Από εξαφάνιση σε εξαφάνιση

Στο μεσοδιάστημα της κουρτίνας η εισδοχή
Σιγά το ύφασμα του ύπνου να συρρικνώνει
Είδα πώς ο αέρας αλλάζει άρωμα στο σώμα
Τι κρίμα που δεν έγινε σήμερα
Ανάγνωση ουρανού
Οσο πιο μέσα- τόσο πιο κενό
Τόσο κι άλλη σταλαγματιά οδύνης
Τόσο πιο μάταιο
Και λες κουβαλήθηκα στα όρια του εαυτού
Χωρίς διαβατήριο
Χωρίς ούτε μια αλλαξιά
Να πάω λίγο πιο πέρα
Τρίζουν τα σιδερένια άκρα
Σαν πουλιά που μόλις γεννήθηκαν πεινασμένα
Για φτερούγισμα
Και για ζουμερά

Μιας διάψευσης
Ξανά
Από το μηδενικό σημείο εφαρμογής
¨Ελα
Θα μας φυσήξει ο χρόνος στο μπαλκόνι
Της νύχτας
Το φρύδι δεν θα σαλέψει
Καμιά έκφραση
Θα σταφιδιάσουμε την αναμονή
Θα αφηνόμαστε σαν δύο στην φαντασία
Νωθρά και λαίμαργα
Σαν δύο όλο βλέμμα
Και από πάνω ψυχή
Που θα οδεύει υγιής-ω! τι χαρά-
Υγιής προς το θάνατο
Καμιά φθίση και φθορά
Στα φωνήεντα και στις επάλξεις της μέρας
Αδικαιολόγητα θα δίνουμε πίστωση της σελίδας
Να γράφει σε χέρι
Συναρμολογημένο σε κόμπους ναυτικούς
Από ίνες
Από ιστούς
Και από νευρώνες
Είναι ζυμωμένη η σιγή
Και ο λόγος
Τα μελανιασμένα κατωσέντονα
Δεν έχουν τυλίξει ούτε μια λέξη τόση δα
Παρθενική και ξεχειλωμένη
Σε κραυγή από χείλη

Συνάψεις εγκεφάλου
Και δυνατή ποιητική βεβαιότητα
Να χρειάζεσαι μια συνεχή μετατόπιση
Από την άκρη του Νάρδου
Στην αποφορά της τέλειας σήψης

Μην πηγαίνεις στα βαθιά
Αν δεν βλέπεις από κάτω φύκια
Να μακραίνουν σαν χωρισμένες τούφες μαλλιών
Μιας κυρίας που πέθανε-λέει-
Στα τριαντα τρία διάκενα της απόφασης

Θα πάω να ακουμπήσω δυο τρεις καταραμένους αγίους
Στην ράχη της πλάτης μου
Και θα κάνω έρωτα στις λεμονιές και κάτω
Και μέσα στα μαργαριτάρια
Του λευκού μωσαικού του έρωτα

Τα πόδια Να! ¨Ερχονται στα χέρια
Τα χέρια στα πόδια
Καλή αρμογή
Να αγκαλιαζόμαστε διαφορετικά
Και με δύναμη άλλη
Να!Αφήνουμε αποτύπωμα ελεφάντου στο τζάμι
Ή στην πράσινη σκόνη του αέρα
Και χρειάζεται να αποδεικνύουμε
Πως τα μεγάλα βλέφαρα μαδάνε,
Φυλακίζονται σε ρώγες δαχτύλων
Και βγαίνουν ξανά από τη ρίζα- ευχή
Από ζώο σε άνθρωπο
Από άνθρωπο σε φυτό
Από αξαφάνιση σε εξαφάνιση
Καμιά φαρέτρα με πολυκαιρισμένα μαγικά
Δεν σε σώζει
Καμιά λέξη ξεχειλωμένη από
Τίποτα

Τα απόνερα

Τα απόνερα της υστεροβουλίας πέφτουν με παφλασμό
Στο χωρίο της συνήθειας
Δημιουργείται υγρός ολόκληρος φράχτης ολοστρόγγυλος
Παρουσιάζεται η λαστιχένια σκέψη γεμάτη υγρασία
Και φτιάχνει σχεδιάκια συνεχούς συνέχειας
Ο καταρράκτης των λέξεων κάποτε στερεύει
Και γίνεται λιγομίλητη παρουσία νερού
Και μέσα στο νερό λίμνη
Και μέσα εκεί βάλτος
Και μέσα εκεί φύκια
Και μέσα εκεί πλαγκτόν
Και μέσα εκεί αυγό
Και μέσα εκεί πυρήνας
Και εξω από εκεί αντίδραση
Και πιο έξω ουράνιο
Και πιο έξω τόξο
Και έξω έξω πολύχρωμο
Κα έξω έξω έξω πολύκροτο
Και έξω από το έξω τόξο
Και πάλι βολή
Και πάλι βέλος
Και πάλι βάλτος
Και πάλι θα χρησιμοποιήσεις κουπιά
Ν’ ανοίγουν διάπλατα δρόμο
Σαν πλαταγιασμα κύκνων
Και ο φράχτης θα γίνεται πιο ανισόρροπος
Αδύναμος και ηχηρός
Και κάποια στιγμή η μεγάλη υποχώρηση
Και κάποια στιγμή διάβρωση
Και κάποια στιγμή άνυδρη στέρνα
Εγκλωβισμένη στα τοιχώματα
Σε πόρους τσιμέντου

Κάποια στιγμή κάποιος προκαλεί τσακίσεις
Στο λάστιχο
Κάποια στιγμή επιμύκηνση ροής
Και συνεχής συνέχεια
Αφιλόξενη προσδοκία να ερωτεύεσαι
Τα απλά δευτερόλεπτα
Και μετά απορείς
Γιατί βιάζεσαι
Ν’ αποτυγχάνεις
Στο μέτρημα
Της διάρκειας

***

Και στα ενδιάμεσα

Δυο κατεβασμένα παραθυρόφυλλα καθημερινότητας
Και στις ρίγες που δημιουργούν σχίσματα
Βάζεις χαρτοταινίες σε παραλληλία
Σε διάταξη που συναγωνίζεται τη δίψα του νερού

Από πάνω στέκουν κονταροχτυπημένα
Τα χαρτιά της λειψυδρίας

Δεν καίγεται κανένα τίποτα
Τόσο αργά όσο θα έπρεπε
Δεν νιώθεις καμιά στιγμή πιο δικό σου
Το δικό
Παρά μόνο τη στιγμή που το βλέπεις
Να χάνεται
Κι έτσι να ξεγλιστρά στις χαρτοταινίες
Και στα ενδιάμεσα
Σαν έντομο να ξεφεύγει
Την ώρα που μοιάζει οκτάβα σε πεντάγραμμο
Και το λουκέτο σε όλες τις γραμμές
Και το κλειδί να έχει οξειδωμένες κλειδώσεις
Και εγκοπές
Πουθενά να μην ταιριάζει
Μόνο αντίγραφα
Και κάθε φορά ένα λιγότερο
Και

***

Με ανυπόφορο μπλε

Θα παρεις όλες τις μικρές φλέβες
και
Τις αρτηρίες μιας γης
Τώρα που γεώ γριά θα αναδιπλώνει
Την πλησμονή σε χρώμα
Και
Με σκιαγαρφικό
Τόσο αχνά θα διαχύσεις
Στη βάση της ηδονής
Το International Blue Klein

Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΡΟΥΛΗ ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ. ΖΕΙ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΟΥ Α.Π.Θ.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟ. ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΕ ΕΝΤΥΠΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ.

από Σωτήρης Παστάκας
7 Comments