Ακούστε τον Τόλη Νικηφόρου

λέξεις αμετανόητες

τα χρόνια μου έζησα εξόριστος
ένας μισοσβησμένος στίχος
σ’ αρχαία μετώπη της γενέθλιας πόλης

μέσα στο κάθε κύτταρό μου
ήταν γραμμένη η προαιώνια ουτοπία
έτσι ακριβώς όπως την είχε ονομάσει
ο καθημερινός τριγύρω θάνατος

πάντα ταξίδευα
αφού ο βαρδάρης σου με γέννησε
και το άλφα της αγάπης σου
με σφράγισε, πατρίδα
αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πύλες μου

ποτέ το ψέμα δεν προσκύνησα
την ποίηση δεν εγκατέλειψα
τα κάστρα στο γαλάζιο όταν προσεύχονται
πέρα ως πέρα φωταγωγημένα
από τα μάτια των παιδιών

Ούτε ένα βραβείο
Ούτε ένα βραβείο σε μένα οι τσίφτες των κλικών. Στο

διάολο.

Τά’ δωσαν όλα στους δικούς τους και σε μένα

“πρέπει να προσεχτεί ο Υφαντής” και τέτοια πούστικα.

Όμως ένα βραβείο το’ θελα ρε αδερφέ.

Το’ θελα να το πάω στη μάνα μου και να της κάνω τον

σπουδαίο.

Το κέφι της

Καθώς το IBIZA μας πήγαινε στη θάλασσα,
με των παιδιών την ιδιότυπη εκείνη προφορά που’ χουν
οι ξένες
μου είπε η Ελένα ανεμίζοντας
τη φούστα πάνω απ’ τη διχάλα των ποδιών της:

“Γιάννη τι ευτυχία είν’ αυτή!
Τι όμορφα περνούμ’ εμείς οι τέσσερις!”
“Ποιοι τέσσερις;” τη ρώτησα. Κι απάντησε αμέσως:
“Εγώ κι ο πούτσος σου, εσύ και το μουνί μου”.

Ακούστε το Γιώργη Μανουσάκη

ΕΝ ΑΓΡΥΠΝΙᾼ

V

Ἀνεπαίσθητοι τριγμοί τῆς νύχτας
σάν κάποιος νά πατεῖ μέ προσοχή
στά κεραμίδια τοῦ σπιτιοῦ
ἤ στό θόλο τοῦ κρανίου μου.
Ἀφουγκράζομαι δίχως ἀνάσα.

Ἴσως νά ʼναι τά βήματα
κάποιου ἀπό τούς νεκρούς μου
πολύ διακριτικά
γιά νά μή μέ τρομάξουν.

VΙΙ

Ἕνα χέρι ἀναδύεται πλάι μου.
Δυό ἀκατάληπτες λέξεις.
Μίλησέ μου ἀπʼ τό σήμερα
ἄγγιξέ με ἀπʼ τό τώρα. Τεντώθηκα
ἀφάνταστα σʼ ὅλο τό μάκρος
τῆς ζωῆς μου
πονῶ
ἀπό τήν ὑπερβολική ἐπιμήκυνση.

Τό χέρι διπλώνεται ἥσυχα
πάλι στόν ὕπνο του. Ἡ σιωπή
σέρνει τό δάχτυλό της στά κλεισμένα χείλη.

Χ V

Κρεμασμένη ἀπʼ τʼ ἀόρατο νῆμα της
κατεβαίνει ἡ γιαγιά ἀράχνη.
Σαλεύει ἀργά τά μακριά της σκέλη
τά γυμνωμένα ἀπό τίς σάρκες λευκά ὀστά της.

Μιά πιθαμή πάνω ἀπʼ τά μάτια μου
μένει μετέωρη κι ἀκίνητη.
Σταυρώνει στήν κοιλιά τά πόδια
σά νά προσεύχεται γιά τήν ψυχή μου.

Τό δέρμα μου ἀνατριχιασμένο περιμένει
τό ἄγγιγμά της.

Χῶροι ἀναπνοῆς, Πρόσπερος, Ἀθήνα 1988

τοπίο

χώρα μακρινή
το ατέλειωτό σου τοπίο
το γνώρισα
με τις παλάμες μου.

νερό γάργαρο.
μικρούς καταρράκτες
άκουσα
μες απ’ το γέλιο σου.

δάσος τροπικό.
γεμάτο ίσκιους κι υγρασία
ανάπνευσα
στον κόρφο των φύλλων σου.

νύχτες υγρές.
στα μαλακά σκοτάδια του ορίζοντα
τις πέρασα
μες απ’ τα μάτια σου.

περιστέρια τρυφερά.
το ρυθμικό σας στέναγμα
με δόνησε
στον ήχο των σπλάχνων σου.

σπαθί παλλόμενο.
μ’ επιθυμία και νοσταλγία
ταίριαξα
στο θηκάρι της προσφοράς σου.