ΟΙ ΑΤΙΜΟΙ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΙ

Παίρνουν όλα μου τα γράμματα, και τα

ρίχνουν στην φωτιά.

Βλέπω τις φλόγες, κ. τ. λ.

Μα δεν με νοιάζει, κ. τ. λ.

Καίνε όλα όσα έχω, ή αυτά τα λίγα

που έχω. Δεν με νοιάζει, κ. τ. λ.

Το ποίημα υπέρτατο, στάλθηκε

στο κενό – το θάρρος αυτό είναι

απαραίτητο. Αυτό είναι κάτι

εντελώς διαφορετικό.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Πιστεύεις ότι βλέπεις.

Οτιδήποτε σκεφτήκαμε ή είπαμε,

αυτοί οι επίμονοι, αμείλικτοι θάνατοι

καθιστούν την πίστη τόσο ανύπαρκτη,

την ανθρωπιά μας ένα ερώτημα,

μια αποστροφή γιʼ αυτό που είμαστε.

Όποια κι αν είναι η ελπίδα,

εδώ πέρα είναι χαμένη.

Επειδή τη διαφορά μας ποθήσαμε,

εδώ είναι το κόστος.

Άννα Αχμάτοβα

Ροζάριο
(ερανίσματα)

Μετάφραση από τα ρωσικά
Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

СМЯТЕНИЕ

1

Было душно от жгучего света,
А взгляды его — как лучи…
Я только вздрогнула. Этот
Может меня приручить.
Наклонился — он что-то скажет.
От лица отхлынула кровь.
Пусть камнем надгробным ляжет
На жизни моей любовь.

2

Не любишь, не хочешь смотреть.
О, как ты красив, проклятый!
И я не могу взлететь,
А с детства была крылатой.
Мне очи застил туман,
Сливаются вещи и лица…
И только красный тюльпан,
Тюльпан у тебя в петлице.

3

Как велит простая учтивость,
Подошел ко мне. Улыбнулся,
Полуласково, полулениво
Поцелуем руки коснулся.
И загадочных, древних ликов
На меня поглядели очи…
Десять лет замираний и криков,
Все мои бессонные ночи
Я вложила в тихое слово
И сказала его напрасно.
Отошел ты, и стало снова
На душе и пусто и ясно.

1913

Ελλάδα

Λευκό είναι το μάρμαρο,
αλλά δεν λάμπει.
Λεπτοί είναι οι κίονες,
δίχως να ξεχωρίζουν.
Μεγαλοπρέπεια ασυνήθιστη στα κιονόκρανα κατοικεί.
Διπλωμένα της ακάνθου τα φύλλα,
μαραίνονται και πέφτουν,
συντρίμμια ανάμικτα με τη σκόνη των πλίνθων.
Και τα χρυσά κύπελλα αδειάσανε,
στόμα δεν έχουν πια.
Δάκρυα στάζει η Ήβη,
έρημο κληματόφυλλο ο Βάκχος,
και νυσταγμένο του πάνθηρα το παιχνίδι με τον θύρσο.
Του Δία οι βόστρυχοι τινάζονται στον χρόνο,
την τρίαινα ο Ποσειδώνας υπέροχα κραδαίνει στον αέρα,
και ο Φοίβος θλιμμένα κοιτά κατά τον ήλιο.
Οι οπλές των λεύτερων αλόγων του
συντρίβουν την άχορδη λύρα.
Λαγοκοιμούνται οι Μούσες,
οι Χάριτες απούσες.

Αλλά η δάφνη έχει όλα της τα φύλλα.

Στους κίονες ανάμεσα ορθώνεται μια δάφνη
μικρόκορμη, γερή, πλατιά, στεφανωμένη.
Κάτω απʼ τους κίονες ριζωμένη
απλώνεται αγκαθωτή περικοκλάδα,
στη φυλλωσιά της τρεμοπαίζουν χρυσοπόρφυρα ρόδα
που τʼ αγαπούν οι γυναίκες του νότου.
Πολλών αντρών ο δρόμος προσπερνά τους κίονες,
προσηλωμένα τα βλέμματα όλων είναι στον ανθό.
Πλούσιος είναι
και περήφανα ανεμίζει,
μα όσο κυλά η μέρα,
το ανθισμένο βασίλειο σκορπίζει.

Αλλά η δάφνη έχει όλα της τα φύλλα.

Ζητείται μεταφραστής!

A Lover

If I could catch the green lantern of the firefly
I could see to write you a letter.

ΕΝΑΣ ΕΡΑΣΤΗΣ

Αν μπορούσα να κρατήσω το πράσινο φανάρι της πυγολαμπίδας,
θα έβλεπα να σου γράψω ενα γράμμα…”

(μτφρ: Τζούτζη Μαντουράνη)

‘Fragment’

What is poetry? Is it a mosaic
Of coloured stones which curiously are wrought
Into a pattern? Rather glass that’s taught
By patient labor any hue to take
And glowing with a sumptuous splendor, make
Beauty a thing of awe; where sunbeams caught,
Transmuted fall in sheafs of rainbows fraught
With storied meaning for religion’s sake.

Είμαι Άγγλος νιος και τυχερός

Είμ’ Άγγλος νιος και τυχερός
θέλω τον βασιλιά
κι ας ακριβαίνουν τον καπνό,
φτάνει που με ρωτάν.

Την γριά Αγγλία την αγαπώ
από δύση σ’ ανατολή,
απ’ τον Ιορδάνη ποταμό
ως του Άτλα την ακτή.

Την γριά Αγγλία όπου κι αν βρεθώ
την έχω στην καρδιά,
μόνο αυτούς τους νέγρους
να έδιωχνα έξω με μια κλωτσιά.