Προτρεπτικά επιγράμματα
από το Χ βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας

1. Λεωνίδου

Ήρθε η ώρα για θαλασσινά ταξίδια.
Το λάλο έφτασε κιόλας χελιδόνι
και ο χαρίεις Ζέφυρος.
Γεμάτα άνθη τα λιβάδια
κι η θάλασσα που έβραζε απ΄ τον τραχύ αέρα και το κύμα
τώρα εσίγησε.
Τράβα τις άγκυρες, ναυτίλε,
λύσε τα παλαμάρια.
Ταξίδεψε με τα πανιά όλα ανοιγμένα.
Εγώ ο Πρίαπος, θεός του λιμανιού,
ταύτα σου παραγγέλλω.
Καλέ μου άνθρωπε,
τράβα μέσα στις θάλασσες
για κάθε εμπόριό σου.

2. Αντιπάτρου Σιδωνίου

Ολάνοιχτος τώρα ο δρόμος
για το καράβι που ροχθεί στο κύμα.
Η θάλασσα πια δεν μπλαβιάζει αγριεμένη
διατρεχόμενη από τρέμουλα φρίκης.
Κάτω απ΄ το γείσο του σπιτιού, το κυρτωμένο χελιδόνι
πλάσσει κιόλας τη φωλιά του.
Των λιβαδιών γελούν τα αβρά λουλούδια.
Μαζέψετε κουλουριαστά
τα μουλιασμένα παλαμάρια, ναύτες.
Τις άγκυρες τις φωλιασμένες μες του λιμανιού την άμμο
τραβήξτε απάνω.
Ανοίξτε διάπλατα τα καλοΰφαντα πανιά σας.
Ταύτα, εγώ ο Πρίάπος, Βρομίου παις,
των όρμων κάτοικος, σας συμβουλεύω.

*

Σʼ αρέσει να πέφτεις στο ξεστρωμένο μας κρεβάτι

οι παλιοί ιδρώτες μας δεν σʼ αηδιάζουν

τα λερωμένα, από ξεχασμένα όνειρα, σεντόνια μας

οι κραυγές μας που στο σκοτεινό δωμάτιο αντηχούνε

όλα ετούτα ξεσηκώνουνε το αχόρταγο κορμί σου,

το άσχημό σου πρόσωπο επιτέλους λάμπει

που οι χτεσινοί μας πόθοι είναι όνειρα αυριανά σου

*

Η ανάσα σου μέσα στο στόμα μου

τα ξερά σου χέρια τα νύχια σου τα σουβλερά

δεν αφήνουνε ποτέ το κρεμεζί λαρύγγι μου

κρεμεζί απʼ την ντροπή την ηδονή τη γλύκα

τα μελανιασμένα χείλια σου βυζαίνουνε το αίμα μου

κι οι στιλβωμένες σάρκες μου θα σε ξεσηκώνουν πάντα

ενώ τα μάτια μου θα μένουνε κλεισμένα.

Πόσοι έρωτες έκαναν να κραυγάζει το κρεβάτι…

Ο Αλφόνσο Γκάτο εδώ

A mio padre

Se mi tornassi questa sera accanto
lungo la via dove scende l’ombra
azzurra già che sembra primavera,
per dirti quanto è buio il mondo e come
ai nostri sogni in libertà s’accenda
di speranze di poveri di cielo,
io troverei un pianto da bambino
e gli occhi aperti di sorriso, neri
neri come le rondini del mare.
Mi basterebbe che tu fossi vivo,
un uomo vivo col tuo cuore è un sogno.
Ora alla terra è un’ombra la memoria
della tua voce che diceva ai figli:
“Com’è bella la notte e com’è buona
ad amarci così con l’aria in piena
fin dentro al sonno”. Tu vedevi il mondo
nel novilunio sporgere a quel cielo,
gli uomini incamminati verso l’alba.

da “La storia delle vittime” (1945)

PUGNA

scene one

I place my head on my knees
Its frowns are all of silence
Enter the joker with bells
On his costume I move the pawn of my head.

scene two

Tucker of earth and heather
for the dead man’s attire.
Time, dice-playing child … Tell me
why do I so resist and wither
and break?

scene three

Fully armed I’ll stand on the plain
and fight it out with the elfs
that assume my countenance.
The galloping trees
will trail my most durable garment.
Better to endure – alas! –
than to wait for the anonymous.

PETITS ROEMES EN PROSE
< le spleen de paris>

ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΕ ΠΡΟΖΑ
< το σπλην του παρισιού>

Ι

Ο ΞΕΝΟΣ

-Ποιόν αγαπάς πιο πολύ , άνθρωπε αινιγματικέ , πες μου ; τον πατέρα σου ,τη μητέρα σου , την αδερφή σου ή τον αδερφό σου ;
-Δεν έχω ούτε πατέρα ,ούτε μητέρα , ούτε αδερφή , ούτε αδερφό .
-Τους φίλους σου ;
-Κάνετε χρήση μιας λέξης που μου έχει μείνει μέχρι τώρα άγνωστη.
-Την πατρίδα σου ;
-Αγνοώ σε πιο γεωγραφικό πλάτος είναι η θέση της .
-Την ομορφιά ;
-Θα την αγαπούσα με προθυμία θεά και αθάνατη .
-Το χρυσάφι ;
-Το μισώ όπως εσείς μισείτε το Θεό .
-Ε ! λοιπόν εσύ τι αγαπάς παράξενε ξένε ;
-Αγαπώ τα σύννεφα…τα σύννεφα που περνούν…εκεί πέρα…τα υπέροχα σύννεφα !

ΙΙ

Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ

Η μικρόσωμη γριά η ζαρωμένη αισθάνθηκε αγαλίαση κοιτάζοντας αυτό το όμορφο παιδί που ο καθένας το δεχόταν με χαρά που όλοι ήθελαν να του αρέσουν…αυτό το όμορφο πλάσμα , τόσο εύθραυστο σαν κι αυτή , σαν τη μικρόσωμη γριά , και , σαν κι αυτή επίσης , χωρίς δόντια και χωρίς μαλλιά .
Και πλησίασε κοντά του , για να του κάνει γελάκια και ευχάριστες γκριμάτσες .
Μα το παιδί φοβισμένο χτυπιόταν κάτω από τα χάδια της καλής γυναίκας της ρημαγμένης και γέμιζε το σπίτι με ουρλιαχτά .
Τότε η καλή γριά αποτραβήχτηκε μέσα στη μοναξιά της την παντοτινή , και έκλαιγε σε μια γωνία , και έλεγε :
-αχ για μας τα δυστυχισμένα θηλυκά τα γέρικα , ο χρόνος που αρέσαμε ακόμα και στους αθώους έχει περάσει…και προκαλούμε τρόμο στα μικρά παιδιά που θέλουμε να τα αγαπάμε.