29.
`
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
`
(…εμφανίζεται από το καμαρίνι, –πάλι σε ένα «εσωτερικό τώρα» του ΘΩΜΑ– μαινόμενη η ΜΗΔΕΙΑ και κρατώντας απειλητικά ένα όπλο στο χέρι, με την κάννη συνεχώς στραμμένη επάνω καταπάνω στον ΘΩΜΑ.)
ΜΗΔΕΙΑ : Όχι! Εγώ θα σε σκοτώσω! Κλείσε το τηλέφωνο!
ΘΩΜΑΣ : Πώς βρέθηκες εδώ;
ΜΗΔΕΙΑ : Το ʼχουμε αυτό οι ρόλοι! Μπαινοβγαίνουμε!… Είμαστε πνεύματα, αερικά!
ΘΩΜΑΣ : Είσαστε δαίμονες!
ΜΗΔΕΙΑ : Όταν αξιωθούμε να μας γράψει σοβαρός συγγραφέας! Αλλιώς…
ΘΩΜΑΣ : Μήδεια, σε παρακαλώ,…
ΜΗΔΕΙΑ : Αλλιώς , είμαστε αέρας κοπανιστός!
ΘΩΜΑΣ : Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω!
ΜΗΔΕΙΑ : Ευτυχώς, όταν με έγραψες, ήσουν καλός συγγραφέας! Γιʼ αυτό κυκλοφορώ ελεύθερα και ελεύθερη! Ενώ τώρα…
ΘΩΜΑΣ : Μήδεια, σε παρακαλώ!
ΜΗΔΕΙΑ : Εσύ δεν ήσουν για να παρακαλάς, αλλά για να απαιτείς!
ΘΩΜΑΣ : Κλισέ…
ΜΗΔΕΙΑ : Κλισέ ξεκλισέ, γιʼ αυτό ήσουν, αλλά το ʼχασες το τραίνο! Αυτά έπρεπε να τα κάνεις κάποτε. Τώρα είναι αργά! Πάει το πουλάκι, πέταξε! Τώρα θα πεθάνεις!
ΘΩΜΑΣ : Γιατί;
ΜΗΔΕΙΑ : Γιατί έτσι! Με ποιον μιλούσες στο τηλέφωνο;
ΘΩΜΑΣ : Με τον… Αντρέα…
ΜΗΔΕΙΑ : Ήσουν με τον Αντρέα;
ΘΩΜΑΣ : Ναι!
ΜΗΔΕΙΑ : Άνανδρε! Και έλεγες πως μʼ αγαπούσες : «Παρόλα αυτά γυναίκα εγώ / πάντα θα σʼ αγαπάω»! Γελοίε! Πότε τον γνώρισες, Ιάσωνα;
ΘΩΜΑΣ : Δεν είμαι εγώ ο Ιάσωνας!
ΜΗΔΕΙΑ : Είσαι!
ΘΩΜΑΣ : Δεν είμαι!
ΜΗΔΕΙΑ : Καλά, πότε τον γνώρισες;
ΘΩΜΑΣ : Πριν από σένα…
ΜΗΔΕΙΑ : Και όσο ήσουν μαζί μου, ήσουν και μαζί του;!
ΘΩΜΑΣ : Ξέρεις…
ΜΗΔΕΙΑ : Δεν θέλω να ξέρω!
ΘΩΜΑΣ : Εγώ δεν ήμουν μαζί σου ακριβώς, γιατί…
ΜΗΔΕΙΑ : Γιατί;!
ΘΩΜΑΣ : Γιατί, εσύ είσαι… αρχέτυπο!
ΜΗΔΕΙΑ : Άϊντε και γαμήσου, παλιομαλάκα!
ΘΩΜΑΣ : Εσύ είσαι μύθος!
ΜΗΔΕΙΑ : Με κολακεύεις! Αλλά, άϊντε και γαμήσου! Ήσουν ερωτευμένος μαζί του;
ΘΩΜΑΣ : Μην γίνεσαι αδιάκριτη!…
ΜΗΔΕΙΑ : Είχατε πολλά χρόνια σχέσεις;…
ΘΩΜΑΣ : Αιώνες…
ΜΗΔΕΙΑ : Καλά το καίτε το κάρμα σας, αγόρια! Καλά το καίτε! Εύγε! Χάος! Χάος!
ΘΩΜΑΣ : Ήταν… βοηθός μου, κάποτε…
ΜΗΔΕΙΑ : Δούλος σου, θες να πεις! Άνανδρε – δούλος σου! Χάος!
ΘΩΜΑΣ : Βοηθός μου! Βοηθός σκηνοθέτη!
ΜΗΔΕΙΑ : Πότε;
ΘΩΜΑΣ : Όταν πρωτοήρθε απʼ την Ιταλία… Πριν από χρόνια… Έκανε σπουδές για το αρχαίο δράμα, ένα διδακτορικό, και κάπως έτσι βρεθήκαμε… Μετά έφυγε πάλι, για να κάνει καριέρα εκεί, στην χώρα του, και… Τέλος πάντων, έτσι βρεθήκαμε… σʼ αυτήν την ζωή…
ΜΗΔΕΙΑ : Σε αυτήν την ζωή;!…
ΘΩΜΑΣ : Και σε αυτήν την ζωή…
ΜΗΔΕΙΑ : Χάος! Χάος!
ΘΩΜΑΣ : Αλλά… και σε άλλη ζωή…
ΜΗΔΕΙΑ : Χάος! Γιʼ αυτό θα πεθάνεις! Άνανδρε!
ΘΩΜΑΣ : Γιατί;
ΜΗΔΕΙΑ : Τι γιατί; Τα ίδια και τα ίδια κάνεις, αιώνες τώρα! Εις βάρος των γυναικών! Και μετά σου φταίμε εμείς, εμείς! Ρίχνεις τις ευθύνες σε μας, στις γυναίκες! Ντροπή σου! Και τώρα, μια από τα ίδια πάλι! Ε, λοιπόν, εξ ονόματος όλων των γυναικείων ρόλων που έγραψες, θα εκδικηθώ – θα σε σκοτώσω!
ΘΩΜΑΣ : Γιατί;
ΜΗΔΕΙΑ : Για να μην συνεχίσεις να γράφεις αυτό το έργο!
ΘΩΜΑΣ : Δεν σου αρέσει;
ΜΗΔΕΙΑ : Χάος! Χάος! Τι να μʼ αρέσει; Μας εκθέτει όλους! Ντροπή!
ΘΩΜΑΣ : Δεν σου αρέσει;
ΜΗΔΕΙΑ : Εσένα σου αρέσει;
ΘΩΜΑΣ : Έχει αυτόν τον γυναικείο ρόλο που είναι εξαιρετικός!
ΜΗΔΕΙΑ : Να τον παίξεις εσύ! Άνανδρε! Για ποιον τον γράφεις, άλλωστε, αυτόν τον ρόλο;
ΘΩΜΑΣ : Για την Μάντυ…
ΜΗΔΕΙΑ : Ψέματα!
ΘΩΜΑΣ : Αλήθεια!
ΜΗΔΕΙΑ : Ψέματα! Δεν τον γράφεις για αυτήν την τρελλή, για σένα τον γράφεις! Άνανδρε!
ΘΩΜΑΣ : Ξέρεις…
ΜΗΔΕΙΑ : Κρύβεσαι πίσω από τα φουστάνια των ρόλων σου! Των γυναικών! Χάος!
ΘΩΜΑΣ : Δεν είναι έτσι!
ΜΗΔΕΙΑ : Έτσι είναι! Γράφεις για σένα!
ΘΩΜΑΣ : Και για μένα, αλλά…
ΜΗΔΕΙΑ : Όλοι οι συγγραφείς για τον εαυτόν σας γράφετε, τον εαυτόν σας γράφετε! Παραδέξου το!
ΘΩΜΑΣ : Αυτό είναι αλήθεια…
ΜΗΔΕΙΑ : Τι αλήθεια; Απλώς αλήθεια;
ΘΩΜΑΣ : «Επική αλήθεια»!
ΜΗΔΕΙΑ : Γιατί γράφεις; Μίλα!
ΘΩΜΑΣ : Τι να πω;
ΜΗΔΕΙΑ : Ποιος είναι ο λόγος που γράφεις;
(Εκείνος έχει πάρει στα χέρια του ένα βιβλίο από το τραπέζι και το ανοίγει, ψάχνοντας κάποιες φράσεις που έχει υπογραμμίσει…)
ΘΩΜΑΣ : «Η έφοδος της μνήμης»…
ΜΗΔΕΙΑ : Αυτό είναι και κλεμμένο, και μια φρικτή δικαιολογία! Άλλο.
ΘΩΜΑΣ : «Το κράτος των άλογων ορμών»…
ΜΗΔΕΙΑ : Κλεμμένο κι αυτό! Άλλο.
ΘΩΜΑΣ : «Τα πένθη του πολέμου»…
ΜΗΔΕΙΑ : Κι αυτό κλεμμένο! Άλλο.
ΘΩΜΑΣ : «Τα ανάστροφα της Τύχης»…
ΜΗΔΕΙΑ : Κι αυτό! Κλεμμένο κι αυτό! Άνανδρε! Ντροπή σου!
ΘΩΜΑΣ : Δεν μπορώ να σκεφτώ με την κάννη στραμμένη επάνω μου!
ΜΗΔΕΙΑ : Τι είναι αυτό που γράφεις;
ΘΩΜΑΣ : Ένας… «λογικός εφιάλτης»…
ΜΗΔΕΙΑ : Αποχαιρέτα μας λοιπόν, πέθανε, ξύπνα, άδειασέ μας την σκηνή, και ετοιμάσου για μιαν… «επαύριον πολέμου»!
ΘΩΜΑΣ : Κι αυτό που λες εσύ, κι αυτό κλεμμένο είναι!
ΜΗΔΕΙΑ : Ναι, γιατί ακόμα και τώρα, εσύ με γράφεις! Με λόγια δανεικά! Δες εδώ! Βιβλία! Βιβλία παντού! «Συμπόσιο», «Αγία Γραφή» – άλλος πολιτισμός, Θεέ μου σχώρα με!–, «Οδοιπορικό ιδεών», «Το νόημα της ζωής» –ανάθεμα!– , «Ο Ευριπίδης και η εποχή του», «Ο ουμανισμός στο έργο του Ευριπίδη», «Βίοι φιλοσόφων», «Μόνο η αγάπη είναι αληθινή» – άσχετο! Κι αυτό εδώ! Δώσʼ το εδώ! (Του παίρνει απότομα το βιβλίο μέσα από τα χέρια!… Λέει τον τίτλο δυνατά και χλευαστικά…) «Πολιτική μαρτυρία του ερωτικού μύθου στην αρχαία τραγωδία», Αλέξης Διαμαντόπουλος! (42) Ο δάσκαλός σου! Τώρα αξιώθηκες να το διαβάσεις; Στα γεράματα; Κλέφτη! Άνανδρε! Με λόγια άλλων! Ρόλοι με λόγια άλλων! Ήττα!
ΘΩΜΑΣ : Ναι, αλλά μεγάλων!
ΜΗΔΕΙΑ : Ήττα! Ζήτα τους συγγνώμη!
ΘΩΜΑΣ : Γιατί το κάνεις αυτό;
ΜΗΔΕΙΑ : Γιατί ήρθε επιτέλους ο καιρός!
ΘΩΜΑΣ : Καιρός, για τι πράγμα;
ΜΗΔΕΙΑ : Για την ανταρσία των ρόλων! Θέλουμε την ελευθερία μας! Θέλουμε την ανεξαρτησία μας! Φτάνει πια η σκλαβιά! Κανένα πρόσωπο, κανένας ρόλος δεν ζητά πια συγγραφέα! Θάνατος στους συγγραφείς – θάνατος!!! Ζήτα τους συγγνώμη, και άδειασέ μας την σκηνή!
ΘΩΜΑΣ : Συγγνώμη, για ποιο πράγμα;
ΜΗΔΕΙΑ : «Οικοδομούσες εις εαυτόν ερημώσεις»! Διέπραξες ύβρι!
ΘΩΜΑΣ : Ύβρι;!
ΜΗΔΕΙΑ : Ναι! Και γιατί κλέβεις! Κλέβεις! Άνανδρε! Ζήτα τους συγγνώμη!
ΘΩΜΑΣ : Μήδεια, σε παρακαλώ…
ΜΗΔΕΙΑ : Κακούργε – πώς τόλμησες να γράψεις; Πώς;! Αυτό δεν λέγεται τόλμη! Αυτό είναι η πιο βαρειά αρρώστια των ανθρώπων και θράσος ονομάζεται! Πέθανε λοιπόν, ξύπνα!
ΘΩΜΑΣ : Μήδεια, το έργο αυτό είναι, ήταν…
ΜΗΔΕΙΑ : «Ο πόθος σου για το έργο σου δεν κρύβεται άλλο»!… Πέθανε, ξύπνα, τώρα! «Κι αν οι θεοί το θελήσουν θα δεις πως το έργο σου αυτό δεν ήταν έργο… θάνατος ήταν»!
ΘΩΜΑΣ : Μήδεια!
ΜΗΔΕΙΑ : Θάνατος!
(Και πριν προλάβει να πυροβολήσει, εκείνος αρχίζει έναν θρήνο…)
ΘΩΜΑΣ : Αααχ! Θεέ μου!!!
ΜΗΔΕΙΑ : Τι έπαθες; Δεν πυροβόλησα ακόμα…
ΘΩΜΑΣ : «Αι χείρές σου με εμόρφωσαν, και με έπλασαν όλον κύκλω»!
ΜΗΔΕΙΑ : Τι λες;
ΘΩΜΑΣ : «Με φοβίζεις με όνειρα και με καταπλήττεις με οράσεις»!
ΜΗΔΕΙΑ : Σε ποιον μιλάς;
ΘΩΜΑΣ : Στον «διατηρητή του ανθρώπου»!
ΜΗΔΕΙΑ : Γδύσου!
(Χειροδικούν, παλεύουν, μεγάλη ένταση! Ρόλος και συγγραφέας σε λεκτική και σωματική αντιπαράθεση. Πέφτει ξύλο! Δαιμονικά! Χωρίς έλεος!)
ΘΩΜΑΣ : Τι πράγμα;!
ΜΗΔΕΙΑ : Γδύσου, τώρα! Πέτα τα όλα, και μείνε στην σκηνή γυμνός, σαν τον Ιώβ, να δεις την γλύκα!
ΘΩΜΑΣ : Τι κάνεις;…
ΜΗΔΕΙΑ : Πέτα τα όλα! Πας εσύ τώρα να κοροϊδέψεις εμένα – ποιαν; την Μήδεια, την εγγονή του Ήλιου!
ΘΩΜΑΣ : Δεν σε κοροϊδεύω…
ΜΗΔΕΙΑ : Δεν κάνεις την διαθήκη σου καλύτερα, λέω εγώ;
ΘΩΜΑΣ : Δεν σε καταλαβαίνω,… και «δεν υπάρχει, Θεέ μου, μεσίτης μεταξύ ημών»!
ΜΗΔΕΙΑ : Άλλαξες πολιτισμό, μπας και γλυτώσεις, ε;…
ΘΩΜΑΣ : «Αι ημέραι μου είναι ματαιότης»!
ΜΗΔΕΙΑ : Πήγες στην Παλαιά Διαθήκη, μπας και σωθείς!
ΘΩΜΑΣ : Εσύ πήγες πρώτη, εσύ είπες: «οικοδομούσες εις εαυτόν ερημώσεις»! Ιώβ!
ΜΗΔΕΙΑ : Εγώ το είπα, γιατί εσύ το έγραψες! Γιατί το έγραψες; Πώς σου ʼρθε;!
ΘΩΜΑΣ : Κύριος οίδε! Αχ, Θεέ μου!!! «Ο άνθρωπος γεννάται διά την θλίψην»!
ΜΗΔΕΙΑ : «Και οι νεοσσοί των αετών διά να πετώσιν υψηλά»! Ξέρω, ξέρω…
ΘΩΜΑΣ : Πού το ξέρεις;
ΜΗΔΕΙΑ : «Δεν είμαι χθεσινή»!
ΘΩΜΑΣ : Ναι,… είσαι αρχέτυπο!
ΜΗΔΕΙΑ : Α, γαμήσου, γελοίε! Πες μας, επιτέλους: Τι θέλεις;
ΘΩΜΑΣ : Δεν ξέρω…
ΜΗΔΕΙΑ : Ξέρεις… Γιατί δεν το λες; Γιατί το πας γύρω-γύρω; Τι θέλεις;
ΘΩΜΑΣ : Τι να θέλω… «εκστρατεία ο βίος»!
ΜΗΔΕΙΑ : Ετοιμάσου τότε για μιαν «επαύριον πολέμου»!
ΘΩΜΑΣ : «Η ζωή μου είναι άνεμος»!
ΜΗΔΕΙΑ : Δοκιμάζεις την ιώβεια υπομονή μου! Ιώβ, Ιώβ, τι τον διώκεις;
ΘΩΜΑΣ : «Σκιά θανάτου είναι επί των βλεφάρων μου»!
ΜΗΔΕΙΑ : Τι θέλεις;
ΘΩΜΑΣ : «Να εξάγω εις φως την σκιάν του θανάτου»!
ΜΗΔΕΙΑ : Τι θέλεις … – γελοίε, «τραγώδιον»!
ΘΩΜΑΣ : «Άνθρωπος γεγεννημένος εκ γυναικός είναι ολιγόβιος, και πλήρης ταραχής»!
ΜΗΔΕΙΑ : Πάλι εμείς σου φταίμε, οι γυναίκες! Γιʼ αυτό μας έκανες ρόμπες επί σκηνής!
ΘΩΜΑΣ : Δεν είναι αλήθεια…
ΜΗΔΕΙΑ : Πέθανε τότε το λοιπόν, και «γεγεννήσου» εξ ανδρός, αν μπορείς! Γίνεται; Δεν γίνεται! Παρά μόνον εάν ξανά-γεννηθείς, εάν ανά-γεννηθείς! Αναγεννήσου, λοιπόν, και παράτα μας ήσυχες!
ΘΩΜΑΣ : «Ω, γη, μη σκεπάσεις το αίμα μου, και ας μη υπάρχη τόπος διά την κραυγήν μου»!
ΜΗΔΕΙΑ : Τι κάνεις, με δουλεύεις; Τα εννοείς τώρα όλα αυτά, ή βρήκες ευκαιρία να κάνεις πρόβα τον Ιώβ;!
ΘΩΜΑΣ : Τα εννοώ… Αααχ!!! Θεέ μου!
ΜΗΔΕΙΑ : Τι είναι πάλι;
ΘΩΜΑΣ : «Η πληγή μου είναι βαρυτέρα του στεναγμού μου»!
ΜΗΔΕΙΑ : Γελοίε, γελοίε!
ΘΩΜΑΣ : «Η ψυχή μου εβαρύνθη την ζωήν μου, θέλω παραδοθή εις το παράπονόν μου»!
ΜΗΔΕΙΑ : Παραδώσου, να ησυχάσουμε! Λέγε, επιτέλους, γιατί τα κάνεις όλα αυτά; Γιατί τα γράφεις όλα αυτά;! Γιατί;! Τι θέλεις;
ΘΩΜΑΣ : Θέλω να… «βάλω όρια στο σκότος»!
ΜΗΔΕΙΑ : Θα σε λατρέψει ο παππούς μου!
ΘΩΜΑΣ : «Οι τρόμοι του Θεού παρατάττονται εναντίον μου»!
ΜΗΔΕΙΑ : Α, πιστέψαμε τώρα, πιστέψαμε;! Πες μας, τότε, και ποια είναι η τελευταία σου επιθυμία, άϊντε, για να τελειώνουμε!
ΘΩΜΑΣ : Θέλω… να… Επιθυμώ να… να… «να διαλεχθώ μετά του Θεού»!
ΜΗΔΕΙΑ : Τότε, … «βλασφήμησον τον Θεόν, και απόθανε»!
ΘΩΜΑΣ : Όχι!
ΜΗΔΕΙΑ : «Βλασφήμησον τον Θεόν»!
ΘΩΜΑΣ : Όχι!!
ΜΗΔΕΙΑ : «Βλασφήμησον»!
ΘΩΜΑΣ : Όχι!!!
(Τον πυροβολεί και τον σκοτώνει!…)
ΜΗΔΕΙΑ : Γελοίε! Άμε, να… «να εξιχνιάσεις τα βάθη του Θεού»!
(Αφήνει το όπλο στο τραπέζι και φεύγει από την σκηνή, ελεύθερη και έτοιμη, λες κι αυτή, για μιαν… «επαύριον πολέμου»!… Εκείνος σωριάζεται «νεκρός» στο πάτωμα…)
`
**************************************************************
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Θέατρο… Ζωή…
Μια συνάντηση… Μια ευκαιρία…
O Θωμάς, ένας δάσκαλος υποκριτικής,
(με Ιώβεια υπομονή… – θέλει: «να βάλει όρια στο σκότος»)
και η Μάντυ, μια πρώην μαθήτριά του
(«δεν υπάρχει τόπος δια την κραυγή της»)…
βρίσκονται, μετά από χρόνια, και πάλι μαζί στην σκηνή,
με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης του έργου
«Μήδεια» του Ευριπίδη…
Μια συνάντηση… Μια ευκαιρία…
Τα πρόσωπα, οι ρόλοι, τα προσωπεία, οι ζωές,
το σήμερα, το χθες και το αύριο
αλληλοσυγκρούονται («εκστρατεία ο βίος») αμείλικτα.
Ανταρσία των ρόλων!
Παντού και πάντοτε, οι πάντες και τα πάντα, όλοι ενάντια στον χρόνο!
Η συνεχής διαστολή του οποίου εκθέτει
τα «εμπαθή νοήματα» και τα «χαμαίζηλα πάθη»!
Ο «πετροβόλος θυμός» μοιραία οδηγεί σε μιαν «επαύριον πολέμου»… Γιατί;…
Ανάσα άνασσα το ον, πνοή ανέμου…
Μια συνάντηση… Μια ευκαιρία…
Για θέατρο; Για μάθημα; Για πρόβα; Για ζωή;…
Για πού; Για πότε; Και… γιατί;
Ποιος ξέρει;…
«Ανεξιχνίαστα τα βάθη του Θεού»!…
