Βράχος

Σταθήκαμε. Νʼ αφουγκραστούμε
το χρόνο των βράχων
τον ήχο της πέτρας
τον κρότο των δακρύων
τη ροή του νερού
όπως διαβρώνει
από αιώνες
τις Συμπληγάδες
τις Φαιδριάδες.

Βάρδια

Καράβι το πνεύμα μας
αρμενίζει στη θάλασσα του κορμιού μας
ενώ
η ψυχή μας
δουλεύει αγόγγυστα
στα ναυπηγεία
του σύμπαντος.

Η Λάμια

Είπαμε να φτιάξουμε
γερό σκαρί
νʼ αντέχει στʼ άγριο κύμα.
Δουλεύαμε ώρες πολλές
ο καθένας
για τον εαυτό του
τότε
ρέκαξε η Λάμια
η Λάμια
που πνίγει
τα καράβια.

Το Βρέφος

Εκεί, πέρα από τη θάλασσα
στη μεριά του Τρίτου κόσμου
το Βρέφος
σκάλιζε
τη γη με τα δάχτυλά του
δε βρήκε τίποτα
τότε αυτά
μάκρυναν
έφτασαν
μέχρι τον ουρανό
άδραξαν τα σύννεφα.

Ποσειδώνας

Δε θα πάψουμε να οργώνουμε τις θάλασσες
ακόμα κι όταν δούμε
την πραγματική οργή σου
Ποσειδώνα.

Ο ουρανός

Με ρωτάνε:
Γιατί κοιτάς όλη την ώρα το ταβάνι;
Είμαι ξαπλωμένος στην αμμουδιά
κάθε νύχτα με σκεπάζει
ο καθαρός, λαμπερός
ουρανός
και μπροστά μου
η ανοιχτή θάλασσα
όχι
η αμπαρωμένη, σιδερένια πόρτα
του κελιού μου

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments