Μια ανάσα που χαραμίζεται σε εξωτερική ανάμνηση.
Στέκομαι κάτω από ένα δέντρο
οι καρποί του γινωμένοι
ο κορμός του εύθραυστος
δεν έχει ωριμάσει τόσο ώστε να μπορώ να τον αγγίξω.
Ένα τσιγάρο
ένα θρόισμα των φύλλων
μου χαϊδεύει το χέρι με πρόθεση να χάσει.
Σα να μου λέει:
«Είναι η μορφή που σε παραπέμπει στη λογική
μετά απ’αυτή ο κόσμος είναι ένα μαύρο-μπλε παραμύθι
με πέπλο την ομίχλη
της οποίας το πρόσωπο δεν έχει οδηγίες».
Η μορφή
βαθιά ριζωμένη
αγωνίζεται να παραμείνει εκεί που είναι.
Όταν οι ώρες περνούν
τα δευτερόλεπτα χάνονται
και το καταλαβαίνεις μονάχα τη στιγμή που το σκέφτηκες
αυτό που θέλεις
δεν έχει σχέση με πολύπλοκες νύχτες
που φυσάει δυνατός άνεμος και είσαι ντυμένος με κουκούλα.
Μπορεί να μη γνωρίζεις τη γύμνια του πατέρα
ανάμεσα στα παιδιά του
να μην υποψιάζεσαι το κομμάτι των κομματιών
το πώς είναι να επιδιορθώνεις ένα ρολόι.
Έχεις περπατήσει όμως δίπλα στο σπίτι μου
έχεις κοιτάξει μέσα στα μάτια μου
την ώρα
που με έκπληκτη έκφραση στο πρόσωπό μου
έπεφτα στην καρέκλα δίπλα μου
γιατί σχεδίαζα τον κόσμο
ακουμπώντας το δεξί μου αγκώνα.
Και τότε σου λέω:
«Για καλό και για κακό ας προσθέσουμε τι θα γίνει μετά.
Αν σηκώσεις αυτόν τον πίνακα ψηλά
με αυτοπεποίθηση
είναι σα να σκέφτεσαι
ότι η αγαπημένη σου γυναίκα
έχει επιστρέψει από τον τάφο της
και επιτέλους αγγίζεις το δέρμα της».
Ποια είναι η διαφορά
ορατή μόνο στο ημίφως
που μπορεί απλά να τροποποιηθεί από τη φωνή σου
λίγο αργότερα από το τώρα
γιατί τα μάτια σου είναι κουρασμένα;
Κρατάς ένα ημερολόγιο
με την προϋπόθεση
πως δε θα το ερωτευτείς ποτέ
πως δε θα πεθάνεις σε ένα πολυτελές νοσοκομείο
γιατί θα υπάρχει η θύμηση κάποιου που μουρμουρίζει
στην όχθη ενός ποταμού.
Στην αρχή δε δίνεις σημασία.
Το θέμα είναι ότι μετά δε συμβαίνει απολύτως τίποτα.
Ο άνεμος δεν αλλάζει όψη και το χώμα δεν αλλάζει άνεμο.
Δεξί πόδι – αριστερό χέρι
σαν ένα μικρό θαύμα
συνηθίζεις τον εαυτό σου να κινείται με καινούριο λεξιλόγιο
στη θέση της ανθρώπινης θέλησης.
Ένα πανέμορφο μέρος για να ξεκινήσεις
ένα απάνθρωπο μέρος για να πεθάνεις.
Άτιτλο 1
Συμπιέζω ένα δρόμο στο χέρι μου
μήπως και
στριμωχτούν όλοι στην έξοδο
μήπως και
μπορέσω να τους μετρήσω
μήπως και
αφήσουν τη γλώσσα τους
για μια άλλη
που ζυγίζει λιγότερο.
ο αέρας χώνεται παντού
σαν την αρρώστια
σαν την έγνοια
συνωστίζεται ανάμεσα σε δυο χοντρές κυρίες.
Στιγμές απραξίας
καθώς τα λεπτά
γεννιούνται το ένα μέσα στο άλλο
σαν τους όρους
και κάνουν προβλέψεις
για τις πωλήσεις των αυριανών εφημερίδων.
Μια εισπνοή
δυο εκπνοές
τέσσερις ανάσες συνολικά
και ο δρόμος επιλέγει μονάχος
την αρμονικότητα των κινήσεων.
Έτσι
όλοι μπορούν να κρυφτούν μέσα σε κάτι δικό τους
σε μια πράξη που συντονίζει
που δεν απευθύνεται στη νόηση
μέχρι ν’ αγγίξουν την τελειότητα στη μίμηση.
Άτιτλο 2
Αυτοί που στην καθημερινότητά τους
συντροφεύουν το υπόλοιπο σώμα τους
και συνοδεύουν (όχι μουδιασμένα)
το ξημέρωμα στο σούρουπο,
βαδίζουν (πλάι στη νύχτα)
σʼένα στενάκι δίχως φώτα
που οδηγεί ( σε ευθεία)
στο μέρος που είναι κρεμασμένα
ρούχα καθαρά
για να φορέσουν την επόμενη μέρα..
-Μικρή ανά-Παύση-
Εναποθέτουν τα παπούτσια τους
πίσω στα νούμερα τους
και στηριζόμενοι στα νύχια
-σχεδόν στον αέρα-
περνούν όλοι μαζί
την κόκκινη πόρτα
για να συνεχίσουν το ποίημα
(καλλιγραφικά)
πάνω στο σώμα ενός μωρού.
Η Ιστορία Ενός
Αποβολή
Ένα στιγμιότυπο
που τραβάει την προσοχή κάθε εξόριστου.
Μια σειρά από λευκά καλοδιπλωμένα πουκάμισα
ανταλλακτικά στην αποδέσμευση.
Πιο να λερώσει άραγε;
Επιβολή
Θέλει να συμβεί ανάμεσα σε άλλα
Θέλει να …
Μπα νιώθει ωχρός
σα στοιχειό που δεν εμφανίζεται.
Αυτό που αληθινά πεθαίνει να αποκτήσει
είναι η σφραγίδα με την ασφάλεια της ικανότητας
να αφήνει αποτυπώματα άκαμπτα σαν το δέντρο
Αποστροφή
Ανήμερα του συνεδρίου της ανοχής
η πειθώ της απιστίας
του βάζει στην τσέπη ραβασάκια με τίτλο
«Ετοιμάσου..»
και του προσφέρει
μια χούφτα από άυλες φαντασιώσεις
η καθεμιά με τη δική της βλέννα
που στάζει και κολλάει παντού
(στα παπούτσια, στα μανίκια, στα μαλλιά.)
Η μυρωδιά, του φέρνει ίλιγγο
καθώς ξύνει
ξύνει μανιασμένα
με σύρμα
τους λεκέδες στο πάτωμα, στα ρούχα.
Αυτή όμως μπαίνει στα νύχια του.
Επιστροφή
Γυρίζει πίσω
και βλέπει τον ταξιδιώτη
να ανταποδίδει ένα φιλί που μόνο ακούγεται.
Περιστρέφει τη μετάνοια
γύρω από κει που άνηκε
δίχως να μπορεί πλέον
να τρέψει την πυξίδα σε φυγή.
Και τελικά Απόρριψη
Τώρα που έφυγε
η προσδοκώμενη επιθυμία εναντιώνεται.
Ο αποκλεισμός, αντιληπτός μόνο όταν δε βρίσκεται εκεί
γίνεται πιο σύνθετος από τους θεατές.
Δεν υπάρχει απευθείας σχέση
μεταξύ εκείνου και εκείνης.
Παίρνει μορφή
μονάχα μέσα από το νόημα που έχει γι αυτόν.
Βιογραφικό Σημείωμα
H Όλγα Βασιλείου γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1979.Σπούδασε πληροφορική με την οποία έχει σταματήσει να ασχολείται επαγγελματικά εδώ και ένα χρόνο. Η κύρια ενασχόλησή της είναι πλέον η συγγραφή και η μετάφραση. Το τελευταίο της βιβλίο ονομάζεται “Ανάθεμα”, το οποίο και προσπαθεί να εκδώσει.
Δημοσιεύσεις
Περιοδικό Στάχτες , Βρυξέλλες, Βέλγιο
Ιούνιος – Σεπτέμβριος 2007 ( τεύχος 18 ) www.stachtes.com
2 αποσπάσματα από το ποίημα “Μια ομιλία για τη ζωή της, ένα κείμενο για το όνειρο του”
