Πηγή φώτο.:www.lostbodies.gr
Καήκαν και οι ρίζες της φωνής μας
Μα ίσκιοι τριγυρνάνε οι νεκροί
Δροσίζουνε για λίγο τη ψυχή μας
Πυρπολημένοι άγγελοι ακριβοί
Να μη σκεπάσουμε με στάχτη την πληγή μας
Να μην ανθίσει πάλι μόνο η σιωπή
Να μη σκεπάσουμε με στάχτη τη ζωή μας
Να μην ανθίσει πάλι μόνο η σιωπή.
Μπράβο Σπύρο. Έξοχο. Επιτέλους, οι πρώτες λέξεις…
“Υπάρχουν στη ζωή καταστάσεις που δεν τις χωράει ο λόγος. Και τότε ή παραχωρεί τη θέση του στη σιωπή ή τρελαίνεται και γίνεται στίχος ή ξανατρελαίνεται και γίνεται τραγούδι…”
Ιάκωβος Καμπανέλλης, Το μεγάλο μας τσίρκο.
“Γιατί η σιωπή καμιά φορά λέει βαριές κουβέντες…”
Απλός, Νίκος Ζούδιαρης
Μπορώ να κοιμηθώ
Να σηκωθώ και να πλυθώ
Μπορώ να σηκωθώ
Για να ντυθώ μια μέρα ακόμα
Μα όταν θυμηθώ
Πως τη σιωπή μου έχουν βοηθό
Μα όταν θυμηθώ
Τους δίνω μια γροθιά στο στόμα
Λ. Νικολακοπούλου
Δε θα ανθίσει πάλι μόνο η σιωπή.
Ο επιθανάτιος ρόγχος
θα είναι η μεγαλύτερη κραυγή…
Τις χαίρομαι αυτές τις τελευταίες εβδομάδες πριν τις εκλογές. Γιατί είναι μαύρες. Κατάμαυρες. Γιατί έπεσαν οι μάσκες μπροστά στα μάτια μου. Όλες οι μάσκες μας έπεσαν.
Τελικά, το πιο ηδονικό πράγμα στη δημοκρατία, είναι η οδύνη της επιλογής…
Ας αυτοσχεδιάσουμε.
Σπύρο κοίτα να δεις πώς η δική σου η σιωπή ανθίζει -πάλι τελικά- δυο κρυσταλλάκια στίχους!
(Αυτό είναι που με σοκάρει στην ποίηση. Πώς δένουν όλα τόσο μαγικά, με τί ρωγμές μας οδηγούν, πού οδεύουν, με τί σθένος αντιστέκονται, γιατί, σε ποιον και… ουκ έστιν αριθμός προβληματισμών επί του θέματος..:)
Καλό φθινόπωρο στο ποιείν, φιλόξενος τόπος παιδιά.., να είστε καλά.
Αντινόη