ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ (Αμμόχωστος 1914- Λευκωσία 2004)

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1974

Τρέμω όσο πλησιάζω στα περί Θερμοπυλών,
τρέμω όσο πλησιάζω στα περί Σαλαμίνος.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

Τώρα πια πώς θα μπορέσουμε να πεθάνουμε,
τώρα πια πώς θα μπορέσουμε να πεθάνουμε
μʼ αυτή την έγνοια πίσω μας;
Αναγκαστικώς θα αναβάλουμε.

ΠΡΟΣ ΚΑΛΒΟ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ)

Επανάλαβε εκείνο το «ωραία και μόνη».
επανάλαβε εκείνο το «ωραία και μόνη».

ΛΙΑΣΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ (Λύση Αμμοχώστου, 1901 – Λάρνακα, 1985)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΑΣ

Τουρτζιά, στην Κύπρον πού ʼρτες τζι έκαμες χωρισμόν,
ποττέ σου εν τζι εννά ʼβρεις μʼ εσού λοαρκασμόν.
Το μούτιν εν το κόβκουν με Τούρτζοι, με Ρωμιοί,
θέλουν να πάσιν πίσω, δά ένʼ ποριξιμιοί.
Ο ξένος βάρκα μοιάζει πόνʼ με χωρίς κουπιά
τζαι των πουλλιών που ζούσιν για πάντα στα κλουβκιά.
Αφήστε μας να πάμεν στους τόπους μας, γιατί
σεισμόν εννά ʼσει πάντα ή γη που μας κρατεί.

μούτιν, το= επιθυμία σφοδρή
ποριξιμιός= εγκαταλειμμένος, παραμελημένος< !

*

Ξαφνικά,
ένα αφηνιασμένο άλογο
μπήκε στην αίθουσα.
Οι κυρίες ούρλιαξαν,
οι πολυέλαιοι έσπασαν.

Μες στο σκοτάδι,
κάποιος μας φίλησε τρελά.

Όμως,
οι πολυέλαιοι έλαμπαν,
οι κυρίες στροβιλίζονταν σιωπηλά,
και στη μέση ενός όμορφου λιβαδιού
ένα άλογο,
κοιτούσε αδιάκριτα το σούρουπο.

Φρίκες 8/2/2010

*

Τις νύχτες,
που σπάει λίγο ο αέρας,
ένας αγαθός γίγαντας,
με ένα ψάρι στο χέρι
μπαίνει στην κρύπτη μας.
Πιάνει αμέσως δουλειά,
ο κόκκινος σιδεράς
-νταπ-ντουπ-νταπ-
στρογγυλεύει τους κρίκους,
ενώνει την αλυσίδα.
Ο άγνωστος φεύγει.
«Κρατείστε» λέει,
«θα ξανάρθω».
Νταπ-ντουπ, πιο δυνατά,
ο κόκκινος σιδεράς,
ενώνει ξανά την αλυσίδα της αγάπης.

Διακόσιες μέρες βρέχει
στις καρδιές των ανθρώπων.

Φρίκες 8/2/2010

 Το Ποιείν καλεί τους αναγνώστες του να συνδράμουν στην Ανθολόγηση ποιημάτων παιδικού θανάτου ύστερα από ευγενές αίτημα φοιτητριών αναγνωστριών του στα πλαίσια της διπλωματικής τους εργασίας…

ΔΗΜΟΤΙΚΑ

ΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΜΟΥ

Κει που θα πας καρδούλα μου, στη σκάλα που θʼ ανέβεις,
Θα βγουν οι νιοι, θα βγουν οι νιες, θα βγουν τα παλικάρια
Να σε δεχτούν και να σε ιδούν, να πιάκουν τʼ άλογό σου,
Κι ο μαύρος καμαρώνοντας θα σειέται, θα λυγιται.
Κι αν σε ρωτήσουν, γιόκα μου, κι αν θα σου ειπούν, παιδί μου,
«Σαν τι μαντάτα ήφερες απʼ τον Απάνω κόσμο;»
Πες τους οι μάνες φλίβονται για τα καψοπαίδια τους,
Που τάφαγεν η μαύρη γης και ταʼ άραχνο το χώμα.

ΕΙΣ ΥΙΟΝ (2ο)

Εσύ, παιδί μʼ εκίνησες να πας ʽς τον κάτου κόσμο,
κι αφήνεις τη μανούλα σου πικρή, χαροκαμένη;
παιδάκι μου, τον πόνο σου, που να τον απιθώσω,
που κι αν τον ρίξω τρίστρατα, τον παίρνουν οι διαβάτες,
κι αν τον αφήσω ʽς τα κλαριά, τον παίρνουν οι διαβάτες,
κι αν τον αφήσω ʽς τα κλαριά, τον παίρνουν τα πουλάκια;
που να βαλθούν τα δάκρυα μου για τον ξεχωρισμό σου;
Αν πέσουνε ʽς τη μαύρη γης, χορτάρι δεν φυτρώνει,
αν πέσουν ʽς τον ποταμό, ο ποταμός θα στύψει,
αν πέσουν ʽς τη θάλασσα, πνίγονται τα καράβια,
κι αν τα σφαλίσω ʽς την καρδιά γλήγορα σʼ ανταμώνω.

ΑΚΟΥΣΤΕ τον Ύμνο επί της Εθνικής Επετείου της 21ης Απριλίου 1967

Πού να ‘ναι ο ίσκιος σου Θεέ ,
Μιχάλης Γαβριηλίδης

Άδεια τα χέρια μου
δεν σφίγγουν τα δικά σου
κλειστά τα χείλια μου
δεν σμίγουν στα φιλιά σου.

Σβηστά τα μάτια μου
δεν βλέπουν τη ματιά σου
νεκρά είναι όλα μου
γιατί είμαι μακριά σου.

Πού νά ʼναι ο ίσκιος σου Θεέ
να ‘ρθώ να γονατίσω
και να σου πω τον πόνο μου
για να τον φέρεις πίσω.

Για να τον φέρεις,
για να τον φέρεις,
για να τον φέρεις πίσω.

Άδειο το σπίτι μου
δεν ζει πια απʼ τη χαρά σου
στο κρύο μόνη μου
μου λείπει η φωτιά σου.

Κλειστός ο δρόμος σου
που μʼ έφερνε κοντά σου
νεκρά είναι όλα μου
γιατί είμαι μακριά σου.

Πού νά ʼναι ο ίσκιος σου Θεέ
ναʼ ρθώ να γονατίσω
και να σου πω τον πόνο μου
για να τον φέρεις πίσω.

Για να τον φέρεις,
για να τον φέρεις,
για να τον φέρεις πίσω.