Κάθε φορά που μες την κόλαση της δικιάς του οδύνης
Εικόνες σκληρές κι άσεμνες τον βαραίνουν
-Γιατί καμιά καρδιά δε γοητεύεται απ’ τη λαγνεία
Πιο πολύ απ’ τη δικιά του, ούτε απ’ τον θεό
Ταλαιπωρείται τόσο – σηκώνει τ’ αλύτρωτα
Ρυτιδιασμένα χέρια του στον ουρανό και προσεύχεται.
Η οργιαστική-πυρετώδης προσευχή του εκπέμπει
Μια βασανιστική-ανεκπλήρωτη ηδονή, που η θέρμη της
Στροβιλίζεται στο μυστηριώδες άπειρο.
Ούτε η ιαχή του Διόνυσου δεν ηχεί τόσο μεθυστικά,
Όταν με έκσταση θανάτου και σάλια οργής,
Σπαρακτικά αναφωνεί: Παναγία μου, συγχώρα με!

Σχόλιο:

Χρονολογημένο το φθινόπωρο του 1906, το χειρόγραφο με το ποίημα “Ο Άγιος” (Der Heilige) ήρθε στο φως το 1993, στη διάρκεια δημοπρασίας, και θεωρείται η πρώτη γνωστή ποιητική σύνθεση του Trakl όταν ήταν 19 ετών. Είχαν προηγηθεί δυο κριτικές θεάτρου, δημοσιευμένες σε εφημερίδες του Salzburg, για τα έργα: “Familie” του Karl Schoenherr και “Salome” του Oscar Wilde.Επίσης, στην ίδια χρονιά ανήκουν δυο δικά του θεατρικά, Totentag και Fata Morgana, που δε διασώθηκαν, καθώς και οι πρόζες: “Traumland” και “Aus Goldenem Kelch”. Το στοιχείο της απαγορευμένης ηδονής επαναλαμβάνεται σε πολλά ποιήματα του Trakl, και όπως επισημαίνουν οι βιογράφοι του, αυτό μεταξύ άλλων ανακαλεί την ερωτική σχέση που είχε αναπτύξει με τη μικρότερη αδερφή του Gretl, την οποία είχε επιπλέον μυήσει στα ναρκωτικά και αποκαλούσε: “μικρό αγαπημένο δαίμονα που αναδύθηκε από τις Χίλιες και Μια Νύχτες”.

Βιβλιογραφία:

Georg Trakl, Dichtungen und Journalistische Texte 1906 bis Fruehjahr 1912, Innsbruck 2007.

Ποίηση

Δεν ξέρω αν η γη γυρίζει …

Δεν ξέρω αν η γη γυρίζει,
Εξαρτάται από το αν χωρά η λέξη στην γραμμή.
Δεν ξέρω να υπήρξαν η γιαγιά με τον παππού μου
Πίθηκοι, αφού δεν ξέρω αν θέλω γλυκό ή αλμυρό.
Ξέρω όμως ότι θέλω να βράσω και θέλω ο ήλιος
Και η φλέβα του χεριού μου να ενωθούν από το ίδιο τρέμουλο.
Θέλω όμως η αχτίδα τʼ αστεριού να φιλήσει την αχτίδα του ματιού μου,
Όπως το ελάφι την ελαφίνα (ω, πόσο όμορφα είναι τα μάτια τους!».
Θέλω όμως όταν τρέμω εγώ, το γενικό τρέμουλο να ενωθεί με την οικουμένη.
Και θέλω να πιστέψω ότι υπάρχει κάτι που θα απομείνει
Όταν την πλεξούδα της αγαπημένης θα την αντικαταστήσει, για παράδειγμα, ο χρόνος.
Θέλω να βγάλω τις παρενθέσεις του κοινού πολλαπλασιαστή, που ενώνει εμένα, τον Ήλιο, τον ουρανό, και την σκόνη των διαμαντιών.

1909

Το τραγούδι του Χοακίν Σαμπίνα εδώ

Δεν ξεπερνούσε τα είκοσι
ο μεγαλύτερος από τους τρεις
που ήρθαν να με ληστέψουν τον περασμένο μήνα.
” Ενισχυσέ μας μια στάλα
και μην κάνεις το γενναίο
γιατί νευριάζω πολύ όταν τσαντίζομαι”
Μου τσιμπήσαν δέκα πεντακοσάρικα
και ρολόι μάρκα Ωμέγα
με την κόψη του κουζινομάχαιρου στο λαρύγγι
αλλά ο αλλήθωρος το πήρε πρέφα
και μου λέει ” Κοίτα φίλε
μοιάζεις μ’ εκείνο το Σαμπίνα που τραγουδάει”
‘Ηταν μια νυχτα όποια νύχτα
μπορεί να ήταν και δεκατρείς
τι πειράζει; Κι αν μπορεί να ήταν και Τρίτη
Μόνο ξέρω πως κάποιες φορές
όταν το λιγότερο το περιμένεις
ο διάολος έρχεται και κάνει τα δικά του.
” Αυτή τη συνάντηση πρέπει να τη βρέξουμε
με σιρόπι από μπυρίτσα
σύντοφοι, πριν ο πετεινός λαλήσει”
“Ήσυχος μάγκα, συγνώμη
και γουλιά να το γιορτάσουμε
και οι τρεις ήταν κάργα στη “σκόνη”
Σε μια μπάρα αμερικάνικη
με τραβήξαν με το ζόρι
δεν μ’ αφήσαν να πληρώσω ένα γύρο
κουμαντάριζαν τρία γκομενάκια
αλλά εμένα μου φυλάγαν
τις χάρες της ” Κατίνας της καυλιάρας”
Γίναμε σαν μηχανάκια
μπύρα και τσιγαριλίκια
κώλωσαν να πάρουν κάτι πιο βαρύ
τραβήξαμε και φωτογραφίες
στην καμπίνα σε τρία λεπτά
μοιάζαμε με την τετράδα του θανάτου.

Όριο

Εδώ, κάτ’ από τούτο το κλαδί, μπορείς να μιλάς γι’ αγάπη.

Πιο πέρα είναι ο νόμος, είναι η ανάγκη
η ατραπός της ισχύος, το βοσκοτόπι του τρόμου,
το φέουδο της τιμωρίας.

Πιο πέρα, όχι.

Νανούρισμα

Είναι μεγάλος ο κόσμος; Είναι μεγάλος. Όσο κι ο φόβος.
Είναι μακρύς ο χρόνος; Είναι μακρύς. Μακρύς όπως η λήθη.
Είναι βαθιά η θάλασσα; Γιατί δεν ρωτάς τον ναυαγό;

(Ο Γητευτής χαμογελά. Μου χαϊδεύει τα μαλλιά
και μου λέει να κοιμηθώ.)

Η ποιήτρια και πεζογράφος, Ροσάριο Καστεγιάνος, γεννήθηκε στις 25 Μαϊου του 1925 στην Πόλη του Μεξικού. Αποτελεί μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές φωνές του Μεξικού στον εικοστό αιώνα. Το έργο της, του οποίου η θεματική περιστρέφεται γύρω από τα ζητήματα της πολιτισμικής καταπίεσης, του εθνικισμού και της ιστορίας της Λατινικής Αμερικής, όπως επίσης και της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, έχει επηρεάσει τον χώρο των πολιτισμικών σπουδών και τη φεμινιστική κριτική. Το 1972 δημοσιεύει τη συλλογή Ποίηση δεν είσ’ εσύ: Ποιήματα 1948-1971. Πέθανε από ηλεκτροσόκ στις 7 Αυγούστου του 1974 στο Τελ Αβίβ, όπου διατελούσε πρέσβης του Μεξικού.

Το μοναδικό ηχητικό ντοκουμέντο του Αντρέι Μπέλι, που διασώθηκε, εδώ

1

Αιώνες κοιμόμουν … Περίμενα όμως,
Εσένα Βορρά, μνηστή μου!
Για να σε σώσω, βγήκα από
Τις υπόγειες αίθουσες, για να σε σώσω!

Είμαστε ιππότες χωρών μακρινών.
Είμαι το κέρας που σαλπίζει στο σκοτάδι.
Μέσα στην υγρή, την βροχερή ομίχλη –
Προς το Βορρά τραβάμε.

Στων αλόγων τα στήθη τα κυρτά
Μια μαραμένη βάτος κρέμεται…
Σα νεροποντή είναι το ρεύμα των ημερών
Σα θύελλα τα λόγια των χειλιών!

Το επτάχρωμο αδιάβροχο των αστεριών
Πετάει προς την ομίχλη από τον ώμο,
Βαρύς του φάντη ο σταυρός –
Η λαβή του σπαθιού μου.

Χέρι ατσάλινο τον έφερε
Ως εδώ την ερημιά.
Την κόψη του ξίφους ακόνιζαν –
Όχι ο άνεμος – μα οι χρόνοι, οι αιώνες!