ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Πηγαίνοντας στην Ελλάδα
πίστευα ότι ένιωθα παντού τα ίχνη του Καβάφη.
Σκεπασμένα απ΄ τη βροχή,
χρωματισμένα από μια γκρίζα και καστανή γη.
Τι παράξενη και μοναχική η Αλεξάνδρεια στη μνήμη.
Απʼ τον εγκαταλειμένο ναό,
απ΄ τη χαμένη πόλη, από τους μύθους,
από τα τείχη, πώς μπόρεσε ο Καβάφης,
να αποσπάσει το σημείο της ζωής;
Στο τραίνο της επιστροφής,
όταν γυρνούσα από άλλα ερείπια,
ο κάμπος έστεκε βουβός,
το δάσος κιτρινωπό
πάντα στο τέλος των δρόμων.
Αλλά δε σταμάτησα μπροστά σ΄ εκείνο το σκιερό δέντρο,
που είδα περνώντας,
που μπήκε απ΄ το παράθυρό μου,
που ακόμη μένει μέσα στα χαρτιά μου,
μικρή μεταξωτή κλωστή,
που ακόμη επαγρυπνεί στην αγάπη μου,
σαν μια καταστροφή.
Καλά κάνατε και το βάλατε εδώ κ. Μίχο
Νέα παιδιά είναι με δίψα και βιασύνη για για πάση θυσία δημοσιότητα
Μέσα σ΄αυτά τα πλαίσια επόμενο είναινα πέφτουν στις παγίδες των εγωπαθών
Ο έχων οφθαλμούς οράτω
και ο έχων νουν νοείτω
Η εγωπαθεια ξεχωριζει τους οξεις νοες απο τα ποιητακια της σειρας
που σ’ ολη τους της ζωη διαβαζουν και διαβαζουν και διαβαζουν προσπαθωντας να αντιγραψουν τα μεγαλα πνευματα καταληγοντας να διαμορφωνουν την ιδιοφωνια του σαργου
, ο εχων οφθαλμους κυριε Νικακη θα πρεπει να ειναι πολυ δυστυχης. Πειτε μας λιγα πραγματα γι’ αυτο.
Κυριε Μιχο στην περιπτωση που απευθυνεστε συγκεκριμενα σε καποιον μπορειτε να αναρτησετε το σχολιο σας κατω απ’ την δικη του αναρτηση
ή ακομα ακομα
να του τα πειτε προσωπικα
-δε θα ηταν καλυτερα ετσι;
Και τελος παντων η ηλικια ,οπως καθε τι αλλο πεπερασμενο, ειναι μια προκαταληψη
την οποια οφειλουμε να απεκδυθουμε
”αν θελετε να ονομαζεστε ποιητες”
”διψα και βιασυνη εχουν τα γαιδουρια”
Ποιητές-εκκλησία
1) Τι θελει ο ποιητης;
Ο ποιητης θελει το συνηθισμενο που δεν μπορει ,για να κυριολεκτουμε δεν εχει τα μεσα, να απειλησει ουτε το ατομικο ουτε το κοινωνικο καθεστως ουτε και το καθεστως της τεχνης. Το ιδιο θελει και η εκκλησια.
2) Ποτε μπορει ενας ποιητης να γαμησει;
Ενας ποιητης μπορει να γαμησει ΜΟΝΟΝ οταν εχει εκδοσει τρια βιβλια, μεσα στην προηγουμενη πενταετια, ποιηματα του εχουν περιληφθει σε τρια τουλαχιστον περιοδικα, ολιγον ανατρεπτικα ολιγον συντηρητικα, και εχει φτιαξει, με τη βοηθεια του εκδοτη του, ένα τουλαχιστον βιογραφικο, κατα 95 τοις εκατο ψευτικο ,πρεπει οπωσδηποτε να εχει κι αλλες δραστηριοτητες (ενδεικνυνται μουσικη και ζωγραφικη ).Το ιδιο συμβαινει και με την εκκλησια .
3) Ποτε ενας εικονοκλαστης μπορει να πει οτι κατι δεν του αρεσει;
Μονο οταν φτιαξει ονομα. Η γνωμη του ,αν το ονοματεπωνυμο του δεν συνοδευεται απο το κυριος -α, δεν αφορα κανεναν. Και εκτος αυτων,ειναι παντα λανθασμενη και δεν εχει θεση αναμεσα στις σωστες γνωμες,γνωμες κυριων. Το αντιστοιχο συμβαινει και με την εκκλησια.
4) Ποτε ενας οποιοσδηποτε αλλογνωμος μπορει να μιλησει;
Ποτε,διοτι κατηγορειτε ως κριτικο ή προκατειλημενος ή βεβιασμενος ή κομπλεξικος. Στην περιπτωση που το δογμα του ειναι το εγω ,θεωρειται ΚΑΙ ψυχοπαθης .Οπως και να χει, οι ποιητες δεν τα δεχονται αυτα,
Ποιητές-λαικοί τροβαδούροι
1)Ποτε θα φτιαξει αυτουνου η συμπεριφορα Μαθιου μου;
Θα μεγαλωσει και θα φτιαξει χαρακτηρα, όταν περπατησει τη ζωη.
(Περπαταω τη ζωη = εχω εκδοτικο οικο)
2) Μα καλα δεν εχει ηθος;Δεν δειχνει σεβας στους πατερες;
Οχι, διοτι του λειπεται παιδεια. Ειχε και ορισμενες δυσκολιες… όταν παθει κι αυτος τα ιδια θα μαθει.
(Παθαινω τα ιδια= εκδιδομαι)
Για πλακα…
Δεν το επιδιωκω
οπως σωστα λεει μια υπαρξη
οποιος θελει να’ ναι βαθυς (και οχι με την εγκυκλοπαιδικη του εννοια) ειναι βαθυς
οποιος θελει να φαινεται βαθυς στους πολλους
γινεται σκοτεινος.
Ευχομαι ,τα λογια σας να γινουν πιο προσιτα
σε αντιθεση με την ποιηση σας.
😉
Και τελος, θα ηταν καλυτερο να κρινουμε τον αλλον οταν υπαρχει λογος. Κρινουμε εσας γιατι εχουμε διαβασει την ποιηση σας
κρινουμε τον κο Δημητριαδη με βαση το αποσπασμα που παρατεθηκε
δεν ειναι ”υποπτο” να μας-με κρινετε χωρις να μας ξερετε καν;
* προφανως και δεν κλαφτηκα ,αν μιλατε για μενα.
*μπορειτε να με ρωτησετε οτιδηποτε θελετε ,θα σας απαντησω
*δεν αλλαξα το γραφικο μου στυλ κι ετσι
το απαν συμπαν, νομιζω, εχει καταλαβει τι παιζει.
*τα υπολοιπα, ειναι μπουρδες.
Έναν ποιητή τον αφορά ο οξύς νόος και το εγώ του με την έννοια μιας νοητικής λειτουργίας
που του δίνει χαριστικά τη δυνατότητα να διεισδύει με ευκολία στα πράγματα και συγχρόνως με την ίδια ευκολία να αποσύρεται αλώβητος φορτωμένος την άλλη θέα
Οι ασήμαντοι ποιητές συγχέουν απλώς το εγώ με το δέρμα τους
κι η υπερένδυση
φυσικά οδηγεί σε διαταραχές
Ο έχω οφθαλούς οράτω
Ας βρεθεί, επιτέλους, μια κιβωτός και να μπουν όχι ζευγάρια, αλλά όλες οι μοναδικότητές μας μέσα! 🙂
Ο νοών νοείτω…