Εγγραφή 4-Περιφραγμένος παιδότοπος

Θα πάω πίσω αλλά όχι μαζί σου.

Απλωμένες μπουγάδες στα ξυράφια της βίας.

Μνήμες.

Μουρμουρητό από τραυματισμένο παράπονο.

Σκοτεινιάζει μέσα.

Σκοτεινιάζει.

Με κλείνεις σε υποκοριστικά περιφραγμένου παιχνιδότοπου.

Αλλού.

Εγγραφή 6-Κουβάρια ύλης

Είδα πρόσωπα/όλα μάτια/ζευγάρια μάτια/τεράστια/χωρίς εικόνες/να ρουφάνε μπερδεμένα κουβάρια ύλης/και δάκρυα παγωμένα σε μάτια μεταναστών/γεμάτα μάτια δρόμους/απλωμένη μπουγάδα να στεγνώσουν τις μνήμες/διευρυμένο άνοιγμα σε έγκλειστο χώρο/είδα ζωγραφισμένο πρόσωπο σε χαρακωμένο καμβά/να ψάχνει για ένα βράδυ ακόμα/κόκκινο και αρωματισμένο/σώματα/ψέματα/επιθυμίες/αρνήσεις/δύο και δύο/ή άλλοι συνδυασμοί των τεσσάρων/ γυρίζω πάλι σε υγρό σώμα/ύπνο κουβάρι/κουρασμένο και κουλουριασμένο μυαλό/στα χέρια σου.

Εγγραφή 12-Μορφή εγκλεισμού

Συντονισμένη κίνηση ασπρόμαυρου πλήθους.

Μαύρα παράθυρα ανοίγονται στους άδειους δρόμους

να σκοτεινιάσουν τις παράνομες συναντήσεις και τη μοναξιά μας.

Συνεχίζεις να κοιτάζεις τις μετατοπίσεις του δείκτη

να σημαίνουν την απώλεια.

Κόκκινο τσιγάρο στα χέρια σου.

Κοφτή καπνισμένη χειρονομία καυτηριάζει τα χαμόγελα.

Αντίδοτο των χολέρων χρόνων.

Το πρόσωπο σου θρυμματισμένος καθρέφτης στις διαδρομές του κόσμου.

Αντανάκλαση έσχατης ανάσας.

Μορφάζεις εγκλεισμό.

Εγγραφή 8-Τοπιογραφία των σκουπιδιών

Σήμερα πάλι εκεί

και τα τσιγάρα να τελειώνουν πριν το δρόμο.

Χωρίς σύμμαχο.

Μόνο εχθροί.

Εγώ ξένη.

Ξένη από εμένα.

Αλήθεια.

Δεν είναι οι λέξεις.

Κάπου εκεί, πριν το μελάνι,

στοιβάζομαι εγώ ολόκληρη στις αποθήκες της απελπισίας.

Μπροστά κενό.

Ποιός με σπρώχνει;

Παράξενες ματιές…

Τόσοι περαστικοί…πού να σταθώ;

Χωρίς παγκάκια πλατείες μόνο φώτα.

Γύρω σκοτάδι. Μέσα σκοτάδι.

Πώς δεν το βλέπεις;

Να φωτίσω τις χαρές.

Να σκοτεινιάσω τις ήττες.

Δεν έχει ηλεκτρικό.

Θα κρεμαστώ στα σύρματα να γίνω φως.

Τοπιογραφία των σκουπιδιών.

Πώς δεν το βλέπεις;

Το σώμα μας για ανταλλακτικά.

Κι εγώ ελαττωματικό τεμάχιο.

Στα ράφια ενός φωταγωγημένου μαγαζιού.

Με πετάς στις αποθήκες.

Μούχλα κι ένα ποντίκι ροκανίζει το μυαλό μου.

Γιαυτό τρίζω σαν πόρτα που ανοίγει σε ένα σύμπαν που αυτοκτονεί κάθε μέρα.

Πώς δεν το βλέπεις;

(Να διαλύσω τις λέξεις…Πώς να συναντηθούμε; )

Έγγραφή 32-Λυγμοί της μέρας

Λυγμοί της μέρας.

Σβήσε τη θλίψη.

Δολοφόνησε τα δάκρυα.

Εδώ, είναι ο τόπος για τους άδειους.

Η Αθανασία Κρατημένου γεννήθηκε το 1980 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής στο Αμερικάνικο Κολέγιο και Θεατρικής Γραφής στο ΕΚΕΜΕΛ. Έκανε δύο χρόνια μαθήματα θεάτρου στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αγ. Αναργύρων και συμμετείχε σε μια παράσταση, όπου υπήρχαν και κείμενα της. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Γράφει ποίηση, μικρά διηγήματα και πειραματίζεται με θεατρικού τύπου κείμενα.

από Σωτήρης Παστάκας
7 Comments