Βράχος

Σταθήκαμε. Νʼ αφουγκραστούμε
το χρόνο των βράχων
τον ήχο της πέτρας
τον κρότο των δακρύων
τη ροή του νερού
όπως διαβρώνει
από αιώνες
τις Συμπληγάδες
τις Φαιδριάδες.

Βάρδια

Καράβι το πνεύμα μας
αρμενίζει στη θάλασσα του κορμιού μας
ενώ
η ψυχή μας
δουλεύει αγόγγυστα
στα ναυπηγεία
του σύμπαντος.

ισαάκ σούσης
isaaksusis@yahoo.gr | 85.72.222.247

Κάποιος κάποια στιγμή μου πρότεινε να δω τα σχόλια του “ποιείν ” σαν παιχνίδι. Τα βλέπω σαν παιχνίδι καταφεσωμένων, που δεν αντέχουν να αποχωριστούν ούτε τα σημαδεμένα μούτρα των συμπαικτών, ούτε το τραπέζι.

Ο κ. Σούσης ζήτησε να κατέβει η ανάρτηση. Κατανοούμε κι ευχαριστούμε.

Η γιορτή

Γιορτάζουν κάθε χρόνο άχρωμα που σβήνει
κάθε κερί χλομό·
σαν να κουράστηκαν από το φως που χάριζε
ή από συνήθεια,
αλλά ποτέ δεν τις ακούνε
όταν στο ρολόι τριγύρω φτερουγίζουν,
όταν τα δυο μικρά του άλογα περήφανες ιππεύουν
–οι μύγες.
Αεικίνητες –παραφωνία μιας προσευχής μικρής
για μια παγωμένη αγάπη·
μια πικραμένη αγκαλιά,
ένας ψίθυρος στους δείκτες του επάνω.
Ανυπομονούν να αποδείξουν αυτό που δεν δεχτήκαμε ποτέ:
το τέλος κανείς δε θα γιορτάσει.
Αργοκίνητοι –μαραμένοι– οι δείκτες.
Το ρολόι χάθηκε μες στο σκοτάδι –ακούς;
Μόνο οι μύγες.

Αύριο θα είναι όλα χθες. Αρκεί το αύριο να είναι σήμερα.
***************

Όσα ακούς να λένε για την αλήθεια, είναι όλα ψέματα. Είναι μια κρυφή συνενοχή στην απάτη. Τίποτε δεν υπάρχει όπως το βλέπεις. Κι αν το νόμισμα έχει δυο όψεις, είναι για να ξεγελάμε τους εαυτούς μας.

Ότι αλλάζουν τα πράγματα.
********************
Όλοι οι δρόμοι μοιάζουν με καρτ ποστάλ. Βρίσκονται τα πάντα στην ίδια θέση, στο πλακόστρωτο τα βήματα ακούγονται το ίδιο σιγανά. Το σιντριβάνι με τα φίδια ακόμα παλεύει. Για τη γιατρειά.

Εμείς λείπουμε. Λυπούμαι. Κι όμως, εκεί, ώρες πριν το ξημέρωμα, έζησαν όλα όσα μπορέσαμε ποτέ να υπάρξουμε.
**********************
Μαδάω τις βλεφαρίδες μου με το τσιμπιδάκι των φρυδιών. Μια μέρα θα βγάλω και τα μάτια μου. Η ψυχή βλέπει πιο καθαρά. Μέχρι κι αυτή να βγει.
Από ανάγκη.
**********************
Τρέχει η μοναξιά απʼ τα μάτια μου. Κάνει τάφους όπου πέσει. Ισορροπώ χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Το κοινό από κάτω με ανοιχτό στόμα περιμένει να με καταπιεί.

Δεν πέφτω.
*************************
Τίποτα δεν έζησα χωρίς να φοβάμαι μην τσαλακωθείς.

Ο Ταυρομάχος
Όπως αντίκρισες τον ταύρο
Και συλλογίστηκες πως αύριο
Θα ζει ο ένας απ’ τους δυο
Έτσι και στ’ άλλο σου φευγιό
Μονάχος ήσουνα∙ κι εγώ
Ξέμεινα εδώ για να διαβάζω
Τις αποχρώσεις του γαλάζιου

Και νιώθω λες και διατάζω
Έναν αόρατο στρατό
Και γι’ άλλα χρόνια εκατό
Στην πόλη θα υπνοβατώ
Όμως εσύ θα ταξιδέψεις
Σαν φάσμα της δικής μου σκέψης
Άλλα τραγούδια να γυρέψεις

Να σε φωτίζει το φεγγάρι
Νεφελωμάτων καβαλάρη
Δίχως ασπίδα και σπαθί
Αν απ’ τον κόσμο έχεις χαθεί
Γυρεύω μέσα σου για νά’ βρω
Και ν’ αντικρίσω το βαθύ
Όπως αντίκρισες τον ταύρο