`

Βαγγέλης 1995-

Σιωπή ή φωτιά; Δεν ξέρεις πού να δώσεις
το παιδικό φιλί που χρόνια καρτεράς.
Με βέρμπες γυάλινες ντυθήκαμε οι Τιτάνες
οι παντοδύναμοι. Και «δεν χωράς σε μας»

σου ψιθυρίσαμε, βροντόφωνα ή χωρίς ήχο.
Και σ’ ανοίξαμε τον τάφο σου, για να
μην κουράζεσαι. Γαμώ την Παναγία!
Τι σκουπιδότοπο πούχουμε για καρδιά.

Κι ύστερα του Νεσίν τα «σώπα» τα πικρά
(καθώς τ’ ανδρείκελα τα μασκοφορεμένα)
σου τραγουδήσαμε, οι τέλειοι υποκριτές,
σαν καταδίκη, τάχα, στ’ άθλια καμωμένα.

Κι αφού οι δέκτες επεράσαν την ψυχή σου
από της AGB την κρεατομηχανή,
τ’ αγγελικό σου έσβησε, βλέμμα• επιτυχία:
Γράψαμε κι άλλο ένα θύμα στο χαρτί.

Σιωπή ή φωτιά; Δεν έχει σημασία, αφού πάλι
κάποιον θα πούμε αύριο «μη κανονικό».
Πανάκριβέ μου και γιγαντιαίε Βαγγέλη,
που να με πάρει ο διάολος, σ’ έσφαξα κι εγώ.

Το κρυφτό.

Κάθε βράδυ που πέφτω -σώμα βαρύ,
να κοιμηθώ….. Οι λέξεις….
Κατεργαρικα παιδιά παίζουν κρυφτό μες το μυαλό μου.
Μια χωνεται σε παραπεταμενα μυστικά, άλλη σ απωθημένα.
Και μένω πάλι εγώ, άλλη μια νύχτα μόνη, μετρώντας πληγές,
να τα φυλάω.

Ελεύθερα.

Έμαθα μικρή να κολυμπώ.
Μια μέρα, κάποιος, κάπου, με πέταξε στο νερό.
Δεν είχα σανίδες και βοηθήματα.
Δεν ξέρω πως επιβιώνω.
Είμαι ακόμα στο νερό.
Καμιά φορά, τις μπερδεμένες νύχτες μου, νομίζω ότι γεννήθηκα εδώ.
Κάπου ανάμεσα στη παλίρροια και την αμποτη άρχισα να περπατάω.
Κι είναι ωραία εδώ.
Είσαι ασφαλής εδώ.
Διαρκώς κινούμαστε εδώ.
Δεν είμαι ναυαγός.
Δεν ξεβραστηκα ποτέ και πουθενά.
Ούτε θα σας συναρπασω με την ιστορία ενός πνιγμου.
Ανασαίνω στο νερό, υπάρχω στην απεραντοσύνη του.
Μ αρέσει να διασκεδάζω στο νερό. Χορεύω καθημερινά. Ελισσομαι σε σκιές και φώτα, ανεβάζω παραστάσεις για τα πλοία της γραμμής.
Γράφω και μερικά σημειώματα, όπως αυτό, φτιαγμένα για μπουκάλια.
Ύστερα τ αφήνω ελεύθερα.
Είναι ωραία να κολυμπάει έτσι ένα μυαλό. Ελεύθερα.

1.

Σε κρύβω
Στο σημείο εσωτερικά του αγκώνα μου
Στην σκοτεινή λακκούβα που δημιουργείται
Όταν κλείνω τα χέρια
Για να αγκαλιάσω το κενό
Τον κουρασμένο ίσκιο μου
Τον μισό εαυτό
Που παραπατά
Στα ραγισμένα ίχνη που αφήνεις
Πίσω από τα χαμόγελα και
Τις χορευτικές κινήσεις
Νομίζουν πως είμαι τρελός
Όμως δεν ξέρουν
Πως τρελός δεν υπάρχει
Υπάρχει μονάχα
Αυτός που δεν ερωτεύτηκε
Αυτός που δεν αγαπήθηκε
Αυτός που δεν δραπέτευσε
Αυτός που σακάτεψε το κορμί του
Σε ερασιτεχνικές παραστάσεις εραστών
Αυτός που έντυσε με δάκρυ και υπομονή
Τα άνυδρα σώματα
Αυτός που δώρισε τα μάτια του
Και γέμισε τις άδειες τρύπες με μύχια όνειρα
Αυτός που έραψε το ίδιο τραύμα
Ξανά και ξανά γελώντας
Αιφνιδιάζοντας τον σπαραγμό
Αυτός που έκλαιγε
Την ώρα που οι άλλοι γελούσαν
Αυτός που μάζευε όλες τις πέτρινες καλημέρες
Για να τις θάψει στον κήπο του
Αυτός που έκοψε τα δάχτυλά του
Για να ξεχάσει των καλοκαιριών τα αγγίγματα
Αυτός που πέταξε τη γλώσσα του
Στα θηρία του υπονόμου
Γιατί προτίμησε το βλέμμα της σιωπής
Αυτός που ξέρει να μένει
Αυτός που δεν υπήρξε ποτέ για αυτόν
Αυτός που δεν σταμάτησε να γιορτάζει την απουσία
Αυτός που ξεντύθηκε το παλιό του δέρμα
Και το φύλαξε στο πατάρι
Με τα αναμνηστικά του παρελθόντος
Αυτός που τραγούδησε
Με αγνή ευγνωμοσύνη την τραγωδία
Αυτός που θεώρησε το μαρτύριο
Άλλη μια μέρα ζωής
Αυτός που κάρφωσε αρκετές
Σιδερένιες αναμονές στο στήθος του
Αυτός που φιλοξένησε την ελπίδα
Πολλά μεσάνυχτα στο κρεβάτι του
Πριν γυρίσει πλευρό και καρφωθεί στο πάτωμα
Αυτός που ήπιε πολλά ποτήρια του ρήματος αρνούμαι
Σε συνδυασμό με το πικρό και παγωμένο φεύγω
Αυτός που στο τέλος αποσύρθηκε έντιμα
Για να αγαπήσει την ξύλινη μοναξιά του
Λίγο πριν στερηθεί κι αυτό το δικαίωμα από τον χρόνο
Αυτός
Εσύ
Όλοι
Τον ξέρω καλά
Είχα την τύχη να τον γνωρίσω πριν χρόνια
Ανάμεσα σε κάτι παιχνίδια
Σχεδόν παιδικά
Που όμως κόβουν βαθιά
Κι αφήνουν σημάδι
Για ποια τρέλα μιλάνε;
Είναι η συνήθεια του φόβου
Για το μη γνώριμο
Το ανεξερεύνητο
Η ανατριχίλα στην ιδέα της σκιάς
Και σε όσα αυτή φέρει μαζί της
Η εναρκτήρια χειραψία
Με την υγρή απομόνωση
Το αντίτιμο ενός βλοσυρού έρωτα
Είναι που ΔΕΝ ΤΟΝ γνωρίζουν
Είναι που ΔΕΝ ΣΕ γνωρίζουν
Είναι που ΔΕΝ τολμούν ποτέ
Να κοιτάξουν λίγο πιο πίσω
Από τον καθρέφτη

Σʼ αυτό το νησί που ολημερίς ο ήλιος βαπτίζεται στη θάλασσα
κι οι γλώσσες των κυμάτων θρυλούν μες στους αιώνες
ξέγνοιαστα και φιλόξενα
για να υποδέχονται τους ξένους
γνώριμα κι αγαπημένα
για να μαυλίζουνε τους γηγενείς

Σʼ αυτό το νησί που η γυναικεία ομορφιά δοξάστηκε
απροκάλυπτα
από την ίδια τη γυναίκα
δίχως αιδώ
Τώρα πια καράβια πάνε κι έρχονται
μʼ αχρόνιαστα παιδιά να κλαίνε
λαθραίες ζωές σε κλουβιά χρυσοπληρωμένα
πόνος προσαραγμένος στην ακτή δίχως ηθμό.

Άφευκτο το κακό στον άνθρωπο
σαν τον διαλέξει ο πόλεμος
Πρώιμοι θάνατοι αχολογούν στα σωθικά
κι η αφρογέννητη Σαπφώ σε μια γωνιά
να κλαίει το ριζικό της.

Επιδημία ανθρωπιάς

Ο πηχυαίος τίτλος γράφει
«Επιδημία Ανθρωπιάς».
Στα δικαστήρια κατήγοροι
διάφοροι άντρες κατοικημένοι
απʼ το πελώριο θράσος της άγνοιας .
Οι κατηγορούμενοι φοράνε όλοι το ίδιο παλιό παλτό
φτιαγμένο από καρφίτσες.
Όλοι τους προσπαθούν να καταλάβουν
γιατί τους δώσαν από ένα χαλασμένο ρολόι .
Η απολογία :
«Ήθελα απλώς να αναπνεύσω λίγη ανθρωπιά»
Η ετυμηγορία:
«Λεηλατημένος απʼτη ζωή της άλλης όχθης».
Και τώρα εκτός του κοπετού
που πήγε η ευγλωττία σου;

Η αρμαθιά του Αιώνιου Διαβάτη

Ένα μεγάλο τύμπανο ο ρυθμός του κόσμου.
Στη σκάλα του Αιώνιου Διαβάτη
κατακλυσμός βημάτων.
Τα παράθυρα στον έξω κόσμο
χτισμένα .
Εμείς τα χτίσαμε.
Σε κάθε ένα
ζωγραφίσαμε κι από ένα καλοκαίρι.
Σε κάθε παιδί που γεννιέται
δίνουμε κι από ένα καρφί για φυλαχτό.
Παντού πουλάνε χάρτες,
κι όμως κανείς δεν παίρνει το δρόμο της επιστροφής.
Κάποιον τον είπαν Ποιητή .
Κάποιον τον είπαν Αρχηγό .
Άνθρωπος κανείς.
Οι τίτλοι
περισσότεροι απʼτους ζωντανούς.
Έτσι κάποιοι ακμαίοι τιτλούχοι
είναι σίγουρα νεκροί.
Όποιος κοιτάξει προς τα πάνω
θα δει τον τίγρη που κοιμάται
και τα τεράστια ξυλοπόδαρα της Προσμονής.
Στον ύπνο μας
γιγάντιες κλειδαριές.
Οι πόρτες, τα ρολόγια,οι φούρνοι,τα σχολεία
παντού κλειδαριές.
Ο Αιώνιος Διαβάτης στη σκάλα του,
φωνάζει κι αυτός μαζί μας:
“μιαν αρμαθιά βρε παιδιά,
μιαν αρμαθιά».