`

[απόσπασμα από το τρίτο μέρος που δημοσιέυτηκε αυτόνομο]
ΜΥΘΟΣ ΕΝΟΣ ΚΕΝΟΥ ΗΡΩΑ

Διπλωμένα φτερά ενός στρατού πορφυρού και με τσόφλια, από το ένα μέρος στο άλλο του επίπεδου δρόμου που έδινε τα σκούρα του στην πιστή θάλασσα, τα καβούρια τολμούσαν σπάζοντας βιαστικά (σαν σε μια δυσάρεστη προσευχή από κρίκους) τον ήλιο της ακτινοβόλου μοναξιάς ενός θεού απόντος.
Φτάνοντας εγώ, τα διπλωμένα φτερά άνοιξαν απλωμένα, χίλια όντα, μικρά;, παρεκκλίνοντας στα οξέα οπίσθιά τους. Και, σιωπή· ένα τέλος, σιωπή. Ένα τέλος, ένας θεός που πλησίαζε.
Ένας καρκίνος, ένας κάβουρας και μόνος, έμεινε στο γκρίζο κέντρο του αμμώδους, πιο βιαστικός από όλους, πιο ανοιχτή η πριονωτή τανάλια του μεγαλύτερου στόματος της ντουλάπας του· τα μάτια περισκόπια άκαμπτα, καρφώνοντας την παλλόμενη εχθρότητά του σε μένα.
Κατέβηκα αργά ως αυτόν, και με το μολύβι της ποιήσεως μου και της κριτικής μου, παρμένο από την τσέπη, το παρακίνησα να δώσει μάχη.
Δεν πήγαινε ο δαυίδ, δεν πήγαινε ο δαυίδ του λόγιου φιλισταίου. Δάγκωσε το κίτρινο μολύβι με την τανάλια του, κι εγώ το σήκωσα μʼ αυτό πιασμένο και το γύρισα στους ορίζοντες με μια ορμή μεγαλύτερη, μεγαλύτερη, μεγαλύτερη, μια τροχιά μεγαλύτερη, κι αυτό άντεχε. Η δύναμή του ήταν τόσο λίγη για μένα πολύ πιο λίγη, φτωχέ ήρωα!

ΜΗΤΕΡΑ

Ολόκληρη η σελήνη βουτηγμένη
στο αίμα
την έλλειψη σπαράσσοντας με τα ουρλιαχτά της γέννας

[ Μακάρι να άκουγες μητέρα]

Λες και αιώνια
θα πρέπει να πληρώνεις για εκείνο
το απολεσθέν πλευρό
το δαγκωμένο μήλο

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Μες στη σκοτεινή πνοή των δέντρων στη ρητίνη των σκέψεων ισορροπώ καθώς λυγίζω μαζί με τα κλαδιά
αγγίζοντας σχεδόν της επιστροφής το χώμα

Άραγε φταίνε οι αλυσίδες μου ή μια αίσθηση ελευθερίας
που κάθισε επάνω μου σαν πεταλούδα και δεν μπορώ να ορίσω;

29.

`

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

`

(…εμφανίζεται από το καμαρίνι, –πάλι σε ένα «εσωτερικό τώρα» του ΘΩΜΑ– μαινόμενη η ΜΗΔΕΙΑ και κρατώντας απειλητικά ένα όπλο στο χέρι, με την κάννη συνεχώς στραμμένη επάνω καταπάνω στον ΘΩΜΑ.)

ΜΗΔΕΙΑ : Όχι! Εγώ θα σε σκοτώσω! Κλείσε το τηλέφωνο!
ΘΩΜΑΣ : Πώς βρέθηκες εδώ;
ΜΗΔΕΙΑ : Το ʼχουμε αυτό οι ρόλοι! Μπαινοβγαίνουμε!… Είμαστε πνεύματα, αερικά!
ΘΩΜΑΣ : Είσαστε δαίμονες!
ΜΗΔΕΙΑ : Όταν αξιωθούμε να μας γράψει σοβαρός συγγραφέας! Αλλιώς…
ΘΩΜΑΣ : Μήδεια, σε παρακαλώ,…
ΜΗΔΕΙΑ : Αλλιώς , είμαστε αέρας κοπανιστός!
ΘΩΜΑΣ : Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω!
ΜΗΔΕΙΑ : Ευτυχώς, όταν με έγραψες, ήσουν καλός συγγραφέας! Γιʼ αυτό κυκλοφορώ ελεύθερα και ελεύθερη! Ενώ τώρα…
ΘΩΜΑΣ : Μήδεια, σε παρακαλώ!
ΜΗΔΕΙΑ : Εσύ δεν ήσουν για να παρακαλάς, αλλά για να απαιτείς!
ΘΩΜΑΣ : Κλισέ…
ΜΗΔΕΙΑ : Κλισέ ξεκλισέ, γιʼ αυτό ήσουν, αλλά το ʼχασες το τραίνο! Αυτά έπρεπε να τα κάνεις κάποτε. Τώρα είναι αργά! Πάει το πουλάκι, πέταξε! Τώρα θα πεθάνεις!
ΘΩΜΑΣ : Γιατί;
ΜΗΔΕΙΑ : Γιατί έτσι! Με ποιον μιλούσες στο τηλέφωνο;
ΘΩΜΑΣ : Με τον… Αντρέα…
ΜΗΔΕΙΑ : Ήσουν με τον Αντρέα;
ΘΩΜΑΣ : Ναι!
ΜΗΔΕΙΑ : Άνανδρε! Και έλεγες πως μʼ αγαπούσες : «Παρόλα αυτά γυναίκα εγώ / πάντα θα σʼ αγαπάω»! Γελοίε! Πότε τον γνώρισες, Ιάσωνα;
ΘΩΜΑΣ : Δεν είμαι εγώ ο Ιάσωνας!
ΜΗΔΕΙΑ : Είσαι!
ΘΩΜΑΣ : Δεν είμαι!
ΜΗΔΕΙΑ : Καλά, πότε τον γνώρισες;
ΘΩΜΑΣ : Πριν από σένα…
ΜΗΔΕΙΑ : Και όσο ήσουν μαζί μου, ήσουν και μαζί του;!
ΘΩΜΑΣ : Ξέρεις…
ΜΗΔΕΙΑ : Δεν θέλω να ξέρω!
ΘΩΜΑΣ : Εγώ δεν ήμουν μαζί σου ακριβώς, γιατί…
ΜΗΔΕΙΑ : Γιατί;!
ΘΩΜΑΣ : Γιατί, εσύ είσαι… αρχέτυπο!
ΜΗΔΕΙΑ : Άϊντε και γαμήσου, παλιομαλάκα!
ΘΩΜΑΣ : Εσύ είσαι μύθος!

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Σεροτονίνη πρόωρης εκσπερμάτωσης
μαζεύει βότσαλα από τον φωταγωγό
χώνεται μέσα σε τριφασικούς μετρητές
κι όταν έρθει η ώρα να διαπράξει έγκλημα
σαν χαμάλης του σπιτιού ξεσκονίζει έπιπλα
μʼ ένα σταυρουδάκι βαφτιστικό της νονάς
σεξουαλικά τραύματα που αφήσαν εποχή
προλεταριάτο για ανιστόρητους φαλλούς
πίσω του μια ξεπεσμένη γεροντοκόρη
που αυνανίζεται ακόμη με την ομορφιά της
κι έτσι ο ανέραστος νεωκόρος της εκκλησίας
ξιφουλκεί τα βράδια με αναμμένο κεράκι
άνιση μάχη μιας προγραμματισμένης ζωής
υπολείμματα κέρδους σε αστικούς βόθρους
σε επιφυλακή κι οι νοσοκομειακοί ποντικοί
ροκανίζουν τʼ αποφάγια μιας εγχείρησης
νάρκωση στα πειραματόζωα του θαλάμου
περιμένουν εξιτήριο να πάνε να αλητέψουν
πίσω απʼ τον σκουπιδοτενεκέ της φοιτήτριας
να δουν πεταχτά στήθη σε παράταξη μάχης
αιδοίο αξύριστο σε υγραμένο ναρκοπέδιο
κι ένα δάχτυλο αιωρούμενο στο μισοσκόταδο
πολιορκητικός κριός για το ξεπαρθένιασμα.

`

ΓΡΙΕΣ ΚΟΛΟΝΕΣ
Η ξύλινη κολόνα
με τη φαγωμένη σάρκα
σαν άρρωστο κορμί
από τα σημάδια
των πέδιλων αναρρίχησης
με τα γέρικα καλώδια
γεμάτα φωνές και ιστορίες
οι πορσελάνινες κούπες
με τα αφηγήματα των καιρών
νʼ αχνίζουν στο παγωμένο τοπίο
εκεί έστησα μικρός
τʼ αυτί μου
και άκουσα το μοιρολόι
των πουλιών
στις αποδημίες του φθινοπώρου
εκεί άκουσα
και τα πρώτα λόγια
των ερωτευμένων
και ένα σʼ αγαπώ
σαν κομμένο σύρμα
στον καρπό του χεριού
σύρματα και σήματα
και παλιά αισθήματα
που μετέφεραν ακόμη
οι γριές κολόνες
μαζί μʼ εκείνες τις παλιές σιωπές
των πεθαμένων.