισθανόταν;
Μόνο κάτι γραφικοί.
Είχαν στην παλάμη χαραγμένους χάρτες.
Έψαχναν λέει την Επαφή.
-Τι θα πει η λέξη;
Δεν ξέρω, εγώ από τότε έγραφα
Ατέλειωτοι πάπυροι
Στην βιβλιοθήκη από μελάνι
Ήμουν τυφλός και ποιητής.
Δεν ήξερα. Δεν έμαθα.

`

Ύμνος εγκάρσιος και κατακόρυφος εις την Ελευθερίαν

σε τρεις πράξεις

«Είναι φωνές πολλών ανθρώπων
τα λόγια μας»

Γιώργος Σεφέρης

Στον Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

`

Οι απόψεις και τα λόγια που γράφονται στο παρόν βιβλίο αντικατοπτρίζουν αποκλειστικά και μόνο την γνώμη των πρωταγωνιστών του δράματος, της Μουσός δηλαδή και του εν δελφοίς Απόλλωνος. Η αναπαραγωγή από τον προωθητή – νταβατζή των απόψεων αυτών, δηλαδή εμένα, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι αναγκαστικά συμφωνώ ή ταυτίζομαι με αυτές. Μοναδικός μου σκοπός είναι:

α) η εμπορική εκμετάλλευση
β) η προσωπική προβολή
και γ) το εύκολο κέρδος

*

`

Προειδοποίηση

στον Τάσο Τσιούμα

Να ανοίγετε τα βιβλία με τα ποιήματα με προσοχή
και να παίρνετε πάντα
όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις

γιατί

και ένας μικρός
ασήμαντος στίχος
είναι αρκετός πολλές φορές
για να σας κομματιάσει

`

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ

Οι προετοιμασίες κράτησαν μέρες

Ήμασταν έτοιμοι πια και τον περιμέναμε

Τα βήματά του μάλλον ακούσαμε

Το τρίξιμο των παπουτσιών πάνω στα χαλίκια

Του είχαμε αγοράσει δώρα

Και το τραπέζι ήταν στρωμένο

Τα φαγητά σε πιάτα πορσελάνης λευκά

Με την επίχρυση σφραγίδα πάνω

Και το κρασί, κόκκινο γλυκό

Σε κρυστάλλινα ποτήρια σερβιρισμένο

Μόνο ένα κτύπημα στην πόρτα περιμέναμε

Η αγωνία μάς είχε ήδη φάει τα σωθικά

Και ο αέρας φύσαγε έξω δυνατά, ένας ζεστός νοτιάς

Πέρασε η ώρα και δεν φάνηκε και τα φαγιά

Πάνω στο τραπέζι αφήσαμε απείραχτα

Ενώ η έντονη σιωπή σαν λυγμός ανέβαινε από μέσα μας

Ίσως δεν ήθελε να ʼρθεί. Και να ʼρχότανε τι θα ʼβλεπε;