Κόμης Κομμάτια, Παλιά Κλασικά Εικονογραφημένα

Πήγα στη γιαγιά. 86 χρονών.-Πώς πας; -Α, εδώ καλύτερα είμαι…-Η Ελένη τί κάνει, καλά; -Ναι μωρέ, τα ίδια. Το φαγητό ήταν έτοιμο. Κοκκινιστό μοσχάρι με πατάτες, φέτα, ψωμάκι…Δεν ξέρω πώς γίνεται αλλά ότι προσφέρει φαίνεται πιο νόστιμο από ότι στην πραγματικότητα μπορεί να’ ναι. Όλα τέλεια. Έβγαλα μια μπύρα από το ψυγείο κι άρχισα να κοιτώ το σπίτι, το κάθε δωμάτιο, ένα ένα. Όπως πάντα όλα ήταν στη θέση τους. Κλασσικό σπίτι της δεκαετίας 60. Με τα πολύχρωμα τραπεζομάντιλα τα πατάκια του παντού, με τα χαλιά του, τους φθηνούς πίνακες που δείχνουν τοπία πότε με ήλιο και πότε λιβάδια με καταχνιά, πορσελάνες και πιατικά παντού, πάνω στην τηλεόραση, στο καλοριφέρ, δίπλα στο τηλέφωνο. Τα συρτάρια τίγκα από σεντόνια, μαντήλια, ρούχα κάθε λογής υφάσματος και χρώματος, τα πιο πολλά σε σετ, εκτός μερικών παραπονεμένων που κάθονται ατσαλάκωτα και καλοδιπλωμένα περιμένοντας το ταίρι τους μάταια. Τα χρόνια και οι ταλαιπωρίες έκαναν τους σοφάδες να σπάσουν, ριγματώσεις πού και πού, αλλά ποιός νοιάζεται; Δίνουν κι αυτά ένα τόνο και θυμίζουν τί κόπους και θυσίες έκαναν να αποκτηθούν. Στο σαλόνι δεσπόζει η ραπτομηχανή. Σπουδαία κεντήτρια η γιαγιά στα νιάτα της. ‘Εχει κάνει την προίκα για κάθε λογής κοπέλα που μαζί με την παρθενιά της, έδινε κι όσα πιο πολλά σεντόνια μπορούσε στον άντρα της (συνήθως μεγαλύτερο) αλλά και για να΄ χει ν΄ αλλάζει για τον κάθε αγαπητικό που έφερνε στην καμάρα της (εδώ δεν ξέρω αν ταιριάζει Ξανθόπουλος στυλ μουσικής).

Τέλος πάντων, πήρατε μια ιδέα για το σκηνικό, όπως στις ξακουστές ελληνικές ταινίες που μεγαλώνουν γερά μαλακισμένα παιδιά ως το κόκαλο, βλέποντας τις μέσα από την super hi-tech tv στο lounge (τρομάρα μας) σαλόνι, αλλά και κάθε τόσο όταν επισκεπτόμαστε τον παππού και τη γιαγιά μόνο και μόνο για το χαρτζιλίκι (πάρτα αλλά να προσέχεις, μην είσαι ανοιχτοχέρης, να φας κάνα γλυκό. Break για τσιγάρο και μια ρουφηξιά κρασί επιτρέπονται καθώσ οι αναμνήσεις έρχονται στο πολύτιμο εργαλείο σας που λέγεται νους.(τώρα πόσοι ξέρουν να το δουλεύουν άλλα κουβέντα αυτή)-Μα τί στιλάκι είναι αυτό ρε μεγάλε; Όλο παρενθέσεις και μπερδέματα. Πού είναι το σοβαρό, κυριλέ ύφος γεμάτο γλαφυρές περιγραφές που πρέπει να’χεις; Πόσες θες απ’ αυτές κύριος; Μια οκά, ένα δράμι, μια πρέζα; Τί να περιγράψω αφού όλα μου φαίνονται κοινά; Αφού δεν μπορούμε να εκτιμάμε τα πιο απλά πράματα, τα πιο ανθρώπινα, πώς να χρησιμοποιήσω λέξεις; Μετά σου λέει ότι δεν τραβάει η ποίηση στην εποχή μας…Ε πόσοι έχουν μείνει ακόμα στοιχειωδώς άνθρωποι; Οικονομία κυρίες και κύριοι, ακόμα και σε αυτά που γράφουμε. Δεν έχουμε χρόνο γι’ ανθρώπινα συναισθήματα ούτε για χιόνια στα φτερά ενός χελιδονιού. Όχι, όλα θα γίνουν μπάσταρδα, ακόμα κι ο καιρός. Ζήτω οι μηχανές που αλλάζουν τον καιρό! Και εκεί που κοιτούσα τη βιβλιοθήκη, είδα ένα ποίημα- προσευχή μάλλον του παππού.
Όχι, δεν γίνεται να’ μαι καλός Θεέ μου, ούτε άγιος μπορώ να γίνω
δεν ξέρω σε ποιανού Θεού τ’ όνομα θα μαρτυρήσω, γι’ αυτό άσε με να κρίνω
τον άθλιο τούτο κόσμο, μπας και λυτρωθώ
άσε με να γράφω και τις σκέψεις μου να εκφράζω με όποια μέσα έχω
αλλιώς μα τους αγγέλους θα τρελαθώ
ένας μίζερος, τρελός πορνόγερος άσε με να γίνω και μια μαγκούρα να κρατώ
να διώχνω όλα τα δαιμόνια απ’ τη ζωή μου, αλλά κι όσα έζησα να συγκρατώ
κι όλα της φύσης τα καλούδια να μπορώ ν’ ευχαριστηθώ
να με κρατάν γερό, ψυχή και νου

Όταν έρχεται, τα όνειρα μου γίνονται οι μπαγκέτες του ντράμερ κι εκτινάσσονται σε χίλιους ουρανούς. Η κατάσταση ξεφεύγει, ο Θεός γελά με μας κι εμείς με την ανυπαρξία του

Αποταμιεύω για ένα καλύτερο μέλλον. Τη ζωή των ονείρων μου μαζεύω, τα κομμάτια των άλλων και μένω εδώ. Ακόμα δεν ήρθε ο βαρκάρης. Ακόμα εδώ είμαι, κοιτώντας τις γωνίες και βλέποντας τη σκόνη να κάθεται. Περιστρεφόμενο κρεβάτι, δεν ξέρω ποιο είναι το δεξί και ποιο το αριστερό, μόνο φωτοσυσπάσεις διακρίνω. Βλέπω τους άλλους να φτιάχνουν το λαμπρό τους μέλλον. Βλέπω αυτούς που δεν ξέρουν τι έχουν. Βλέπω την κατοχή. Βλέπω τα σχήματα στο χαλί. Βλέπω τα καρναβάλια, ένα πολύχρωμο τσούρμο επιτηδευμένης χαράς. Γελάω με το ζόρι και βλέπω το σύνθημα στον τοίχο “όμορφα παιδιά η περιπέτεια τελείωσε!” Στα πλαστικά άνθη που μου χάρισες, η σκόνη φαίνεται πιο πολύ μέρα με τη μέρα. Στο τέλος μόνο αυτά θα μείνουν, θα τα βάλεις στο κεφάλι σου, να αισθάνεσαι όμορφα μετά την χημειοθεραπεία σου.

Στύσεις εγκεφάλου. Πρόωρος εκσπερματισμός ιδεών. Σε τί ηλικία έγινες άγγελος επί γης; Καμένα μυαλά. Σώματα συμπιεσμένα σε δωμάτια με κλιματισμό. Το πίνεις ή σε πίνει; ρώτησε κάποτε ένας γέρος με μάτια από οπάλιο. Σήμερα όλα έλιωσαν. Αλήθεια οι κουρτίνες επιμηκύνθηκαν επ’ άπειρο αλλά πάλι δεν κρύβουν κάτι. Με τί έρχεται σ’ επαφή το σώμα και αναριγεί; Πού βρήκες το θάρρος να μαυρίσεις τις ταφόπλακες; Γιατί τα junkia φορούν άσπρες κάλτσες;

Το καινούριο είδος πανελληνίων εξετάσεων κυρίες και κύριοι, το super idol, έχουμε ζωντανά μαμάδες και κάθε είδους γιαγιάδες τηλεθεάτριες να κλαίνε για το καμάρι τους. Ο φορέας της ατέλειας….

Πούστεψε σύμπας ο ντουνιάς την σήμερον ημέρα! Τεμπέληδες, η πιο ταπεινή φάρα του ανθρώπου…

(Προηγούμενα κεφάλαια της ίδιας ιστορίας

1)

2)

3)

4)