ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Πηγαίνοντας στην Ελλάδα
πίστευα ότι ένιωθα παντού τα ίχνη του Καβάφη.
Σκεπασμένα απ΄ τη βροχή,
χρωματισμένα από μια γκρίζα και καστανή γη.
Τι παράξενη και μοναχική η Αλεξάνδρεια στη μνήμη.

Απʼ τον εγκαταλειμένο ναό,
απ΄ τη χαμένη πόλη, από τους μύθους,
από τα τείχη, πώς μπόρεσε ο Καβάφης,
να αποσπάσει το σημείο της ζωής;

Στο τραίνο της επιστροφής,
όταν γυρνούσα από άλλα ερείπια,
ο κάμπος έστεκε βουβός,
το δάσος κιτρινωπό
πάντα στο τέλος των δρόμων.
Αλλά δε σταμάτησα μπροστά σ΄ εκείνο το σκιερό δέντρο,
που είδα περνώντας,

που μπήκε απ΄ το παράθυρό μου,
που ακόμη μένει μέσα στα χαρτιά μου,
μικρή μεταξωτή κλωστή,
που ακόμη επαγρυπνεί στην αγάπη μου,
σαν μια καταστροφή.

Κυκλικά, Περιστροφικά, Περικυκλωμένα
Κόκκινο Πλούσιο κυκλικό τρικ μαγικό
άσωτο αιλουροειδές τρέχει προσεχτικά
Εάν καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Αυτό είναι το υπαρκτό φαντασιακό Βέρμοντ
Το στόμα σʼ οδηγεί προς τα ʽδω
Εγώ, προς τα ʽκει
Όχι και τόσο ταχύ, το χέρι αρκετά αργό
για να υπάρχουμε στον χρόνο πεθαίνουμε οικοδομώντας
πρίσματα σʼ έναν άδειο χώρο
Η αλήθεια γρηγορότερη. Αυτές οι διακοπές
οι απειλές με όπλα, πυροβολόντας τη δημοκρατία
Το όνειρο του προέδρου πίσω
από τον θρόνο
Τέσσερα σκοραρισμένα / βιαστικός πυρετός, η κλινική
η σοφία της σύφιλης, γιατρός νοσοκόμα
Ινδιάνοι αμερικανοί, Ατλαντίδα σώσε μας
οδήγησέ μας σε χρόνους ανάγκης
προσευχή στο σώμα του κυττάρου του μυαλού
προσευχή στη μέση κάποιου που προσεύχεται
στον στερνό ψίθυρο του απογεύματος, καθώς
το χέρι ήσυχα γλιστράει μες στα γαλήνια
αγκάθια, στις πέτρες, στις καταιγίδες
Περιμένω τον ερχομό σου
δίχως αδιαφορία Μίλα μου!
Μη μʼ αφήνεις μόνο εδώ πέρα στον βασανιστικό
προθάλαμο της κλινικής Τα ανιαρά μπαρ, η μητέρα του
που θα βοηθήσει μʼ ένα σπίρτο κι ένα τσιγάρο
Φεύγω. Θεέ! Ποιο είναι τʼ όνομά σου;
—————————————————————-

Οι φλέβες και οι στίχοι μου

Οι φλέβες και οι στίχοι μου ακολουθούν τον ίδιο δρόμο
Και, κατεβαίνοντας απʼ την καρδιά κατρακυλούν στο χέρι.
Πιο ταπεινός, καθημερνά, από ότι αφήνω,
Εξαντλημένο –­­ κρατώ το λιγοστό που ανασταίνεται.

Όλα γύρω μου ζουν, δε ζω παρά με στίχους,
Το σπίτι μου η Ποίηση είναι η μοναδική μου διαμονή,
Δίνει απʼ τον ουρανό στις πιο κρυφές στιγμές
Στον κήπο μου το πράσινο πάντοτε πιο καινούργιο.

……………………………………..

Πρόσωπο που με τραβάς μες στις κρυφές μου όχθες
Το όνομα σου απλό κι ελαφρύ δε ξέρω να το λέω,
Πάντα πάνω στη γλώσσα μου ζαρώνει και πεθαίνει.
Μα αν πεθαίνει από φόβο, ο φόβος το ανασταίνει.

Ευτυχισμένος όποιος μπορεί να πει: « να το χορτάρι ».
«Κοιτάξτε αυτό το άλογο που πίνει στο ποτάμι »
Ή πάλι « ο Παύλος » ή « ο Ρομπέρ » ή πάλι « η Μαρία »
ή « η Γιάννα »
Μα είναι άλλο τʼ όνομα αυτό που πνίγω μέσα μου
Τόσο κακό, με χέρια που θα ʽπρεπε να ξέρουν
νʼ αγαπούν καλλίτερα .

στιχ. 93 – 95
[Ἀνδρομάχη: …ἐμπέφυκε γὰρ
γυναιξὶ τέρψις τῶν παρεστώτων κακῶν
ἀνὰ στόμ᾿ ἀεὶ καὶ διὰ γλώσσης ἔχειν.]

Εἶναι ἀπʼ τὴ φύση τους φτιαγμένες οἱ γυναῖκες
νὰ εὐχαριστιοῦνται
φέρνοντας στὸ στόμα καὶ τὴ γλώσσα τους
ὅσες τυράγνιες ρημάζουν τὴ ζωή τους.

στιχ. 184 – 185
[Ἀνδρομάχη: Κακὸν γε θνητοῖς τὸ νέον ἔν τε τῷ νέῳ
τὸ μὴ δίκαιον ὅστις ἀνθρώπων ἔχει.]

Εἶναι συμφορὰ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους
τὸ νά ᾿σαι νέος κι ἄδικος μαζί.

στιχ. 207 – 208

Δεν έχει σημασία αν υπάρχει ο Subhankar ή δεν υπάρχει Subhankar.

Έτσι όπως κουβαλώ το πτώμα μου. Δύναμη καμιά σ’ όλο το σώμα.

Η δομή αυτού του κλουβιού που καταρρέει σταδιακά λυγίζει

Κι ύστερα λιγοστεύει κυρτωμένη. Βροχόνερο φυλακισμένο

Στους οφθαλμούς του χεριού μου. Ο άνεμος απομυζεί ηλιακά άλατα.

Ο τρόπος που πεθαίνω θα μιλήσει για την ανδρεία ετούτη.

Αυτό είναι αρκετό. Το φως στον ουρανό και ο άνεμος σε μαύρα κέφια.

Μοιάζει να βρέχει μα όχι στην πραγματικότητα. Η γνώση μου δεν

Είναι δα τέλεια. Ω τα φτερά μου. Τα φτερά μου. Φτερά. Τα φτερά μου.

Υπάρχει φλόγα στα φτερά γι’ αυτό τα οστά των μαδημένων φτερών

Πετούν στον άνεμο. Την ώρα ετούτη ακριβώς, πάνω σε ετούτο

Το χαρτί θα πέσουν. Το ένα πλάι στ’ άλλο.

Τα φτερά μου, τα οστά, τα μαλλιά μου.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Subhankar Das γεννήθηκε και ζει στην Καλκούτα της Ινδίας. Έχει εκδώσει 16 ποιητικές συλλογές και είναι ο μεταφραστής των έργων του Άλλεν Γκίνσμπεργκ στην ινδική γλώσσα. Εκτός από ποιητής, είναι παραγωγός ανεξάρτητων πειραματικών ταινιών. Μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, και ποίηματά του θα συμπεριληφθούν, μεταξύ άλλων, στην υπό έκδοση «Ανθολογία Ινδικής Ποίησης του 20ου Αιώνα».