|

Ονειροχώρα

Περπάτησα σε Δάσος Μαγεμένο
με δέντρα λογικά που συζητούν
και ρώτησα της Μοίρας το γραμμένο
μάτια προφήτη_μήπως και μου πουν.
.
Κλαδιά γερτά μπλεχτήκαν στα μαλλιά μου
με ανθών γελάκια χάδια λαμπερά
σαν νόμισα πως είδα συντροφιά μου
νάνους τον Σρεκ μαζί και ξωτικά.
.
Πηγές αγνές μου δώσαν σε φιλία
κρυστάλλων ολοζώντανα νερά
στην πράσινη ξεχύθηκα μαγεία
αστέρι μες σε χέρια θεϊκά.
.
Σε βλέπω καθισμένο να διαβάζεις
έπη με κατορθώματα_σπαθιά
και στα λουλούδια μέσα να ρεμβάζεις
κοιτώντας χρυσογάλαζα πουλιά.
.
Δράκους φρικτές αψήφισα παγίδες
κινδύνους τους περνώντας αρμαθιά
και σκόνταψα μες στου ήλιου τις αχτίδες
κοιτώντας χρυσαφένια σου μαλλιά.
.
Και ξύπνησα σε κόσμο μου οργισμένο
κόρνες αυτοκινήτων να χτυπούν
αστρόπλοια μουγκρητό τους θυμωμένο
τοίχους μεταλλικούς να με κοιτούν.

Η μετουσίωση

Παλιμπαιδίζει ο εναγκαλισμός
στα οδοφράγματα,
μήτε ο μπέμπης είσαι
μήτε ο ντενεκές.

Το πριόνισμα
πριονίδι.
Το πριονίδι
σκόνη.
Η σκόνη πουθενά
κι η σανίδα θρύψαλα.

Κι εγώ να ψάχνω τα γυαλιά μου
-έχω μυωπία-
μπορεί να ευθύνονται.

Τον πανταχού παρόν
απανταχού απόν
μετουσιώνουν
ρινίσματα και στάμπες.

Συλλέκτες βλεμμάτων

Ασυρματιστές
Τικ – τακ
τακ – τικ
θόρυβος να γίνεται
και τα παιδιά, να παίζουν.

«Έκφυλους»
συλλέκτες αισθημάτων
στα χείλη βάφετε
κραγιόν.

Κραγιόν και βαζελίνη.

ΔΥΟ ΕΓΩ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Τ’ αστέρια
κρυφτήκανε απόψε.
Θα περπατήσω
τα σοκάκια
παρέα με τα
δύο εγώ μου.
Το ένα που
μελωδικά σιγοτραγουδά.
Τ’ άλλο που
κραυγάζει υστερικά.

Τα δυο μισά μου,
εγώ.
Ραμμένα μέσα μου.
Ένα σώμα.
Ποτέ δε
μ’ αποχωρίζονται.
Στέκονται μαζί μου,
στο πέρασμα
της νύχτας.

Έπειτα σπίτι
θα γυρίσω.
Να τα βάλω
για ύπνο.
Γαλήνη να βρουν.
Αύριο πάλι
θα τα κουράσω.

ΟΒ 11/08/15

`

“Dies Irae…”
`

“The single biggest problem with communication is the illusion that it had been accomplished”
– George Bernard Shaw

`

Οι μεγάλες αλήθειες ξεκινάνε ταπεινά σαν αλήτες.
Κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ.
Ακόμα κι όταν σε καλούνε και σου μιλούν ευγενικά,
ψιθυρίζουν εκείνοι ιστορίες δικές τους
και νέες εξιλαστήριες θυσίες
τα αγάλματα της ξιπασιάς τους, στο βάθος προσμένουν.
Κι αυτοί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ
Βασιλεύει πάντοτε στις ευγενείς τους κινήσεις
κείνο το φριχτό vae victis*

Και έρχεται κάποτε η ώρα
που μην αντέχοντας την τυραννία και το βάρος της σκέψης
καλείς από τα βάθη της μνήμης
τους παλιούς Αλαρίχους, τους παλιούς σου Ιππότες
τους ξεχασμένους των ποιητών Δον Κιχώτες.

Και σε αυτόν τον κόσμο
που έχει γεμίσει με μουντζούρες και δήθεν
αφήνεις ελεύθερους τους παλιούς σου βαρβάρους.

Μα δίχως βαρβαρότητα. Πρωτίστως δε γένεσαι όμοια βαρβαρικός με κείνους.

Με την Τέχνη ανοίγεις το δρόμο
Και με νέο ήθος ανακαινίζεις τον κόσμο.

Γιατί γνωρίζεις κείνα που αιώνες πριν φώναζε ο ποιητής
μες από το στόμα ενός αδικημένου τρελού
που φοβόταν να πράξει.
«Καθήκον της Τέχνης είναι να γίνεται καθρέφτης της αλήθειας εμπρός στα μάτια του ανθρώπου»
Και φέρνεις το ίδιο εκείνο πληγωμένο φως της αλήθειας
Μα πολλοί είναι κείνοι που δεν αλλάζουν ποτέ
Και φωνάζουν

Μα συ γνωρίζεις πως πάλι ο ποιητής για κάτι τέτοιους μιλά σαν με το στόμα του ίδιου τρελού ξεστομίζει
«Πραγματικά γενναίος είσαι σαν μπαίνεις στη μάχη
για μια ελάχιστη σταγόνα τιμής που κοντεύει να σβήσει…»

*Vae victis (λατ) : ουαί τοις ηττημένοις, αλλοίμονο στους ηττημένους

`
Άρνηση

Σαλέψεις δε σαλέψεις

έγνοια δεν έχει ο πλάτανος

για τα καμώματά σου.

Μυριάδες σαν κι εσένα έχει η γη του

στρατευμένους

-ίδια μικρούς, ίδια τυφλούς-

σερνάμενοι στη λάσπη ν’ανοίγουνε στοές

να κουβαλούν γαλάζιο και λευκό μέσ’ στα σκοτάδια

γενιές ακούραστες, αθέατες

ταπεινές.

Ποιός σ’έχει ανάγκη;

Λες το κλαδί των εκατό χρονών να ξεραθεί

στο πείσμα σου;

Ή ο κορμός που δε χωρά σε δέκα αντρών την αγκαλιά να γείρει

αν δε σαλέψεις;

Ποιόν απειλεί θαρρείς η νάρκη σου;

Εκείνο το φύλλο

που αιώνες τώρα ανηφορίζει τον κορμό

ζωσμένο από ιστούς ασφυκτικούς,

σπέρμα στη φλέβα του πιο ψηλού κλαδιού,

που αγωνιά μη και κοπεί

ο πλάτανος

μη και καεί

προτού προφτάσει εκείνο να δει φως,

φύλλο που θρέφεται από ρίζα σφηνωμένη στα έγκατα

εκεί που όμοιός σου δεν τολμά να κατεβεί

να την ποτίσει αέρα και νερό

μην ξεραθεί,

το φύλλο εκείνο μόνο

σε ικετεύει

«σάλεψε!»