ΑΝΩΝΎΜΟΥ ΠΟΙΗΤΗ
Θα ‘θελα να δω τα μούτρα τους όταν
θα ‘ρθει ο Άγγελος, σωτήρας της μελαγχολίας
και θα τους βυθίσει στη λήθη, ενώ
εμένα κάτι απ’ την ουσία μου θα διαιωνίζεται,
μια ανοιξιάτικη μομφή των αστεριών,
το ανοίκειο όνομά μου, πάνω απ’ το έργο μου,
θα ‘χει εγγραφεί στις ψυχές των ανθρώπων.
Θα ‘θελα να δω τα μούτρα τους τότε,
να κάθομαι απο μια γωνιά να τους βλέπω,
εφήμερες νόρμες ταξινομημένες,
βαστάζοι του κάματου της αδικίας,
όταν το μόνο που θα μπορούν να κάνουν
είναι να παίζουν με τα παιδιά τους
και βλέποντας μέσα σ’ αυτά τον εαυτό τους
να δακρύζουν σαν σε καθρέφτη, ενώ
εγώ θα ‘χω ξεχάσει την τελευταία στιγμή
τα γράμματα και τη γραφή.
ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ
Είμαι γυμνός και κρυώνω
στα άκρα, μπροστά
σε σένα.
Ήρθα για να μιλήσουμε αληθινά,
χωρίς άμυνες και παρωπίδες,
χωρίς πανοπλίες και κρυψώνες,
μέσα απ’ αυτά τα κάγκελα, έστω.
Βάζω τα εσώρουχα στα γρήγορα
ν’ αρχίσω να ζεσταίνομαι
και ν’ αποκτώ ταυτότητα
πλαστικοποιημένη.
Τ’ όνομά μου σχηματίζεται
μπροστά σου, και τώρα
βάζω παντελόνι και πουκάμισο
και παπούτσια, κι όλα αυτά
για να σου αποδείξω πως είμαι
μόνο εγώ, κι όχι κανένας άλλος.
Είμαι έτοιμος πια για ανθρωπιά,
για βαθιά ειλικρίνεια
μετά απο τόση γύμνια.
Βάζω σακάκι και γραβάτα και στέκομαι
ευθυτενής και σίγουρος,
τίμιος και αληθινός:
“Ευπειθώς αναφέρω!”
ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ
Σκύλε, τί βλέπεις και γαβγίζεις μέσα στη σιωπή;
Βλέπεις τα δεσμά και διαμαρτύρεσαι;
Βλέπεις την άγνοια του απογεύματος που φέρνει τη νύχτα;
Δε σε χωράει το σπιτάκι σου, σκύλε,
όπως χωράει η σιωπή του ανθρώπου
την κραυγή του;
Ω Κύον, γιατί ανώφελα γαβγίζεις;
Να χαλάς τη μονοτονία της ερημιάς
είναι μάταιο, με τη χθόνια μουσική σου.
Σκύλε, οι άνθρωποι φοβούνται
την αόρατη υποψία σου.
Φοβούνται, μα δεν ξέρουν τί.
Θέλουν και φοβούνται το ίδιο πράγμα.
Σε ποιες ψυχές, ποιών ανθρώπων, εγγράφεται ο λόγος του ανώνυμου ποιητή; Και ποιοι θα χουν ξυνισμένα μούτρα στο κατά προσέγγιση όριο στο χρονικό “άπειρο”; Εδώ θα ‘θελα αν γινόταν μιαν απάντηση απο τον ίδιο τον ποιητή.
Στο δεύτερο ποιημα διάβασα “βάζω σκάκι και γραβάτα”. Το αναφέρω χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλά χτύπησε στο μυαλό πολύ όμορφα.
Φωνή Βοωντος: καμιά φορά μαλλον πρέπει να ντύσεις ένα ποιήμα με πολλές λέξεις για να αναδειχτεί μόνο ενας στίχος. “Δε σε χωράει το σπιτάκι σου, σκύλε,
όπως χωράει η σιωπή του ανθρώπου
την κραυγή του;”
Μ’αρεσουν. Εύχομαι καλή συνέχεια στην προσπάθεια…
υγ: το Νίκος Ράπτης και το νεος ποιητής με παραπέμπουν σε γνωστή φυσιογνωμία. Μήπως υπάρχουν βιογραφικά στοιχεία;
αδιάφορα ποιήματα.πάνε να αντλήσουν την θεματολογία τους από κάποια υποτιθέμενη διαφορετικότητα του γράφοντος αλλά τη στιγμή που ο γράφοντας γίνεται γράφοντας χάνει την αιτία που τον ώθησε στο γράψιμό τους. κι ο σκύλος που γίνεται κύον ξαφνικά…δεν ξέρω.πολλές ερωτήσεις χωρίς λόγο.
Κύριε Ράπτη
Δεν βρίσκω λόγους , να μην σε κατατάξω στην
ποιητική συστάδα .
Τώρα εάν μου αρέσεις ή όχι , είναι θέμα προς
συζήτηση . Και για να είμαι πιο ακριβής
αντικαθιστώ το “αρέσεις” με το “αγγίζεις”.
( Η έλλειψη πληθυντικού δεν σημαίνει
απρέπεια προς το άτομο σου , παρά μόνο
αντίληψη ζωής )
. Μια εξήγηση και παρατήρηση για τον κ.Καλογήρου, αν μού επιτρέπεται: το “κύον” είναι σωστό γιατί έτσι γράφεταιι η κλητική πτώση της λέξης κύων. Επίσης σχεδόν στην ίδια γραμμή ας μην χρησιμοποιούνται δύο διαφορετικές γλώσσες. Ή ο γράφων του γράφοντος θα πούμε ή ο γράφοντας του γράφοντα(το δεύτερο ανήκει στα ανατριχιαστικά διδάγματα του Ελύτη)
Ευχαριστώ και συγγνώμη
Άσχετο με την ανάρτηση (το υλικό της οποίας απαιτεί οπωσδήποτε δεύτερη γραφή – υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα πρωτογενή στοιχεία, αλλά ως προς την τελική τους εκδοχή χάνουν σε δύναμη – προσέξτε την έκφρασή σας): Υπέπεσαν στην αντίληψή μου οι νέοι ποιητές προς βράβευση από το 31ο Συμπόσιο Ποίησης. Από όλη την ποιητική εκδοτική παραγωγή του 2010 -που υποτίθεται ότι κατά το δυνατόν ερεύνησε η οργανωτική επιτροπή- επέλεξε δέκα νέους ποιητές από τους οποίους οι επτά έχουν εκδώσει στον Γαβριηλίδη. Δηλαδή άλλοι ποιητές σε άλλους εκδοτικούς οίκους δεν υπάρχουν; Για να μην αναφερθώ σε ονόματα που έχουν αδικηθεί κατάφωρα θα επισημάνω πως για άλλη μια φορά η υπόθεση νεότερη ποίηση έχει υπεισέλθει σε κατάσταση μαζικής-φασόν παραγωγής (Βιομηχανία τυποποιημένης ποίησης Γαβριηλίδης Α.Ε. – σε λίγο και στο χρηματιστήριο). Οι ποιητές προς βράβευση που επιλέξατε κύριοι της οργανωτικής επιτροπής επιπλέουν μετά βίας στην επιφάνεια της μετριότητας (εξαίρεση ένας-δύο που αμφιβάλλω αν τους βραβεύσετε) και για άλλη μια φορά (όλοι τους αυτή την φορά) δίνουν το στίγμα της ύστερης ποιητικής γραφής: αναμάσημα, επανάληψη, κάκιστη ανάπλαση παλαιοτέρων ποιημάτων. Βραβεύεις κάποιον όταν έχει να πει κάτι σημαντικό. Δεν τον βραβεύεις επειδή εξέδωσε μια συλλογή και είναι κάτω των 40. Δεν το καταλαβαίνετε πως αυτά τα βραβεία έχουν εξευτελίζουν την ίδια την ποίηση; Έλεος πια με την βιομηχανοποίηση της ποίησης και με τα βραβεία για κλάματα.
κύριε γκότση τι είναι αυτά που λέτε;καταλαβαίνετε τι λέω;
εγώ είμαι με τον καβάφη που χρησιμοποίησε 13 γλώσσες σε μια σειρά.ποιος ελύτης τωρα…
κύριε χατζάκη μην χάνεται τον καιρό σας με αστειότητες. ο όρος “νέος ποιητής” είναι από μόνος του αστείος.ή είσαι ποιητής ή δεν είσαι.μαζεύονται εκεί καμιά 20αριά νοματαίοι και αλληλοθαυμάζονται χωρίς λόγο.
Συμφωνώ και επαυξάνω κ. Καλογήρου. Απλά υποτίθεται πως τελεί υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πατρών.
Μεστή γραφή, δυνατές εικόνες, πεσιμισμός που αντικατοπτρίζει τους υποσυνείδητους
φόβους μας για την ανθρώπινη ύπαρξη και την υστεροφημία.
Τυρταίε, δε με πειράζει καθόλου ο ενικός με την έννοια που του δίνεις.
κ. Πατεράκη, χαίρομαι που σας άρεσαν και ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Ο Ανώνυμος Ποιητής θεωρεί πως είναι σε αντίστιξη ή και σε διαμάχη με την “κοινωνια”, τους “πολλούς”, την “πλέμπα”, δηλαδή με τον μέσο άνθρωπο, ως κοινωνικό άτομο. Θέλει να αναδειχθεί μόνο μέσα στην επικράτεια του Πνεύματος, και έτσι να νικήσει τον χρονο και τον θάνατο, σε αντίθεση με τις ποταπές καθημερινές και τετριμμένες μέριμνες και ανάγκες των πολλών. Εν τέλει μιλάμε για ένα ον κοινωνικά μνησίκακο, που “αγαπά και μισεί”, και που στο τέλος θριαμβευτικά αυτοαναιρείται εξισούμενος με το Τίποτα. Ο Νέος της Σιδώνος ας πούμε. Ή ο εθνικός Καβάφης που τελικά δέχεται να διαβαστεί απο τον Πατριάρχη, πριν ξεψυχήσει.
Ένα σύντομο, παλιότερο βιογραφικό μου υπάρχει στην πρώτη κοινοποίηση ποιημάτων μου μέσω του Ποιείν (http://www.poiein.gr/archives/463/index.html), αν και το καλύτερο βιογραφικό για έναν που ασχολείται με την ποίηση, είναι η ίδια η χρονολογική εξέλιξη των ποιημάτων του.
κ. Καλογήρου, τα ποιήματα δεν υπάρχουν για να θέτουν ερωτήματα; Απο την άλλη, υπάρχουν ερωτήσεις χωρίς λόγο; Όσον αφορά τις απαντήσεις, ο πρώτος που δεν τις έχει είναι ο ποιητής. Και αυτός δοκιμάζει και δοκιμάζεται. Παρ’ όλα αυτά, η επι-κριτική που κάνατε, είναι αυτή που διαφαίνεται στο τέλος του πρώτου ποιήματος.
κύριε ράπτη όχι.τα ποιήματα δεν είναι για να θέτουν ερωτήματα.εξάλλου οι ερωτήσεις που δεν αποτελούν ταυτόχρονα και αίτημα, νομίζω ότι είναι ερωτήσεις χωρίς λόγο.
κύριε χατζάκη, θα ήθελα να το πω λίγο λαϊκά αλλά θα με σβήσουν.απ’ την άλλη ας μην αυτολογοκριθώ.συνεπώς:πανεπιστήμιο πατρών και ξυσ’ τ’ αρχ… σου, αν με καταλαβαίνετε 🙂
κ. Μίχο, σας ευχαριστώ πολύ για τις παραινέσεις, τις συμβουλές, τις προτροπές, και κυρίως για τον πυκνό κριτικό σας λόγο. Και σας ευχαριστώ ως “νέος ποιητής”, όπου το νέος δεν είναι καθορίζεται μόνο ηλικιακά, αλλά και ουσιαστικά. Έτσι τουλάχιστον θέλω να ελπίζω.
Κρατώ τη μεταφορά σας με τον τοίχο με γρέζια… Μου θύμισε κάτι τοίχους παραδοσιακών σπιτιών. Όπως κάτι σπίτια στις Κυκλάδες που οι τοίχοι τους έχουν πραγματική υφή, ζωντάνια, φυσικότητα. Έχουν τόνους και παλμό, σε αντίθεση με την αποστείρωση της τελειότητας των αστικών διαμερισμάτων.
Επίσης, κρατώ τον νου μου στο νερό…
οταν ο ανωνυμος ποιητης φοραει σακακι και γραβατα, διαλαλει περιτρανα την αποστολη του και τη διαφορετικοτητα του. οταν παλι απεκδυεται των ρουχων του, η φωνη του κατανταει σκυλιου γαυγισμα, το οποιο μπερδευει τα αυτια/ωτα των αδαων. μοναξια, εξομολογητικη διαθεση και αυτοαναιρεση.
συγχαρητηρια κυριε ραπτη! να συνεχισετε να ”γαυγιζετε”…
🙂 Ευχαριστώ, κ. Σερίφη, για την εύστοχη, περίτεχνη και συνοπτική κριτική σας ματιά.
Περιπλανιόμουν επί ώρες στα κείμενα τον νέων ποιητών όπως έκανα και άλλες μέρες.
Αλλα όταν διάβασα αυτή την σελίδα, η λέξη εντυπωσιάστηκα δεν είναι αρκετή.
Αυτή η ποίηση είναι ο λόγος για τον οποιο διαβάζω και έχω αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου στην ποίηση.
Ο Νίκος Ράπτης είναι ένας ποιητής που εντυπωσιάζει με τον λόγο του.
Η οξυδέρκεια και η ευαισθησια του έρχονται ως απάντηση σε όλους αυτούς που λένε ότι δεν υπάρχουν ταλαντούχοι νέοι ποιητές.
Μια ευαισθησια που δεν είναι αδυναμία ή παθητικότητα.
Μια ευαισθησία που είναι βαθιά συνειδητοποίσει του κοινωνικού γίγνεσθαι.
Μια ευαισθησία που έχουν οι βαθιές ψυχές όταν αφουγκράζονται το παρόν και το μέλλον.
Μια οξυδέρκεια που δεν αντανακλά την ευφυια του κοινωνικα πετυχημένου απέναντι στον αποτυχημένο.
Μια οξυδέρκεια του ανθρώπου που συνειδητοποιεί την θέση του μέσα στον χρόνο και τον χώρο.
Μια οξυδέρκεια σαν αυτή που έχει ο ερημίτης όταν κλίνει τα ματια και τα αυτιά για να νιώσει μέσα του όλη την γνώση του σύμπαντος κόσμου.
Όσοι τον θεωρούν ασήμαντο και δεν μπορούν να τον καταλάβουν, οι οποιοι είναι και είναι αναμμένο να είναι πολοί, θα έχουν ως απάντηση τα λόγια του Νίτσε.
Όσο πιο ψιλά πετάν τα πουλια τόσο πιο μικρά φαίνονται σε αυτούς που τα κοιτάν από κάτω.
Νίκο! Η ποίηση σου είναι Υψιπετής έτσι όπως θα όφειλε να είναι ιδανικά η ποίηση.
Αλλα τι στον πραγματικό κόσμο είναι ιδανικό?
Οι λέξης που επέλεξες! και η σειρά με την οποια τις τοποθέτησες!
Οι λέξης σου.
Επέτρεψε μου να φιλήσω με θρησκευτική ευλάβεια κάθε λέξη που γραφεις και επέτρεψε μου να κοιτάξω τον υπαρκτό κόσμο μέσα από τα δικά σου ματια,
έτσι όπως ακριβώς (δεν) υπάρχει πραγματικά
Σας ευχαριστώ πολύ και ειλικρινά, κ. Παπαδημητρίου, για τα άκρως ενθαρρυντικά και επαινετικά σας λόγια προς την ποίηση που γράφω.