Κοιμάσαι

Κοιμάσαι…
Με παράθυρα κλεισμένα και αυλές ορθάνοιχτες
για να έρχονται μία-μία οι πυγολαμπίδες
ν’ ανάβουν τα καντήλια σου
τώρα που θυμηθήκανε πως
το ξημέρωμα θ’ αργήσει.

Νύσταξαν και οι τροχονόμοι.
Έκρυψαν τη σφυρίχτρα στο στήθος
κρέμασαν τα χέρια στις τσέπες
κι έτσι οι επιβάτες μπορούν να τρέχουν
αυτοβούλως.
Απόψε και τα φανάρια ξεκουράζονται.

Γι’ άλλη μια φορά κοιμάσαι.
Κι ούτε μια αμυχή, ένα τραύμα
ένα σπασμένο πλευρό
ένα ραγισμένο μαξιλάρι
μια μήτρα με διάτρητο αίμα μηνών
μόχθου ετών
δεν συγκόλλησε
τα κομμάτια των ενοχών σου.

Χρόνια ξέγνοιαστη κοιμάσαι
κι αφήνεις τα τριζόνια ν’ αλητεύουν
τα φιλιά να πεθαίνουν
λύκους να πνίγουν τις κραυγές
μην και ξυπνήσεις.
Μόνο το μελάνι ορφανής πένας
αφήνεις να ξενυχτάει
για να στολίζει
γράμματα στα εικονίσματα
των ταραχών σου
κομμένες εξατμίσεις
σε λευκά πανέτοιμα σεντόνια
διανυκτερεύσεων.

Κι εσύ
γι’ άλλη μια νύχτα ένοχη
αργοσαλεύοντας στους ύπνους
τολμάς και μ’ αγκαλιάζεις.
Τραβάς κουβέρτα άστρα
φεγγάρι πανωσέντονο
για να σ’ ακολουθήσω
κι ας ξέρεις
πως χτυπά καμπάνα η καρδιά μου
με πρωινού αγωνία
λυτή…

You Are Asleep

You are asleep…
Windows closed and yards open wide
for the fireflies to come one by one
and light your sacred lamps
having remembered
that dawn will be late appearing.

The traffic policemen too are feeling sleepy.
They’ve hidden away their whistles
stuck their hands in their pockets
thus the crowds can tear along
on their own free will.
Tonight the traffic lights are resting too.

Once again you are asleep.
And not a single scratch, a cut
a broken rib
a wrinkled pillow
a womb riddled with menstrual blood
years of toil
knitted
your guilty parts.

For years you’ve enjoyed a sound sleep
letting crickets bum around
kisses perish
wolves smothering shouts
lest you should awake.

Only an orphan pen’s ink
do you allow to stay up late
in order to adorn
with letters the icons
of your agitation
sawn-off exhausts
on white sheets prepared
for overnight stays.

And you
guilty for yet another night
stirring in sleep
dare cuddle me.
You pull an astral blanket
a lunar top sheet
for me to follow you
though you know
that my heart rings freely as a bell
anxious
for morning …

Aυτό δεν είναι ποίημα,
είναι μια αράδα
στη θέση τού τίποτα.

Κάποτε υπήρξα.
Tο σπίτι λιτό,
ο πυρσός
στη θέση του,
μετουσιώνει αξιοπρέπεια
ωκεάνιας μοναξιάς
μ’ ένα ας.

*

Έκανε άλμα το μπλέ
πάνω απ’ το κιγκλίδωμα.
Ταίριαξε
με
του άσπρου
το νεφέλωμα.

Οι μοίρες, σχόλασαν.

Από εξαφάνιση σε εξαφάνιση

Στο μεσοδιάστημα της κουρτίνας η εισδοχή
Σιγά το ύφασμα του ύπνου να συρρικνώνει
Είδα πώς ο αέρας αλλάζει άρωμα στο σώμα
Τι κρίμα που δεν έγινε σήμερα
Ανάγνωση ουρανού
Οσο πιο μέσα- τόσο πιο κενό
Τόσο κι άλλη σταλαγματιά οδύνης
Τόσο πιο μάταιο
Και λες κουβαλήθηκα στα όρια του εαυτού
Χωρίς διαβατήριο
Χωρίς ούτε μια αλλαξιά
Να πάω λίγο πιο πέρα
Τρίζουν τα σιδερένια άκρα
Σαν πουλιά που μόλις γεννήθηκαν πεινασμένα
Για φτερούγισμα
Και για ζουμερά

Ο Μπέκετ και τα Άπαντά του με ενοχλούν αφάνταστα.

Τα βράδια δε μ’ αφήνουν να κλείσω μάτι. Στήνουν γλέντια, στριφογυρίζουν μεθυσμένοι και επαναληπτικοί πάνω στα ράφια και περιμένουν τον Γκοντό να γλεντήσει μαζί τους. Περιμένοντας τον φτιάχνουν βουνά από σκόνη και μας θάβουν όλους μέσα για να μην τους ενοχλούμε με τα παράπονά μας. Η Beloved άλλως Αγαπημένη της Τόνι Μόρισον περιφέρεται στον χώρο σαν φάντασμα μπας και τους στοιχειώσει και μετακομίσουν σε κανένα άλλο ράφι, μα αυτοί το χαβά τους. «Μην κλαις, Αγαπημένη», της λέω. «Κάποια στιγμή κάποιος θ’ ακούσει και τη δική σου ιστορία…».

Κάποτε ο Μπέκετ και η παρέα του ντύνουν τον Ιονέσκο Θεό και σκαν στα γέλια. «Δε σου πάει ο Θεός!», φωνάζουν. Κάπου εκεί μπαίνει και στη συζήτηση ο Σαρτρ με τη Θεωρία των Συναισθημάτων αλλά προκαλεί την αντίδραση της Αγαπημένης που ξεχειλίζει από συναίσθημα, αφήνοντας το κλάμα της να επισκιάσει την οποιαδήποτε θεωρία. «Πάλι κλαίει αυτή;», ρωτά ο Σαρτρ εμφανώς ενοχλημένος. «Ποιον περιμένουμε;», ρωτά το Στόμα. «El Diablo!», απαντά ο Ιταλός και ξεκινώντας να τους περιγράφει τους κύκλους της Κόλασης ρίχνει ένα μαύρο πέπλο στη διάθεση της βραδιάς. «Σκάστε επιτέλους!», ουρλιάζει ένα ξεχασμένο βιβλίο από κάποιο γειτονικό ράφι. «Εσύ να σκάσεις που δε σε ξέρει ούτε η μάνα σου!», φωνάζουν όλοι μαζί βρίσκοντας και πάλι το χαμόγελό τους.

Εγώ συνήθως δε μιλώ. Έμαθα να απολαμβάνω τις νύχτες αϋπνίας που μου προσφέρει το πάρτι τους. Μ’ αρέσει να ακούω πόσο διασκεδάζουν μιλώντας για φιλοσοφία και λογοτεχνία, ισοπεδώνοντας τα πάντα μα ταυτόχρονα ανοίγοντας νέους ορίζοντες. Τους θαυμάζω γι αυτό. Δεν τους ζηλεύω. Δε θέλω να γίνω κι εγώ όπως ο Οθέλλος του Σαίξπηρ, που τον κατέστρεψε η ζήλια του, ούτε όπως ο Σαίξπηρ, που τον τρέλανε το πολύ όπιο. Έτσι κι αλλιώς αυτός δε μιλά σε κανέναν. Έχει κλειστεί σ’ εκείνη την τεραστίων διαστάσεων τιμητική του έκδοση με τις σχεδόν διάφανες σελίδες και δεν κάνει απολύτως τίποτα. Ούτε καν στους χαρακτήρες του δε μιλά πια. «Εγώ δε θέλω δηλητήριο», μου είπε μια φορά. «Το δηλητήριό μου είναι το ότι με διαβάζουν πια ακόμα και στην τουαλέτα. Εγώ δεν έγραψα τον Βασιλιά Ληρ για να σκουπίζει κάποιος τον κώλο του με αυτό!», μου λέει. Νομίζω πως υπερβάλλει. Άδικα προσπαθεί να τον διασκεδάσει ο Πάολο Κοέλο με τις δικές του αναλύσεις. «Εγώ τι να πω ρε αιωνόβιε! Εμένα έχουν κάνει αυτά που γράφω Βίβλο κι ούτε εγώ ο ίδιος δεν τα πιστεύω πια!».

Γενικότερα έχω προσέξει κάτι πολύ περίεργο να γίνεται στα ράφια τον τελευταίο καιρό. Όλοι μοιάζουν να περνούν μια φάση κατάθλιψης. Αν υπήρχαν ψυχολόγοι για βιβλία θα στοίχιζαν σίγουρα μια περιουσία αφού δεν πρέπει μόνο να γιατρέψουν τους συγγραφείς αλλά και τους χαρακτήρες τους.

Το δέκατο ποιητικό βιβλίο, «Παραπάτημα στη Χαρά», του Σωτήρη Παστάκα, ψυχιάτρου και ιδρυτή της Επιθεώρησης Ποιητικής Τέχνης «Ποιείν», www.poiein.gr, εγκαινιάζει τη νέα ποιητική σειρά «ΠΟΙΕΙΝ» των εκδόσεων Μετρονόμος.

Ο πίνακας του εξωφύλλου, Προσωπογραφία θνήσκοντος ζωγράφου είναι του ζωγράφου Άκανθου, ο σχεδιασμόςτου έγινε από τον εικαστικό Στράτο Φουντούλη και η στοιχειοθεσία ανήκει στον Παναγιώτη Πάκο.

I.

Εγώ που δεν τραγούδησα

το βαθύ κόκκινο του ρόδου,

ούτε τραγούδησα

το λυγμό που έχει

το βάθος ενός χαμόγελου

το προφίλ στα τρία τέταρτα,

την κρυμμένη γωνιά

στο μυαλό μου,

τους κόκκινους λεκέδες

στο σεντόνι της θάλασσας

όταν το αεράκι σηκώνει

μία προς μία τις ρυτίδες

του εγκεφάλου μου,

μία προς μία τις προσωπικές μου

απώλειες-μπερντές

που κοκκινίζει

μια στιγμή πριν πάρει φωτιά.

Το ορατό φως.

Τις πέντε αισθήσεις.

Τους εκατόν πέντε

κατοίκους της Ηράκλειας.

Τα έντεκα μέτρα του σκάφους.

Τις αμέτρητες μπύρες.

Τα μετρημένα καμπάρι

μέσα από τις ανταύγειες τους.

Μια βαλίτσα, ένα καπέλο

κι ένα διαζύγιο.

Άλλο ένα καμπάρι, παρακαλώ.

Ένα διαζύγιο

και πάμπολλες ομπρέλες.

Φέρτε μου κι άλλα καμπάρι.

Θέλω να βλέπω τη φέτα

του μαρτυρίου μου να μεγαλώνει

σε αντιστοιχία με τη δική σας

τακτοποιημένη απόλαυση.

Δώστε μου ένα μεγάλο σαγκουίνι.

Μην τραγουδάς, τραγούδησες

όσα σου δόθηκαν. Τραγούδησε

τα παιδιά που παίζουν ακόμα

στις δέκα το βράδυ, μόνον

οι φωνές τους ακούγονται

στο προαύλιο της Εκκλησίας,

Μεγαλοβδόμαδο κι ακόμη πιο μακριά

γαυγίσματα αδέσποτων σκύλων.