Άννα Αχμάτοβα

Ροζάριο
(ερανίσματα)

Μετάφραση από τα ρωσικά
Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

СМЯТЕНИЕ

1

Было душно от жгучего света,
А взгляды его — как лучи…
Я только вздрогнула. Этот
Может меня приручить.
Наклонился — он что-то скажет.
От лица отхлынула кровь.
Пусть камнем надгробным ляжет
На жизни моей любовь.

2

Не любишь, не хочешь смотреть.
О, как ты красив, проклятый!
И я не могу взлететь,
А с детства была крылатой.
Мне очи застил туман,
Сливаются вещи и лица…
И только красный тюльпан,
Тюльпан у тебя в петлице.

3

Как велит простая учтивость,
Подошел ко мне. Улыбнулся,
Полуласково, полулениво
Поцелуем руки коснулся.
И загадочных, древних ликов
На меня поглядели очи…
Десять лет замираний и криков,
Все мои бессонные ночи
Я вложила в тихое слово
И сказала его напрасно.
Отошел ты, и стало снова
На душе и пусто и ясно.

1913

Σύγχυση

1

Ήτανε αποπνικτικά απʼ τις καυτές του ήλιου τις αχτίδες
Το βλέμμα του – αχτίδα.
Σκίρτησα στη στιγμή: αυτός
Μπορεί να με εξημερώσει.
Έσκυψε, σα να ʽθελε κάτι να πει…
Κιʼ αίμα στο πρόσωπο αναβλύζει.
Κι ας γίνει της ζωής μου ο έρωτας
Η επιτάφιος πλάκα.

2

Δεν μʼ αγαπάς, δεν θες να με κοιτάξεις,
Ω, πόσο όμορφος είσαι καταραμένε!
Να πετάξω πια δεν μπορώ,
Εγώ που από μικρή φτερά δικά μου είχα.
Τα μάτια στην ομίχλη καρφωμένα
Συγχέονται πρόσωπα και πράγματα
Και μόνο μια κόκκινη τουλίπα,
Στο πέτο σου ξεχωρίζει μια τουλίπα.

3

Σα προστάζει ο απλός σεβασμός,
Πλησίασες χαμογελώντας,
Μισοτρυφερά, μισοβαριεστημένα,
Τα χείλη άγγιξαν το χέρι –
Και μυστηριώδεις, αρχαίες μορφές
Με κοίταξαν στα μάτια …

Δέκα χρόνων αγωνίες και κραυγές
Όλες τούτες τις νύχτες της αγρύπνιας
Μια λέξη ήρεμη
Τους πρέπει – μάταια.
Έφυγες, και στην ψυχή μου πάλι
Όλα άδεια και καθάρια είναι.

1913

ВЕЧЕРОМ

Звенела музыка в саду
Таким невыразимым горем.
Свежо и остро пахли морем
На блюде устрицы во льду.

Он мне сказал: “Я верный друг!”
И моего коснулся платья…
Как не похожи на объятья
Прикосновенья этих рук.

Так гладят кошек или птиц,
Так на наездниц смотрят стройных…
Лишь смех в глазах его спокойных
Под легким золотом ресниц.

А скорбных скрипок голоса
Поют за стелющимся дымом:
“Благослови же небеса –
Ты первый раз одна с любимым”.

1913.Март

Εσπέραν

Ανείπωτος ήταν ο καημός
Της μουσικής πʼ ακούστηκε στον κήπο.
Τα στρείδια στην πιατέλα με τον πάγο
Έντονα της θάλασσας αρώματα μοσχοβολούν.

Μου είπε εκείνος: «Είμαι φίλος πιστός!»
Κι άγγιξε το φόρεμά μου.
Δεν μοιάζουν όμως μʼ αγκαλιές
Τʼ αγγίγματα τούτα των χεριών.

Έτσι χαϊδεύουν γάτες ή πουλιά
Τις όμορφες, έτσι κοιτούν, τις αμαζόνες
Έτσι το γέλιο φαίνεται ήρεμο στο βλέμμα
Κάτω από των βλεφαρίδων το χρυσάφι.

Και πένθιμες φωνές υμνούν
Πίσω απʼ την πλατύφυλλη βελανιδιά
«Ευλογημένοι οι ουρανοί – μόνη
Για πρώτη φορά με τον αγαπημένο».

Μάρτιος 1913

*
Покорно мне воображенье
В изображенье серых глаз.
В моем тверском уединенье
Я горько вспоминаю Вас.

Прекрасных рук счастливый пленник,
На левом берегу Невы,
Мой знаменитый современник,
Случилось, как хотели Вы,

Вы, приказавший мне: довольно,
Поди, убей свою любовь!
И вот я таю, я безвольна,
Но все сильней скучает кровь.

И если я умру, то кто же
Мои стихи напишет Вам
Кто стать звенящими поможет
Еще не сказанным словам?

1913.Июль
Слепнево

*
Υπάκουη η φαντασία μου
Στην αντανάκλαση των γκρίζων ματιών.
Στη μοναξιά μου εδώ στην Τβερ
Πικρές είναι οι αναμνήσεις μου για σας.

Ευτυχισμένη αιχμάλωτος των όμορφων χεριών
Στου Νέβα την αριστερή την όχθη,
Επιφανή μου σύγχρονε
Έγιναν κατά πως θέλατε εσείς,

Με διέταξες: φτάνει,
Τον έρωτα σου, σύρε να σκοτώσεις!
Και να που τώρα άβουλη λιώνω,
Μα πιο δυνατά απʼ όλα το αίμα μου χτυπάει.

Μα σαν πεθάνω, τότε ποιος
Στίχους για σας θα γράφει,
Ποιος τα ανείπωτα τα βροντερά
Λόγια θα βοηθήσει;

Ιούλιος 1913
Σλέπνεβο

από Σωτήρης Παστάκας
6 Comments