Η γιορτή
Γιορτάζουν κάθε χρόνο άχρωμα που σβήνει
κάθε κερί χλομό·
σαν να κουράστηκαν από το φως που χάριζε
ή από συνήθεια,
αλλά ποτέ δεν τις ακούνε
όταν στο ρολόι τριγύρω φτερουγίζουν,
όταν τα δυο μικρά του άλογα περήφανες ιππεύουν
–οι μύγες.
Αεικίνητες –παραφωνία μιας προσευχής μικρής
για μια παγωμένη αγάπη·
μια πικραμένη αγκαλιά,
ένας ψίθυρος στους δείκτες του επάνω.
Ανυπομονούν να αποδείξουν αυτό που δεν δεχτήκαμε ποτέ:
το τέλος κανείς δε θα γιορτάσει.
Αργοκίνητοι –μαραμένοι– οι δείκτες.
Το ρολόι χάθηκε μες στο σκοτάδι –ακούς;
Μόνο οι μύγες.
Ποσειδώνας
Φύκια φύτρωσαν στις πληγές,
στα γένια σου κοράλλια
–τι περίτεχνα σάβανα!
Με καρβουνιασμένες λαμπάδες οι αχινοί
θρηνούν πάνω στα πλευρά σου
–αρρωστημένοι θεατρίνοι.
Mαύρο το στεφάνι που φοράς
–ένα χταπόδι αγριεμένο–
ελάχιστος φόρος τιμής
στο βασιλιά που έταξε χαμένες Ατλαντίδες.
Ελαφριά· ας είναι τα κύματα βουβά·
οι πνιγμένοι δε συγχώρησαν ποτέ.
Άγγελοι
Τους βλέπεις πίσω από τις κουρτίνες;
Άγγελοι γυμνοί, ρυτιδιασμένοι από τη μαγεία του χρόνου.
Η μοναξιά είναι πάντα ευρύχωρη.
Η ντροπή;
Ο Ιωάννης Καλκούνος γεννήθηκε το χειμώνα του 1988. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εικονοπλαστική ικανότητα, και μάλιστα μια ευρηματικότητα και μια τάση για σαχτουρική παραδοξότητα στις ζωγραφικές εικόνες.
Διαφαίνεται επίπονη επεξεργασία, που όμως μπορεί να οδηγήσει κάποιες φορές σε σημειωτικές δυσκολίες (αφαιρετικότητα στα όρια της θολότητας).
Ρομαντισμός και λογιοσύνη, που μόλις υπερβαίνονται.
Διαβλέπω ταλέντο και φωνή, αλλά, με τα παρόντα δείγματα, όχι της αρεσκείας μου, για τους λόγους προανέφερα.
Καλή συνέχεια πάντως, κ. Καλκούνε.
Εύχομαι οι εμπνεύσεις σου
πάντα Ποσειδώνιες (υιός του γαρ)
κι ουχί χώρο-χρόνο-κτονικές !!!
Ευχαριστώ για τα σχόλια.
Ευχαριστώ το Ποιείν για τη φιλοξενία.
🙂
Φανταστικά.. Μπραβο , πολλα μπραβο !
φιλε ποιητη το χλωμο με ω γραφεται