Όριο
Εδώ, κάτ’ από τούτο το κλαδί, μπορείς να μιλάς γι’ αγάπη.
Πιο πέρα είναι ο νόμος, είναι η ανάγκη
η ατραπός της ισχύος, το βοσκοτόπι του τρόμου,
το φέουδο της τιμωρίας.
Πιο πέρα, όχι.
Νανούρισμα
Είναι μεγάλος ο κόσμος; Είναι μεγάλος. Όσο κι ο φόβος.
Είναι μακρύς ο χρόνος; Είναι μακρύς. Μακρύς όπως η λήθη.
Είναι βαθιά η θάλασσα; Γιατί δεν ρωτάς τον ναυαγό;
(Ο Γητευτής χαμογελά. Μου χαϊδεύει τα μαλλιά
και μου λέει να κοιμηθώ.)
Η ποιήτρια και πεζογράφος, Ροσάριο Καστεγιάνος, γεννήθηκε στις 25 Μαϊου του 1925 στην Πόλη του Μεξικού. Αποτελεί μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές φωνές του Μεξικού στον εικοστό αιώνα. Το έργο της, του οποίου η θεματική περιστρέφεται γύρω από τα ζητήματα της πολιτισμικής καταπίεσης, του εθνικισμού και της ιστορίας της Λατινικής Αμερικής, όπως επίσης και της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, έχει επηρεάσει τον χώρο των πολιτισμικών σπουδών και τη φεμινιστική κριτική. Το 1972 δημοσιεύει τη συλλογή Ποίηση δεν είσ’ εσύ: Ποιήματα 1948-1971. Πέθανε από ηλεκτροσόκ στις 7 Αυγούστου του 1974 στο Τελ Αβίβ, όπου διατελούσε πρέσβης του Μεξικού.
“Itʼs not good enough to imitate the models proposed for us that are answers to circumstances other than our own. It isnʼt even enough to discover who we are. We have to invent ourselves.”
Rosario Castellanos
Και ένα ποίημα στο πρωτότυπο, η μαγεία της γλώσσας!
Μήπως και κάτι ηχητικό, αν βρίσκαμε;
http://alonakitispoiisis.blogspot.com/2010/05/blog-post_584.html
ROSARIO CASTELLANOS
ESTOY AQUÍ, SENTADA
Estoy aquí, sentada, con todas mis palabras
como con una cesta de fruta verde, intactas.
Los fragmentos
de mil dioses antiguos derribados
se buscan por mi sangre, se aprisionan, queriendo
recomponer su estatua.
De las bocas destruidas
quiere subir hasta mi boca un canto,
un olor de resinas quemadas, algún gesto
de misteriosa roca trabajada.
Pero soy el olvido, la traición,
el caracol que no guardó del mar
ni el eco de la más pequeña ola.
Y no miro los templos sumergidos;
sólo miro los árboles que encima de las ruinas
mueven su vasta sombra, muerden con dientes ácidos
el viento cuando pasa.
Y los signos se cierran bajo mis ojos como
la flor bajo los dedos torpísimos de un ciego.
Pero yo sé: detrás
de mi cuerpo otro cuerpo se agazapa,
y alrededor de mí muchas respiraciones
cruzan furtivamente
como los animales nocturnos en la selva.
Yo sé, en algún lugar,
lo mismo
que en el desierto cactus,
un constelado corazón de espinas
está aguardando un hombre como el cactus la lluvia.
Pero yo no conozco más que ciertas palabras
en el idioma o lápida
bajo el que sepultaron vivo a mi antepasado.
στις 6/7/2011 8:23 am
Μεστή ποίηση, δημιουργική μετάφραση. Ευχαριστώντας την Ελένη Κεφάλα και στέλνοντας χαιρετισμό εκεί στο πανεπιστήμιο στο …μακρινό St. Andrews της Σκοτίας, να θυμήσω τη συμβολή της στο μικρό αφιέρωμα παγκόσμιας ποίησης στο ΠΟΙΕΙΝ [23.3.2011] με το ωραίο ποίημα της Rosario Castellanos “Στοχασμός στο κατώφλι”.
Στο “Όριο” ας διορθωθεί το εκ παραδρομής λάθος από “της ισχύς” σε “της ισχύος”.