Κάθε φορά που μες την κόλαση της δικιάς του οδύνης
Εικόνες σκληρές κι άσεμνες τον βαραίνουν
-Γιατί καμιά καρδιά δε γοητεύεται απ’ τη λαγνεία
Πιο πολύ απ’ τη δικιά του, ούτε απ’ τον θεό
Ταλαιπωρείται τόσο – σηκώνει τ’ αλύτρωτα
Ρυτιδιασμένα χέρια του στον ουρανό και προσεύχεται.
Η οργιαστική-πυρετώδης προσευχή του εκπέμπει
Μια βασανιστική-ανεκπλήρωτη ηδονή, που η θέρμη της
Στροβιλίζεται στο μυστηριώδες άπειρο.
Ούτε η ιαχή του Διόνυσου δεν ηχεί τόσο μεθυστικά,
Όταν με έκσταση θανάτου και σάλια οργής,
Σπαρακτικά αναφωνεί: Παναγία μου, συγχώρα με!

Σχόλιο:

Χρονολογημένο το φθινόπωρο του 1906, το χειρόγραφο με το ποίημα “Ο Άγιος” (Der Heilige) ήρθε στο φως το 1993, στη διάρκεια δημοπρασίας, και θεωρείται η πρώτη γνωστή ποιητική σύνθεση του Trakl όταν ήταν 19 ετών. Είχαν προηγηθεί δυο κριτικές θεάτρου, δημοσιευμένες σε εφημερίδες του Salzburg, για τα έργα: “Familie” του Karl Schoenherr και “Salome” του Oscar Wilde.Επίσης, στην ίδια χρονιά ανήκουν δυο δικά του θεατρικά, Totentag και Fata Morgana, που δε διασώθηκαν, καθώς και οι πρόζες: “Traumland” και “Aus Goldenem Kelch”. Το στοιχείο της απαγορευμένης ηδονής επαναλαμβάνεται σε πολλά ποιήματα του Trakl, και όπως επισημαίνουν οι βιογράφοι του, αυτό μεταξύ άλλων ανακαλεί την ερωτική σχέση που είχε αναπτύξει με τη μικρότερη αδερφή του Gretl, την οποία είχε επιπλέον μυήσει στα ναρκωτικά και αποκαλούσε: “μικρό αγαπημένο δαίμονα που αναδύθηκε από τις Χίλιες και Μια Νύχτες”.

 

Βιβλιογραφία:

Georg Trakl, Dichtungen und Journalistische Texte 1906 bis Fruehjahr 1912, Innsbruck 2007.

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο